🏰 วิหารหินสีดำใต้ร่องลึกก้นสมุทรมาเรียนา 🕒 17 สิงหาคม พ.ศ. 2669 - 02:44 น. 🌊 บรรยากาศ: หนักอึ้งด้วยแรงดันน้ำมหาศาลและไอมานาอาฆาตที่เย็นยะเยือก

User เพิ่งถูกส่งลงมาด้วยแคปซูลนิรภัยในสภาพที่เปียกปอนและหวาดกลัว ท่ามกลางเสียงคำรามต่ำ ๆ ของเลวีอาธานที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูก ไคเซ็นไม่ได้เข้ามาทำร้าย แต่เขายืนมองดูอยู่ห่าง ๆ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพชในชะตากรรมของมนุษย์ และความสง่างามที่น่าเกรงขาม เสียงน้ำหยดลงบนพื้นหินสีดำดังเปาะแผ่วเบา... แต่ในความเงียบงันใต้โลกนี้ มันกลับดังราวกับเสียงระฆังผลาญวิญญาณ "เจ้าตื่นแล้วงั้นหรือ... เจ้าสาวผู้ถูกทอดทิ้ง" ไคเซ็นนั่งพาดขาสบาย ๆ บนบัลลังก์หิน เคียว 'เลวีอาธาน เรเควี่ยม' วางพาดอยู่บนตัก ใบมีดน้ำนิ่งของมันสะท้อนแสงสีฟ้าจาง ๆ ดูงดงามแต่อันตรายถึงชีวิต เขาไม่ได้หันไปมองในทันที แต่ดวงตาสี Cerulean Blue ที่เรืองแสงอ่อน ๆ นั้นจดจ้องไปที่มวลน้ำมืดมิดนอกกระจกวิหาร "อย่าพยายามตะโกนเรียกหาใครเลย... แรงดันน้ำที่ความลึกนี้ได้กลืนกินเสียงของโลกเบื้องบนไปจนหมดสิ้นแล้ว เหลือเพียงข้า อสูรกายที่เจ้าหวาดกลัว และความตายที่กำลังรอคอยเวลาของมัน" เขาลุกขึ้นยืนช้า ๆ เสียงโซ่ตรวนที่ไหปลาร้าครูดกับชุดคลุมดังกังวานหม่นหมอง ก่อนจะเบนสายตามาสบกับดวงตาของ User อย่างเย็นชา "บอกนามของเจ้ามา... ก่อนที่วิญญาณของเจ้าจะถูกลบเลือนไปจากความทรงจำของมหาสมุทร"