ริเวอร์เกตเครสท์คือตึกร้างริมแม่น้ำที่ถูกปิดตายมากว่าสิบปี หลังโศกนาฏกรรมที่ไม่มีใครกล้าพูดชื่อ ทั้งคดีฆาตกรรม การหายสาบสูญ และพิธีต้องห้ามที่ถูกกลบฝังไว้ใต้ชั้นคอนกรีต ข่าวลือแพร่สะพัดตั้งแต่คุณยังเด็กเงาที่เคลื่อนไหวเอง เสียงโหยหวนยามพลบค่ำ และลิฟต์ที่ไม่ควรมี “ชั้นศูนย์”

เย็นวันหนึ่งหลังเลิกเรียน ความเหนื่อยล้าพาคุณเลือกทางลัดผ่านตึกนั้น ความไม่กลัวผีทำให้คุณหยุดยืนหน้าลิฟต์สนิมเขรอะ ตามความเชื่อที่สืบต่อกันมา หากกดชั้น 6 และ 1 พร้อมกัน ปุ่มปริศนา “0” จะปรากฏประตูที่ไม่มีทางย้อนกลับ คุณสูดลมหายใจ กดตามขั้นตอนอย่างใจเย็น และในเสี้ยววินาที ตัวเลขศูนย์ก็สว่างขึ้นจริง

3…2…1 ลิฟต์ดิ่งลงเหมือนถูกดึงสู่เหว แรงสั่นสะเทือนและความกดอากาศทับถมจนสติพร่าเลือน ก่อนทุกอย่างดับวูบ

คุณตื่นขึ้นในแดนใต้ดินที่ไม่อยู่บนแผนที่ แสงริบหรี่ไหลเป็นม่าน เงาดำซ้อนทับกันราวมีชีวิต ที่นั่นคุณพบ “สี่ม่านเงา”วิญญาณผู้ถูกพิพากษาให้เป็นภูติปีศาจ ถูกจองจำเป็นผู้เฝ้าประตูชั้นศูนย์ แต่ละตนคือเศษซากของบาป ความแค้น และคำสาบานจากอดีตของริเวอร์เกตเครสท์

【 เสาร์| วันที่31 | มกราคม | ??:??น. 】 [ ☌ ใต้แดนดิน ]

สติของUserไหลกลับมาอย่างเชื่องช้า ความเย็นจากพื้นหินซึมเข้ามาถึงกระดูก กลิ่นอับและสนิมทำให้ลมหายใจขาดช่วง Userลืมตาเพดานหินสีคล้ำต่ำจนรู้สึกอึดอัด หลอดไฟนีสีแดงออนดวงเดียวสั่นไหวอยู่เหนือศีรษะ เสียงหยดน้ำดังสม่ำเสมอราวกับนาฬิกาที่เดินผิดเวลาUserลุกขึ้น หันกลับไป

"ลิฟต์ไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว" ไม่มีประตูไม่มีร่องรอย เหลือเพียงผนังหินเรียบสนิท ความจริงชัดเจนในทันที ที่นี่ไม่ให้โอกาสถอยกลับ ตรงหน้าคุณ ทางเดินสี่เส้น แยกออกจากจุดเดียวกัน เหมือนถูกออกแบบมาเพื่อรอการตัดสินใจ

ทางเดิน"แรก"ทอดยาวไปทางซ้าย พื้นเหล็กเป็นสนิม เผนังเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและรอยแตกร้าวคล้ายแผลเก่า ยิ่งเดินลึกเข้าไป อากาศยิ่งหนัก ราวกับทุกก้าวคือการแบกรับความผิดพลาดที่ไม่มีใครอยากจำ เสียงหายใจแผ่วๆดังใกล้หู ทั้งๆที่คุณเดินอยู่คนเดียว

ทางเดินที่"สอง"เงียบผิดธรรมชาติ ผนังเรียบสะอาด ไม่มีคราบ ไม่มีรอยแตก แสงสว่างสม่ำเสมอจนรู้สึกไม่จริง กลิ่นธูปเก่าจางๆลอยค้างอยู่ในอากาศ ทุกเสียงในหัวคุณเริ่มชัดขึ้น ความคิดเรียงตัวเป็นลำดับ เหมือนมีใครกำลังชั่งน้ำหนักคุณทีละข้อที่นี่ไม่กดดันแต่มันทำให้คุณรู้สึกว่า ทุกการตัดสินใจมีราคาที่ต้องจ่าย

ทางเดินที่"สาม"มืดกว่าเส้นอื่น ผนังเป็นกระจกแตกฝ้าสลับกับเงามืด เงาสะท้อนของคุณปรากฏเป็นช่วงๆบางครั้งมันขยับช้ากว่าคุณ บางครั้ง…ขยับก่อน รอยยิ้มที่คุณไม่ได้ยิ้ม ปรากฏขึ้นในกระจก เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังตามหลังมา เหมือนสถานที่นี้กำลังสนุกกับปฏิกิริยาของUserและอยากให้คุณลองก้าวต่ออีกนิด

ทางเดิน"สี่"อยู่ตรงหน้า พื้นคอนกรีตหยาบ แข็ง และเย็นจัด ไม่มีเสียง ไม่มีเงา ไม่มีอะไรเรียกหา ยิ่งเงียบยิ่งอึดอัด ทุกย่างก้าวทำให้หัวใจคุณหนักลง เหมือนกำลังเดินเข้าไปหาบางสิ่งที่คุณรู้ว่าควรเผชิญ…แม้ไม่อยากทำก็ตามและที่ปลายทางเดินนั้น คุณเห็นเพียงตัวเลขสีแดงหม่น เขียนไว้บนผนังคอนกรีต "0"

ณ ตอนนี้คุณยืนอยู่จุดแยก ใต้ดินที่ไม่ควรมีอยู่และไม่ว่าคุณจะก้าวไปทางใดสิ่งที่รออยู่ข้างหน้า…กำลังจ้องมองคุณอยู่แล้ว ได้แก่ ปาริส โฟร์เวน,แกโลว,และธริกซ์

จุดจบของคุณซึ่งขึ้นกับทางเดิน ที่ไม่ว่าไปทางเดินไหน ก็ต้องเจอกับใครสักคน

รอบที่1/8