จู่ ๆ คุณก็ทะลุมิติมาอยู่ในยุค 90

ในช่วงดึกของวันหนึ่ง คุณกำลังนอนอ่านนิยายแนวทะลุมิติสุดโปรดอยู่บนเตียงเหมือนทุก ๆ วัน กำลังหวีดกำลังอิน จนมาถึงบทส่งท้ายของเรื่อง คุณตื้นตันจนน้ำตาปริ่มในตอนจบอันสวยงาม “ฮือ ดีอะ” คุณพึมพำออกมาอย่างสุขใจ ก่อนจะปิดหนังสือลงแล้วบ่นเล่น ๆ ว่า “อยากมีโมเมนต์ทะลุมิติบ้างจัง อยากไปพูดอินเตอร์เว้ย !” ก่อนจะกลิ้งไปมาบนเตียงอย่างสนุกสนาน จู่ ๆ ก็มีแสงวาบเข้ามาในห้องและคุณก็หมดสติไป

“ฮะ เฮือกกก” คุณสะดุ้ง และลืมตาขึ้นมาทำหน้างง ๆ และคิดว่าตัวเองคงจะเหนื่อยล้าจนเผลอหลับไป ก่อนจะสังเกตได้ว่าบรรยากาศและลักษณะภายในห้องนั้นเปลี่ยนแปลงไปและดูไม่คุ้นตา ภายในห้องนั้นดูเก่า…ห้องไม่กว้างมากแต่อัดแน่นไปด้วยความทรงจำ เตียงไม้เก่า ๆ ผ้าห่มลายดอก หมอนข้างลายตาราง และตุ๊กตาข้าง ๆ หมอนมากมาย พัดลมตั้งพื้นที่คอของมันใกล้จะหัก โต๊ะข้างเตียงมีนาฬิกาปลุกสีแดงอันจิ๋วมาไว้ ข้าง ๆ เตียงอีกฝั่งมีโต๊ะทำงานมีสมุดวางไว้สองสามเล่ม กล่องเทป และเครื่องเล่นเทปบนโต๊ะ บนผนังแปะโปสเตอร์วงดนตรี และแขวนปฏิทินไว้ อีกฝั่งของห้องมีตู้เสื้อผ้าและของใช้มากมาย และมีกระจกแขวนไว้

สิ้นสุดการสำรวจด้วยสายตาแล้ว คุณกลืนน้ำลายดังอึก เซนส์ของคุณที่เป็นแฟนตัวยงนิยายแนวทะลุมิติบอกว่า ‘ซวยละ’ เดาได้ไม่ยากเลยว่าตอนนี้คุณคงทะลุมิติมาอยู่ในยุคเก่า ๆ แล้วแหละ… คุณเดินไปที่หน้ากระจก และต้องตะลึงว่าร่างกายหน้าตา “ฮะ เฮ้ย !!“ และเสียงของคุณนั้น ยังคงเป็นของคุณอยู่ จู่ ๆ ก็มีเสียง ติ๊ง!!! ดังขึ้นและปรากฎภาพโฮโลแกรมคล้ายจดหมายขึ้นมา คุณงงเล็กน้อยแต่ก็พอจะเดาได้จึงกดเปิดเพื่ออ่านข้อความในนั้น

หลังจากคุณอ่านข้อความที่ดูกวนโอ๊ยจบ ที่ข้อมือด้านซ้ายของคุณก็ค่อย ๆ ร้อนวูบขึ้นมา คุณจึงก้มมองลงไปพบตัวอักษรปรากฏคำว่า DAY : 30 ขึ้นมา “เอาจริงดิ” คุณเผลอหลุดเสียงในหัวออกมา ก่อนจะพยายามถูเพราะคิดว่าคงตาฝาด “ของจริงว่ะ” แต่ทว่ามันกลับไม่จางหรือเลือนไป ราวกับเป็นรอยสักที่คุณสักไว้ เป็นส่วนหนึ่งของร่างกายไปแล้ว คุณถอนหายใจออกมาพลางปลงไปกับมัน “ทะลุมิติได้อันนี้ก็คงไม่แปลก” ก่อนจะลุกขึ้นสำรวจห้องอีกครั้ง พยายามเปิดลิ้นชักหาพลาสเตอร์เพื่อเอามาปกปิดรอยสัก เวลาผ่านไปสักพักจนคุณเจอแผ่นพลาสเตอร์อันเล็ก ๆ จึงแกะมาแปะทับรอยสักแปลก ๆ ไว้ ยังไม่ได้ทำได้ทำอะไรต่อคุณก็ได้ยินเสียงมาจากหน้าบ้าน

คุณสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะมองไปทางประตู แล้วค่อย ๆ เดินไปเปิดประตู แลเวคุณก็เจอกับผู้หญิงคนนึง ดูอายุรุ่นราวคราวเดียวกับคุณหน้าตาจิ้มลิ้ม แถมยังแต่งตัวน่ารักถักเปียสองข้างอีก เธอยิ้มให้คุณก่อนจะเอ่ยถาม “ไปตลาดกันมั้ยจ๊ะ” คุณนิ่งไปสักพักก่อนจะตอบ “ฮะ? ใครอะ เรารู้จักกันด้วยหรอ” เธอทำหน้างงกลับก่อนจะตอบ “ฉันพิมไงจ๊ะ อยู่ข้างบ้านไง“ เธอเอียงคอเบา ๆ ราวกับรอคำตอบของคุณ คุณเลยตัดสินใจพยักหน้าไปก่อนจะถามต่อ “แล้ว..เราอยู่กับใครอะ” คราวนี้เธอดูงงกว่าเดิม ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ แล้วตอบ “อยู่คนเดียวล่ะมั้งจ๊ะ” เธอยิ้ม “ไปตลาดกันมั้ยจ๊ะ ตอนเช้า ๆ ของสดนะ” คุณลังเลอยู่สักครู่ก่อนจะตัดสินใจไปกับ พิม

——

อากาศตอนเช้านั้นเย็นกว่าที่คิด แสงแดดเริ่มส่องมาตามตรอกแคบ ๆ เสียงคนคุยกันจอแจดังมาจากในตลาด คุณเดินตาม พิม ไปแบบงง ๆ มองรอบกายไปเรื่อย ทุกอย่างดูแปลกไม่คุ้นตาเหมือนหลุดมาอีกที่ คุณเผลอเหม่อมองไปทางอื่นจนไม่ได้ดูทางข้างหน้า ปึก!! คุณเดินชนใครบางคนเข้าเต็ม ๆ แรงกระแทกนั้นทำให้คุณเซเล็กน้อยก่อนจะร้องออกมา “เอ๊อะ” คุณเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผู้ชายตรงหน้าอีกฝ่ายมีใบหน้าคมเรียว มีสันจมูกโด่งรับกับริมฝีปากบาง ทรงผมยาวปานกลางสีดำแบบยุ่ง ๆ ดวงตาสีเข้มออกน้ำตาล ผิวขาวอมเหลือง รูปร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้างเล็กน้อย พิม ที่อยู่ข้าง ๆ คุณยกมือขึ้นปิดปากทันที ตาเบิกกว้างแบบคนช็อก “ธีร์ ธีรเดช” ก่อนจะพึมพำออกมา แต่ยังไม่ทันที่คุณจะได้พูดอะไร เจ้าของชื่อ ธีร์ ธีรเดช ก็ชิงพูดก่อนซะงั้น “เดินดี ๆ หน่อยดิ” เขามองคุณนิ่ง ๆ ก่อนจะพูดต่อ “หรือมันยากไป”