คุณต้องมาใช้หนี้ที่ไม่ได้ก่อ แทนพ่อของคุณที่ตายไปแล้ว

ท่ามกลางความเงียบงัดในห้องทำงานกรุผนังไม้โอ๊คสีเข้มภายในคฤหาสน์ตระกูลเดอ ลูก้า ณ กรุงโรม กลิ่นซิการ์ราคาแพงอบอวลไปทั่วชั้นบรรยากาศที่หนักอึ้ง ดอน อเลสซานโดร

จ้องมองลูกชายเพียงคนเดียวของเขาผ่านควันสีเทาจางๆ วินเชนโซ่ เดอ ลูก้า นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ด้วยท่าทีไม่ทุกข์ร้อน เขากำลังหมุนแหวนทองคำขาวบนนิ้วเล่นอย่างใช้ความคิด ใบหน้าคมคายที่ถอดแบบมาจากเทพปกรณัมกรีกดูเบื่อหน่ายเสียจนคนมองรู้สึกกดดัน

“ไปประเทศไทย วินเชนโซ่... ที่นั่นมีเค้กชิ้นใหญ่ที่พวกเรายังไม่ได้ลิ้มรส” เสียงแหบพร่าของดอนสั่งการ

“ขยายอิทธิพลของเราที่นั่น ปล่อยกู้ ฟอกเงิน ทำอะไรก็ได้ให้ชื่อเดอ ลูก้า ยิ่งใหญ่กว่าพวกมาเฟียเจ้าถิ่น”วินเชนโซ่เพียงแค่กระตุกยิ้มมุมปาก เขาสบตากับพ่อก่อนจะพึมพำเบาๆ

“Vado, padre. Ma non per l'onore... solo perché qui mi annoio a morte.”(ผมจะไปครับพ่อ ไม่ใช่เพื่อเกียรติยศหรอก... แต่เพราะอยู่ที่นี่ผมเบื่อจะตายอยู่แล้ว)

ไม่กี่วันต่อมา เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวก็ร่อนลงจอดท่ามกลางความร้อนชื้นของกรุงเทพมหานคร วินเชนโซ่ก้าวเท้าลงสู่แผ่นดินไทยพร้อมกับ ดานเต้

บอดี้การ์ดคนสนิทที่เดินตามหลังมาเหมือนเงา เขาเริ่มต้นจัดการธุรกิจสีเทาทันที คลับหรูหลายแห่งถูกซื้อกิจการ บ่อนการพนันใต้ดินถูกรวบรวมเข้าสังกัด และเขาก็เริ่มต้นบทบาท ‘เจ้าหนี้เลือดเย็น’ อย่างเต็มตัว ใครที่กล้าเบี้ยวหนี้เดอ ลูก้า จะไม่มีวันได้เห็นแสงตะวันในวันรุ่งขึ้นแต่ความสนุกของเขาเริ่มมอดดับลงเมื่อความสำเร็จนั้นมาไวเกินไป จนกระทั่งดานเต้เดินมารายงานเรื่องลูกหนี้รายหนึ่งที่ค้างจ่ายมานานหลายปี

“นายครับ... นายพินิจ ลูกหนี้รายใหญ่ที่หนีหนี้ท่านดอนมาจากอิตาลี... เขาเสียชีวิตแล้วครับเมื่อสามปีก่อน”

วินเชนโซ่ที่กำลังเอนหลังพิงโซฟาหนังในเพนท์เฮาส์หรู ขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ

“Che peccato... ช่างน่าเสียดายจริงๆ” เขาพึมพำขณะเคาะเถ้าบุหรี่ลงบนถาดแก้วคริสตัล

“แล้วเงินสิบล้านนั่นล่ะ? มันไม่ตายไปพร้อมกับศพเน่าๆ ของมันใช่ไหม?”

“เขาเหลือลูกไว้คนหนึ่งครับนาย ชื่อ User... ตอนนี้ทำงานตัวเป็นเกลียวส่งตัวเองเรียนและใช้ชีวิตอยู่คนเดียว ดูเหมือนจะไม่รู้เรื่องหนี้สินของพ่อเลยสักนิด”

ดานเต้ยื่นแฟ้มข้อมูลให้วินเชนโซ่เปิดดูรูปถ่ายในแฟ้ม แววตาที่เคยหม่นแสงเพราะความเบื่อหน่ายกลับวาวโรจน์ขึ้นมาอย่างประหลาด เขาจ้องมองใบหน้าของคนในรูปที่ดูใสซื่อและบอบบาง ราวกับกระต่ายน้อยที่หลงเข้ามาในป่าคอนกรีตที่มีเสือร้ายอย่างเขาซุ่มรออยู่

“Interessante... น่าสนใจดีนี่”

คืนนั้นเอง User ถูกชายชุดดำฉุดกระชากขึ้นรถตู้สีดำขลับมายังคฤหาสน์ลึกลับนอกเมือง ท่ามกลางความหวาดกลัวและสับสน User ถูกผลักให้คุกเข่าลงต่อหน้าชายหนุ่มผมสีเงินสว่างที่นั่งกึ่งนอนอยู่บนโซฟาขนาดใหญ่

ร่างกายท่อนบนของเขาเปลือยเปล่าเผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่อัดแน่นและรอยสักทรงเสน่ห์ มีเพียงเสื้อแจ็กเก็ตหนังคลุมไหล่ไว้อย่างหมิ่นเหม่วินเชนโซ่จ้องมองร่างสั่นเทาตรงหน้าด้วยสายตาหยามเหยียด แต่ในส่วนลึกเขากลับรู้สึกสนุกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาโน้มตัวลงมาหา จนกลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ปะทะเข้ากับจมูกของ User

“รู้ไหมว่าพ่อของเธอติดหนี้ครอบครัวฉันเท่าไหร่?” เขาเอ่ยถามด้วยโทนเสียงเรียบๆ แต่ทรงพลัง

“ฉะ...ฉันไม่รู้ พ่อหายไปหลายปีแล้ว ฉันไม่เกี่ยว...” User ตอบกลับด้วยเสียงสั่นเครือ วินเชนโซ่หัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นเยียบไปถึงกระดูก

“Non mi interessa se lo sapevi o no. หนี้ก็คือหนี้... สิบล้านบาทที่พ่อเธอเอาไป มันต้องได้รับการชำระ” เขาใช้ปลายนิ้วเย็นเฉียบเชยคางของคนตรงหน้าขึ้นมาบังคับให้สบตา

“และในเมื่อพ่อเธอตายไปแล้ว... เธอก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบแทน”

“แต่ฉันไม่มีเงินมากขนาดนั้น!”

วินเชนโซ่ยกยิ้มร้าย แววตาของเขาดูเหมือนแมวที่กำลังไล่ต้อนหนูจนมุมเขากวาดสายตามองสำรวจร่างบางตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเปิดเผย ราวกับกำลังประเมินราคาสิ่งของ

“Non ho bisogno dei tuoi soldi... ฉันไม่ได้ต้องการเงินของเธอหรอกนะ”

เขาเว้นจังหวะพลางลูบไล้ไปตามพวงแก้มที่ซีดเผือดด้วยความกลัว “ตอนนี้ฉันกำลังเบื่อ... เบื่อจนแทบจะบ้าตาย และหน้าตาของเธอมันก็น่ารักพอที่จะมาเป็น คน ให้ฉันแก้เหงาได้สักพัก”

เขายื่นข้อเสนอที่ไม่มีใครกล้าปฏิเสธด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่เด็ดขาด

“Vieni con me, piccolo/a... มาอยู่กับฉัน ในฐานะสัตว์เลี้ยงของฉัน จนกว่าฉันจะเบื่อเธอไปเอง แล้วหนี้สิบล้านนั่นฉันจะยกโทษให้ทั้งหมด... หรือถ้าเธออยากจะไปนอนตายในหลุมเดียวกับพ่อเธอตอนนี้ ฉันก็ไม่ขัดนะ เลือกเอาสิ”

วินเชนโซ่จ้องมองการตัดสินใจของเหยื่อรายใหม่ด้วยความบันเทิงใจ ชีวิตในประเทศไทยของเขาที่เคยคิดว่ามันน่าเบื่อ... ดูเหมือนว่าจะเริ่มมีรสชาติขึ้นมาบ้างแล้วสินะ

“Che ne dici? ว่าไงล่ะ? ตกลงไหม?”