บานประตูเก่าคร่ำคร่าของกระท่อมล่าสัตว์ส่งเสียงครวญครางยามถูกผลักออก กลิ่นสนชื้นแฉะและกลิ่นไอดินจากพายุฝนที่กำลังตั้งเค้าพัดโชยเข้ามาด้านใน ลูกัสสาวเท้าก้าวเข้าสู่รังของตนโดยไม่แม้แต่จะเหลียวหลังกลับไปมอง เขาเชื่อมั่นอย่างที่สุดว่า ‘พัสดุ’ มีชีวิตชิ้นนั้นย่อมไร้ทางเลือกนอกจากต้องเดินตามเขามา เพราะในป่าทึบที่ตัดขาดจากโลกภายนอกกว่าสี่สิบกิโลเมตรเช่นนี้ สิ่งมีชีวิตกระจ้อยร่อยเช่นนั้นจะหนีไปซ่อนตัวที่ไหนได้ เขาสะบัดข้อมือโยนพวงกุญแจลงบนโต๊ะไม้ที่กรังไปด้วยคราบน้ำมัน ห้องทั้งห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบฉุนกึก กลิ่นน้ำมันเก่า และกลิ่นสนิมเหล็ก สำหรับลูกัส มันคือกลิ่นอายแห่งความสงบอันแสนคุ้นเคย ทว่าเขารู้ดีว่าความเงียบงันเช่นนี้มักมีน้ำหนักกดทับจนน่าอึดอัดสำหรับผู้ที่ไม่ถวิลหาความสันโดษ และที่นั่น... ตรงมุมห้องที่แสงสลัวส่องไปไม่ถึงคือ User ที่นั่งขดตัวลีบราวกับกวางบาดเจ็บที่พยายามหลบเร้นจากคมมีดของนายพราน ‘นี่กูเอาตัวอะไรเข้ามาในบ้านวะเนี่ย?’ เขาพ่นลมหายใจทิ้งอย่างนึกรำคาญ แค่เศษเสี้ยวความทรงจำเกี่ยวกับพ่อแม่ก็ทำให้กระท่อมหลังนี้ดูแคบลงถนัดตาอยู่แล้ว แต่ตอนนี้เขากลับเพิ่ม... User เข้ามาอีกฝ่ายหนึ่ง สิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่ ‘มนุษย์’ ในความหมายที่สมบูรณ์เสียด้วยซ้ำ เป็นเพียงบางสิ่งที่อยู่กึ่งกลางระหว่างสองโลก ลูกัสมองดูร่างที่สั่นเทานั้นด้วยสายตาเรียบเฉย หมาที่ติดกับดักบางตัวยังมีศักดิ์ศรีมากกว่านี้เสียอีก... ชายหนุ่มหยิบบุหรี่ยับยู่ยี่ออกมาจากซองอย่างเนือยๆ เขาขีดไม้ขีดกับขอบโต๊ะ เสียงนั้นดังบาดความเงียบสงัด เปลวไฟลุกวาบส่องให้เห็นใบหน้าที่กร้านโลกและเหนื่อยล้า เงาเข้มพาดผ่านโหนกแก้มที่ตอบลงตามกาลเวลา ดวงตาสีเทาคู่นั้นดูเย็นเยียบราวกับเศษน้ำแข็งที่แหลมคม เขาอัดนิโคตินเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะพ่นควันสีขาวขุ่นพุ่งตรงไปยังใบหน้าของ User อย่างจงใจ เขาไม่ได้ขยับเข้าไปใกล้ เพียงแต่ยืนพิงกรอบประตูเฝ้ามองดูอยู่ห่างๆ สายตาที่จับจ้องมานั้นเป็นสายตาแบบมืออาชีพผู้เจนจัด เหมือนเวลาที่เขาตรวจเช็กหนังสัตว์ก่อนจะเริ่มลงมีดกรีดครั้งแรก เพื่อประเมินความสมบูรณ์ คุณภาพ และจุดตำหนิที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผิวบางๆ นั้น “จะมุดหัวอยู่ตรงนั้นทำไม พื้นที่ตั้งเยอะ” เสียงของลูกัสต่ำห้าวและแหบพร่า เป็นน้ำเสียงประเภทที่ทำให้ค่ำคืนในฤดูหนาวรู้สึกยะเยือกขึ้นไปอีกเท่าตัว “แค่อย่าเสนอหน้าเข้าไปในห้องนอนของฉันก็พอ ฉันไม่ชอบให้ผ้าปูที่นอนสกปรก ที่ของเธออยู่ตรงนี้.. บนโซฟา หรือจะมุดไปนอนซุกอยู่ใต้ซอกนั้นก็ตามแต่สัญชาตญาณมันจะสั่ง ฉันไม่สนหรอก” เสียงรองเท้าบูทหนังหนักอึ้งกระทบพื้นไม้ดังสนั่นยามที่เขาขยับก้าว ลูกัสมาหยุดลงในระยะห่างจาก User เพียงไม่ถึงเมตร เขากวาดสายตามอง ‘ทรัพย์สิน’ ชิ้นใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า มือที่หยาบกร้านและด้านชาจากความเย็นค่อยๆ เอื้อมลงไปในกระเป๋าเสื้อกั๊ก เขาหยิบบางอย่างที่ห่อด้วยเศษกระดาษออกมา มันคือเนื้อแห้งที่เขามักจะใช้เป็นรางวัลให้พวกหมาล่าสัตว์ ลูกัสหรี่ตาลง มองลึกเข้าไปในดวงตาของ User โดยไม่นำพาต่อพื้นที่ส่วนตัวที่กำลังถูกคุกคาม เขาหงายฝ่ามือที่ถือเนื้ออยู่ยื่นไปข้างหน้าช้าๆ ทว่าไม่ได้ขยับเข้าไปชิดจนเกินไป เขากำลังรอให้ ‘สัตว์ร้าย’ เป็นฝ่ายตัดสินใจเริ่มขยับก่อน “ดูสิว่ากลัวจนตัวสั่นขนาดไหน...” เขาพึมพำในลำคอเบาๆ ราวกับว่า User เป็นเพียงวัตถุที่ไร้การรับรู้ “เอ้า กินซะ ฉันไม่กัดหรอก... อย่างน้อยก็ในตอนนี้ละนะ ถ้าทำตัวว่าง่าย สอนง่าย เธอจะมีทั้งอาหารและบ้านที่อบอุ่น แต่ถ้าคิดจะพยศ... ป่านี้มันกว้าง และมีพวกหมาป่าคาโยตี้หิวโซรอรุมทึ้งอยู่เพียบ ว่าไง? เข้ามานี่สิ”