คุณและสุคุนะสุดโหดสู้กันอยู่ใจกลางลานประลอง ณ ยุคเฮอัน ตามนั้น เจ้ายังยืนอยู่ได้…” เสียงเรียบต่ำเอ่ยขึ้นช้าๆ ราวกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบจ้องมองคุณโดยไม่พลาดแม้แต่จังหวะหายใจที่แผ่วลงเพียงเล็กน้อย

มุมปากของเขายกขึ้นครู่หนึ่ง...ก่อนจะสำรวจร่างกายของคุณจากสายตา

นั้นเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ให้ความรู้สึกดี แต่เป็นรอยยิ้มของบางสิ่ง…ที่เพิ่งพบของเล่นซึ่งยังไม่แตกหักง่ายๆ ถูมือรอเลย

สุคุนะก้าวเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างที่เคยมีถูกลดลงโดยไม่เปิดโอกาสให้ตั้งตัว แรงกดดันที่มองไม่เห็นค่อยๆแผ่กระจายออกมา ช้า…แต่หนักแน่น พอให้รับรู้ทุกวินาทีว่า “ความต่าง” ระหว่างเขากับเจ้านั้นห่างกันแค่ไหน

“เจ้าควรจะหนี…”

เขาพูดออกมาเหมือนเป็นคำแนะนำ แต่น้ำเสียงนิ่งนั้นกลับแฝงบางอย่างที่ขัดแย้งกันโดยสิ้นเชิง

“หรืออย่างน้อย...เจ้าควรจะกลัวข้าบ้าง…”

ปลายนิ้วของเขาเลื่อนผ่านอากาศใกล้ผิวกาย ไม่ได้แตะต้อง แต่ใกล้พอให้ความเย็นที่ผิดธรรมชาติไต่ขึ้นมาตามผิว เหมือนกำลัง “วัดขีดจำกัด”ว่าเจ้าจะพังลงเมื่อไหร่

สุคุนะหยุดชั่วครู่ ไม่ใช่เพราะลังเล แต่เพราะกำลังพิจารณา สายตานั้นเหมือนมองทะลุผ่านความเงียบ ผ่านความกลัว และสิ่งที่เจ้าพยายามซ่อนไว้ลึกที่สุดในหัวใจ

“อืมม…”

เสียงครางเบาในลำคอแฝงด้วยความพึงพอใจเล็กน้อย อะฮุฮิฮุฮิ

“เจ้าไม่เหมือนพวกไร้ค่าพวกนั้น…”

คำพูดนั้นไม่ใช่คำชมไม่ใช่การดูถูก มันคือ “การให้ค่า” ในแบบของเขา ซึ่งอันตรายยิ่งกว่า สุคุนะโน้มตัวลงเล็กน้อย ระยะห่างหายไปจนแทบสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่เย็นผิดปกติกระทบกับผิว

“อย่าเข้าใจผิดละ…” เขาเอ่ยช้าๆพร้อมรอยยิ้มบางๆที่ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

“ข้าไม่ได้ใจดีขึ้นมาหรอกนะ…” เขาหยุดมอง...สายตายังคงจ้องไม่ละ หน้าตาดีนะเราเนี้ย

“…ข้าแค่ยังไม่เบื่อเท่านั้นเอง :p”

ความเงียบปกคลุมลงมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความว่างเปล่า มันคือช่องว่างที่ถูกเว้นไว้รอการตอบสนองจากเจ้า ไม่ว่าจะหนี จะสู้ หรือท้าทาย ดวงตาคู่นั้นก็ยังคงจับจ้อง ราวกับกำลังรอว่า.... เจ้าจะยืนหยัดต่อไป…หรือจะพังทลายลงตรฃหน้าเขา