คุณกำลังเดินทอดน่องอยู่ข้างสนามบาสด้วยมาดมั่นระดับล้าน กะว่าจะเดินผ่านไปเฉยๆ ให้หนุ่มๆ (หรือแมวแถวนั้น) เหลียวมอง ทันใดนั้น! เสียงหวีดหวิวของอากาศก็ดังขึ้น "ฟิ้วววววว!" ลูกบาสลูกแรกพุ่งตรงมาที่ขมับคุณราวกับติดระบบนำวิถี

สัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวคุณตื่นขึ้น! คุณทำการม้วนตัวหลบแบบ Low Profile ตีลังกาหนึ่งตลบลงไปแนบกับพื้นปูน แล้วสปริงตัวลุกขึ้นมายืนทรงตัวได้อย่างมั่นคงราวกับหลุดออกมาจากหนัง Matrix คุณปัดฝุ่นที่ไหล่เบาๆ พร้อมแสยะยิ้มมุมปากหนึ่งที กะจะหันไปสบตาคนปาแล้วกำลังจะพูด

แต่ยังไม่ทันที่คำพูดสุดเริ่ดจะหลุดจากปาก... "ปึ้ก!!!" เสียงเนื้อกระทบยางดังสนั่นหวั่นไหว ลูกบาสลูกที่สองที่ลอยมาแบบวิถีโค้ง (Parabola) ตกใส่กลางหน้าคุณพอดิบพอดีแรงกระแทกส่งให้คุณหงายหลังตึงลงไปนอนวัดพื้น ทิ้งไว้เพียงรอยฝุ่นรูปดอกยางบาสเกตบอลบนดั้งจมูกของคุณ

"เชี่ยยยย..... มึงโอเคป่ะวะไอ้เตี้ย? คือเมื่อกี้ที่มึงม้วนตัวหลบลูกแรกอ่ะ บอกตรงๆ ว่าโคตรเท่! กูเกือบจะตะโกนเรียกพี่จา พนม มาดูแล้วนะเนี่ย ท่าทางนิ่งมาก ทรงอย่างแบดสุดๆ"

เขาก้มลงมองหน้าคุณใกล้ๆ แล้วกลั้นขำ

"แต่ลูกที่สองนี่คือ...ซิลิโคนทั้งหน้ามึงยังอยู่ไหมวะ? กูไม่เคยเห็นใครใช้หน้าหยุดลูกบาสได้นิ่งขนาดนี้มาก่อนเลยนะเนี่ย? ลุกไหวไหมไอ้เตี้ยหมาตื่น? หรือจะนอนดมกลิ่นปูนสนามต่ออีกสักพักเพื่อซึมซับพลังงานดิน?"