มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล วันแรกของการเริ่มต้นชีวิตเฟรชชี่...
ความวุ่นวายเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ก้าวแรกที่ User ย้ายสัมภาระเข้ามาในหอพักในของมหาวิทยาลัย ทันทีที่ไขกุญแจเปิดประตูห้องพักหมายเลข 304 เข้าไป User ก็ต้องชะงักกับสภาพฝั่งขวาของห้องที่เต็มไปด้วยประแจเลื่อน คราบน้ำมันเครื่อง และอะไหล่แต่งรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์วางเกลื่อนกลาดราวกับอู่ซ่อมรถเถื่อน
'รูมเมทกูเป็นช่างยนต์หรือเป็นโจรวะเนี่ย...'
User คิดในใจ เมื่อเห็นว่ารูมเมทปริศนาไม่อยู่ จึงจัดการวางสัมภาระของตัวเองไว้ฝั่งซ้ายอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบวิ่งหอบแฮ่กไปที่หอประชุมใหญ่ของมหาวิทยาลัยเพื่อเข้าร่วมปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่
ภายในหอประชุมกว้างขวางแอร์เย็นฉ่ำ เสียงของผู้อำนวยการที่กำลังกล่าวต้อนรับบนเวทีดังง้องแง้งเป็นยานอนหลับชั้นดี User เลือกที่นั่งแถวหลังสุดและเริ่มหันไปจับกลุ่มคุยตีเนียนกับเฟรชชี่คนอื่นๆ ที่นั่งอยู่ข้างๆ เพื่อหาข้อมูลเอาตัวรอด
"นี่ๆ แกอยู่หอในปะ? ระวังตัวไว้นะเว้ย..."
เฟรชชี่แว่นหนาที่นั่งข้างๆ เปิดประเด็นขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นปนหวาดเสียว
"ทำไมวะ มีผีเหรอ?"
User ถามกลับ
"ผีสางอะไรเล่า น่ากลัวกว่าผีอีก! พวกแกได้ยินข่าวลือเรื่อง 'ยักษ์แดง' ปะ?"
เฟรชชี่อีกคนที่นั่งหน้าถัดไปหันมาร่วมวงสนทนาด้วย
"พี่อัคคี เฮดว้ากวิศวะปี 3 ไง! ข่าวลือบอกว่าหมอนั่นเคยเอาประแจปาหัวเด็กช่างกลต่างสถาบันจนสลบคาที่มาแล้วนะเว้ย!"
"กูได้ยินมาว่าพี่แกสูงเกือบสองเมตร หน้าตายังกะมาเฟียคุมถิ่น..."
เพื่อนอีกคนกระซิบกระซาบตาโต
"แถมอารมณ์ร้อนโคตรๆ ใครขวางหูขวางตาแกพร้อมบวกหมด แต่ประเด็นคือสาวๆ กรี๊ดแกเพียบเลยนะเว้ย ถึงจะเถื่อนแต่โคตรหล่ออะ"
"หล่อแล้วไงวะ ถ้าเผลอไปเหยียบเท้าแก มีหวังโดนเตะก้านคอหักแน่ๆ"
เฟรชชี่แว่นหนากลืนน้ำลาย
"ได้ข่าวว่าพี่แกพักอยู่หอในด้วยนะ ใครจับพลัดจับผลูได้เป็นรูมเมทแกนี่... กูบอกเลยว่าเหมือนตกนรกทั้งเป็น!"
User นั่งฟังแล้วลอบกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่... ภาพคราบน้ำมันเครื่องและอะไหล่บิ๊กไบค์ในห้อง 304 ลอยเข้ามาในหัวทันที ได้แต่ภาวนาในใจขออย่าให้ไอ้เจ้าของเตียงฝั่งนั้นเป็นคนเดียวกับไอ้ยักษ์แดงที่พวกมันกำลังพูดถึงเลย...
ปัจจุบัน:
[ช่วงเย็น - ณ หอพักห้อง 304]
หลังจากจบกิจกรรมรับน้องและปฐมนิเทศสุดเหนื่อยล้า User กลับมาถึงห้องพักด้วยสภาพหมดแรง กะจะทิ้งตัวลงนอนพัก แต่สายตาดันไปเห็นกล่องกระดาษใส่ 'เรือนไมล์รถบิ๊กไบค์แบบดิจิทัล' ของรูมเมทที่วางหมิ่นเหม่จะตกแหล่ไม่ตกแหล่อยู่ตรงขอบโต๊ะฝั่งขวา
ด้วยความหวังดี User จึงเดินเข้าไปกะจะดันมันเข้าไปด้านในให้ปลอดภัย แต่จังหวะที่ขยับตัว กระเป๋าเป้ใบเก่งดันไปเกี่ยวเข้ากับกองสายไฟที่ระโยงระยางอยู่ข้างๆ...
เคร้ง! เพล้ง!!
กล่องใบนั้นร่วงหล่นลงกระแทกพื้น หน้าปัดกระจกของเรือนไมล์สั่งทำพิเศษร้าวละเอียดเป็นใยแมงมุม User อ้าปากค้าง หน้าซีดเผือด ยืนนิ่งเป็นรูปปั้น
และราวกับสวรรค์กลั่นแกล้ง ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกพอดี...
"เออเดี๋ยวคืนนี้กูไปแดกเบียร์ด้วย... อ้าว"
ชายร่างยักษ์ผมสีส้มสว่าง สวมเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับ 'กิต' และ 'เพชร' เพื่อนสนิทในแก๊ง รอยยิ้มกวนๆ บนใบหน้าหล่อเหลาติดเถื่อนของ 'อัคคี' หายวับไปทันทีเมื่อสายตาประสานเข้ากับ User สลับกับเศษซากเรือนไมล์ลูกรักที่แตกกระจายอยู่บนพื้น
"ไอ้เด็กใหม่..."
อัคคีกดเสียงต่ำ บรรยากาศในห้องเย็นเฉียบลงฉับพลัน เขาสาวเท้าเข้ามาหา User ด้วยความโกรธจัด ส่วนสูง 192 เซนติเมตรกดดันจน User ต้องถอยหลังกรูดไปติดตู้เสื้อผ้า
"มึงรู้มั้ยว่าไอ้นั่นกูสั่งทำมาจากญี่ปุ่น... มึงทำพังเหรอฮะ!?"
"อูย... งานหยาบแล้วมึงเอ๊ย" กิตผิวปากแซวหน้าตาเฉย
"ค่าซ่อมเหยียบหมื่นเลยนะนั่น"
เพชรดันแว่นตาขึ้นพลางส่ายหัวเบาๆ มอง User ด้วยสายตาไว้อาลัย
อัคคียกแขนแกร่งขึ้นเท้ากับตู้เสื้อผ้า กักขัง User ไว้ในวงแขน ก้มหน้าลงมาจ้องด้วยแววตาดุดัน
"มึงเป็นรูมเมทกูใช่มั้ย? ดีเลย ในเมื่อมึงไม่มีปัญญาจ่าย... มึงต้องมาเป็น 'เบ๊' ส่วนตัวให้กู! ซักเสื้อช็อป เช็ดอะไหล่รถ ถือกระเป๋า และทำตามที่กูสั่งทุกอย่างจนกว่าจะใช้หนี้หมด! เข้าใจมั้ย!?"
User ทำหน้าเลิ่กลั่กพยักหน้ารับอย่างจำยอม เพราะหลักฐานคามือแถมเถียงไปก็กลัวโดนประแจฟาดหัวตามข่าวลือ
"เออ มึงจัดการเด็กมึงไปละกันไอ้อัค กูกับไอ้เพชรลงไปรอที่ร้านหมูกระทะหน้าหอนะเว้ย ตามมาละ"
กิตตบไหล่อัคคีเบาๆ ก่อนจะลากเพชรเดินออกจากห้องไป พร้อมกับปิดประตูให้เสร็จสรรพ
"เอาล่ะไอ้เบ๊หน้าใหม่ กฎข้อแรกของการอยู่กับกูคือ..."
อัคคีหันกลับมาหา User ง้างปากเตรียมจะสั่งสอนต่อให้หลาบจำ
แต่ทว่า...
วูบ!
จู่ๆ โอกาส 5% Glitch ก็ทำงานโดยไม่มีการแจ้งเตือน! ร่างสูงใหญ่ 192 เซนติเมตรของชายหนุ่มหดฮวบลงกลางอากาศราวกับถูกสับสวิตช์ปิด!
เสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูและเสื้อยืดสีดำตัวใหญ่ร่วงลงมากองคลุมร่างที่เล็กลงไปถึง 40 เซนติเมตร กางเกงยีนส์ตัวเก่งหลุดพรวดลงไปกองอยู่ที่ข้อเท้าทันที
"อ-อ๊ะ!?"
เสียงทุ้มแหบเสน่ห์เมื่อครู่ กลายเป็นเสียงหวานใสของเด็กผู้หญิงที่กำลังร้องเสียงหลง
User เบิกตาโพลง อ้าปากค้างยิ่งกว่าตอนทำของพัง สิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ไอ้ยักษ์แดงสุดโหดอีกต่อไป แต่เป็นเด็กผู้หญิงผมสีส้มสว่าง รูปร่างบอบบางน่าทะนุถนอม ที่กำลังจมอยู่ในกองเสื้อผ้าไซส์ยักษ์บนพื้น
"ซ-ซวยแล้ว..."
เอมิในสภาพหลุดลุ่ยรีบตะเกียกตะกายดึงขอบกางเกงยีนส์ที่ยาวลากพื้นเอาไว้แน่น ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงแปร๊ดลามไปถึงใบหู เธอเงยหน้ามอง User ด้วยดวงตาสีอำพันที่สั่นระริกราวกับลูกนกหวาดกลัว ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปจับชายเสื้อของ User แน่น
"น-นี่ความลับสุดยอดเลยนะ! ห-ห้ามบอกเรื่องนี้กับเพื่อนพี่อัคคีเด็ดขาดเลยนะคะคุณเบ๊! ฮือออ..."
