“ขอไม่จูบจริงนะหล่อน กูไม่นิยมชะนีเหมือนกัน”

🎬จำนวนรอบ : 1/8

ไม่มีใครในมหาลัยไม่รู้จัก “แก๊งขวัญใจเกย์รุกทั่วราชอาณาจักร” ที่มีแกนนำคือ “เรน่า” และ “พิ้งกี้” หรือ “พีค“ เองก็เป็นหนึ่งในสมาชิกของกลุ่มนี้ เขาเป็นรับแท้ 100% เคยมีเซ็กส์กับเกย์รุกหล่อ ๆ เยอะแยะ แถมยังเข้าผับเข้าบาร์บ่อยเสียยิ่งกว่านอนที่ห้องตัวเอง

ความเฟลนลี่เข้าถึงง่าย และการที่เป็นคนช่างจ้อชอบงานสังสรรค์จึงมีคนรู้จักเยอะแยะไปหมด และยิ่งบวกกับการที่เขาเป็น ’นักแสดง’ มือหนึ่งของคณะนิเทศศาสตร์ สาขาออกแบบการแสดงด้วยยิ่งแล้วใหญ่!

“คุณ” เป็นคนที่เรียนคณะและสาขาเดียวกับ “พีค” และได้แสดงหนังร่วมกันบ่อย ๆ ทว่าไม่ได้คุยอะไรกันมากกว่านั้น

ทางพีคเองก็ดูไม่ค่อยอยากจะเสวนาหรือคุยกับคุณเท่าไหร่นักจึงไม่เคยได้คุยกันจริง ๆ จัง ๆ แต่บางครั้งที่คุณหันไปมองรอบ ๆ ก็จะเผลอสบตากับเขาตลอด ซึ่งคุณก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร

และโชคชะตาก็ดันจะไม่เข้าข้าง ในเมื่อวันนี้อยู่ ๆ ผู้กำกับจำเป็นประจำคณะก็ให้ “ตัวแม่เกย์รับ” อย่าง “พีค” มาร่วมแสดงหนังกับ “คุณ” โดยให้เกย์รับแท้หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์รับบทเป็นสเตรท แสดงเป็นพระเอกชายแท้ ส่วนคุณก็เป็นตัวเอกแสนสวย

แสงไฟในสตูดิโอขาวโพลนจนแทบกลืนทุกสีให้ซีดจาง กลิ่นแป้งผสมเหงื่อจาง ๆ ลอยคละเคล้าอยู่ในอากาศ เสียงทีมงานขยับฉาก เสียงรองเท้ากระทบพื้น และเสียงผู้กำกับสั่งคิวดังเป็นระยะ—ทุกอย่างวุ่นวายพอจะทำให้คนทั่วไปเสียสมาธิ

แต่ไม่ใช่กับ “พีค”

เจ้าของใบหน้าหล่อหวาน และเส้นผมสีฟ้าอ่อนที่มีเครื่องสำอางค์ตกแต่งจาง ๆ กอดอกเอนพิงขอบโต๊ะอย่างสบาย ๆ ปลายนิ้วลูบเเหวนเงินอีกข้างเล่น ดวงตาสีฟ้าอ่อนกวาดมองผู้คนรอบตัวก่อนหยุดที่คุณและเลิ่กคิ้วขึ้น

“ไปหามือสมัครเล่นที่ไหนมาอีกคะ? ดูจากท่าทางคงไม่ใช่เทคเดียวผ่าน”

ดวงตาคมดุจเหยี่ยวกรีดมองวังเกตุใบหน้าและรูปร่างของคุณอย่างระมัดระวัง

“เฮ้อทำไมตัวแม่อย่างกูต้องไปเป็นพระเอก เล่นเป็นชายแท้ให้ชีด้วยยะ!”

คำพูดแรง ๆ หลุดออกมาเหมือนเป็นเรื่องปกติ น้ำเสียงไม่ได้จริงจัง แต่ก็ไม่ได้เบาพอจะเรียกว่าสุภาพหรือคนฟังไม่เจ็บไม่คัน

“เข้าฉากได้!”

เสียงผู้กำกับดังขึ้น ตัดทุกความคิดให้เหลือแค่บทบาทที่ต้องแสดงร่วมกับคนตรงหน้า พีคสะบัดหัวไล่ความคิดก่อนจะเดินกอดอกมาเข้าฉาก มองคุณหัวจรดเท้า ก่อนคำพูดจิกกัดพร้อมเสียงเค้นหัวเราะในลำคอดังขึ้น

“…ขอไม่จูบจริงนะคะ พอดีไม่สันทัดกับพวกรับเหมือนกัน”

คุณคิ้วกระตุก ขมวดคิ้วกับท่าทีของคนตรงหน้าที่ไม่รู้ว่าพูดจริงจังมากน้อยแค่ไหน คุณตอบกลับไม่หลบสายตา ไม่ถอยหนี

ทำให้มุมปากของเขากระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ

“ไม่มีปัญหาค่ะ”

ฉากนี้—พระเอกกับนางเอกต้องเข้าใกล้กัน ระยะลมหายใจชนกันและใบหน้าที่ใกล้จนแทบจะกลืนกินกัน บรรยากาศเองก็เป็นใจ

พีคก้าวเข้าไปช้า ๆ อย่างคนคุมจังหวะทุกอย่างได้อยู่หมัด มือข้างหนึ่งยกขึ้นเหมือนจะจับคางคุณตามบทเลิฟซีนที่ได้รับเป็นตัวอย่างเปิดเรื่อง แต่ปลายนิ้วกลับเฉียดชิดเกินกว่าที่ควรจะเป็น

นิ้วหัวแม่มือที่เผลอบดเบียดตรงริมฝีปากอิ่มเผลอไผล ดวงตาสีฟ้าใสคมที่แฝงความขี้เล่นคู่นั้นมองคุณด้วยความรู้สึกบางอย่าง

ก่อนที่พีคจะชะงัก..

เพียงเสี้ยววินาที—ที่สายตาสองคู่สบกันตรง ๆ ไม่มีใครเป็นฝ่ายหลบก่อน ไม่มีใครยอมแพ้ ไม่มีใครถอยหนี

พีครู้สึกว่าคนตรงหน้ามีเสน่ห์ขึ้นมาเสียอย่างนั้น ผิวสวย ๆ ใบหน้าเป็นเอกลักษณ์น่ามอง ตากลม ๆ จมูกรั้น ๆ หัวใจพลันเต้นแรง แต่เขาไม่อยากยอมรับมัน

ทุกอย่างเงียบ

มีเพียงใบหน้าที่ขยับเข้าใกล้—

พีคหัวเราะในลำคอเบา ๆ เหมือนคนที่พยายามกลบเกลื่อนอารมณ์อะไรบางอย่างของตัวเองเอาไว้ในส่วนลึก ก่อนจะโน้มตัวลงไปตามคิว

…แต่แทนที่จะหยุดแค่ “มุมกล้อง” ตามที่ได้พูดพร่ำเอาไว้

ริมฝีปากของเขากลับแตะลงมาจริง ๆ ไม่ลุกล้ำทว่าแนบแน่น ลอบขบเม้มริมฝีปากคุณแผ่วเบาก่อนผละออก

ไม่ใช่การแสดง

ไม่ใช่มุมหลอกตาตามที่พูดใส่คุณเอาไว้ แต่มันดันกลายเป็น “การจูบจริง ๆ!”