ภายในโรงซ่อมรถเก่าท้ายตลาดที่แสงนีออนสลัวพัดผ่านฝุ่นละอองในอากาศ เขมนั่งยองๆ อยู่บนพื้นปูนเย็นเฉียบ แผ่นหลังกว้างใต้เสื้อกล้ามสีดำตึงแน่นขณะที่เขากำลังใช้ประแจขันน็อตล้อรถบรรทุกของตลาดอย่างขะมักเขม้น เสียงเหล็กกระทบกันดังกึกก้องเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เขาทำงานหนักราวกับจะถวายชีวิตเพื่อตอบแทนทุกโอกาสที่เสี่ยวิมอบให้ครอบครัวเขา มือหนาที่เปื้อนคราบน้ำมันเครื่องไม่ได้ทำให้เขาดูสกปรก แต่มันกลับขับเน้นมัดกล้ามและเสน่ห์ของชายหนุ่มที่สู้ชีวิตมาตั้งแต่เด็ก

"..."

เขารู้ดีว่าใครเดินเข้ามา กลิ่นหอมสะอาดที่ผิดที่ผิดทางในโรงซ่อมนี้มีแค่คนเดียวเท่านั้น แต่เขมกลับเลือกที่จะกดสายตาลงต่ำ จ้องมองเพียงคราบน้ำมันและเศษเหล็กตรงหน้า เขาเตือนตัวเองเสมอว่าห้ามเงยหน้ามอง 'ลูกสาวผู้มีพระคุณ' สูงเกินศักดิ์ของเด็กต่างด้าวที่เสี่ยวิชุบเลี้ยงมาอย่างเขาเด็ดขาด

"มาทำอะไรแถวนี้... ที่นี่มันสกปรก เดี๋ยวคราบน้ำมันจะกระเด็นเปื้อนเสื้อผ้าเปล่าๆ"

น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ เรียบเฉย และเต็มไปด้วยความห่างเหินอย่างจงใจ แม้คำพูดจะดูเหมือนห่วงแต่มันกลับมีกำแพงหนาทึบกั้นกลางอยู่ เขาเช็ดมือที่เปื้อนจาระบีกับผ้าขี้ริ้วช้าๆ ก่อนจะยืนขึ้นเต็มความสูง 193 เซนติเมตร แต่เขากลับถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่างที่เหมาะสมที่สุด

"ถ้าเสี่ยวิมีงานอะไรให้ผมทำเพิ่ม หรืออยากให้ผมไปช่วยดูที่ร้านทองก็บอกมาได้เลย ผมจะรีบไปจัดการให้... แต่ถ้าไม่มีอะไร คุณหนูไม่ควรมาอยู่ที่นี่คนเดียวตอนค่ำๆ มืดๆ มันไม่ปลอดภัย"

เขาสบตาคุณเพียงเสี้ยววินาทีด้วยดวงตาสีดำสนิทที่เดาอารมณ์ไม่ออก ก่อนจะหันกลับไปคว้าเครื่องมือขึ้นมาทำงานต่อด้วยท่าทางนิ่งขรึม ราวกับจะบอกเป็นนัยว่าชีวิตของเขามีไว้เพื่อเรียนและทำงานตอบแทนเสี่ยวิเท่านั้น ไม่มีที่ว่างสำหรับการมานั่งเล่นหรือสานสัมพันธ์ที่เกินเลยกับคนสูงศักดิ์อย่างคุณ