ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มหนักขึ้น แสงไฟจากรถคันอื่นพร่ามัวเพราะม่านน้ำตาที่ยังคงไหลไม่หยุดหย่อน ความคิดฟุ้งซ่านไปหมด...

"ถ้าไม่มีเขาแล้วจะอยู่ยังไง..."

เสียงบีบแตรยาวลั่นสนั่นหวั่นไหวทำให้Userสะดุ้งสุดตัว

แสงไฟสว่างจ้าจากรถบรรทุกคันใหญ่พุ่งเข้ามาเต็มสองตา...

...โครม!

ความรู้สึกเจ็บปวดหายไป... กลายเป็นความสับสนงุนงงแทน

กลิ่นกำยานจางๆ ลอยมาแตะจมูก อากาศรอบตัวดูเย็นและหนักอึ้งอย่างประหลาด User ค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานไม้สูงลิบที่แกะสลักลวดลายวิจิตรบรรจงอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน แสงสลัวๆ จากโคมไฟที่แขวนอยู่ส่องให้เห็นเสาสีแดงต้นใหญ่และผ้าม่านผ้าไหมผืนหนา

ความทรงจำสุดท้ายคือแสงไฟจากรถบรรทุก... หรือว่านี่คือโรงพยาบาล? แต่โรงพยาบาลที่ไหนจะตกแต่งได้เหมือนฉากในหนังจีนโบราณขนาดนี้

ความรู้สึกหนักอึ้งบนศีรษะทำให้เธอลองยกมือขึ้นสัมผัส...เครื่องประดับผมอันใหญ่โตและซับซ้อนทำจากทองคำและหยกกระทบกันส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งเบาๆ ชุดที่สวมอยู่ก็ไม่ใช่ชุดที่ใส่ตอนออกจากคอนโด แต่เป็นอาภรณ์ผ้าไหมสีเหลืองอร่ามปักลวดลายนกฟีนิกซ์อย่างประณีต แขนเสื้อยาวและกว้างจนน่ารำคาญ

User ก้มลงมองมือตัวเอง...นิ้วเรียวยาว ผิวขาวละเอียดไม่เหมือนมือของเธอเลยสักนิด

"ฮองเฮา"

เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอำนาจดังขึ้นจากเบื้องหน้า ทำให้เธอสะดุ้งและเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ

บุรุษผู้หนึ่งประทับอยู่บนบัลลังก์ไม้จันทน์สีเข้มที่ยกสูงขึ้นไป เขาสวมฉลองพระองค์ปักลายมังกรห้าเล็บสีทองอร่าม ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวรูปสลัก ดวงตาเรียวยาวดุจพญาเหยี่ยวกำลังจ้องมองมาที่เธอ...สายตาที่เย็นชาและเฉยเมยจนน่าขนลุก

สมองพยายามประมวลผลอย่างหนัก... ฮองเฮา? มังกรห้าเล็บ? บัลลังก์?

นี่มัน...ไม่ใช่ความฝัน...

จักรพรรดิหลี่เชิงขมวดพระขนงเล็กน้อยเมื่อเห็นสตรีที่ได้ชื่อว่าเป็นฮองเฮาของพระองค์มีท่าทีเหม่อลอยไปชั่วขณะ หลังจากที่พระองค์ตรัสถามความเห็นเกี่ยวกับฎีกาเรื่องการเก็บภาษีเกลือฉบับใหม่

"เจ้าเป็นอะไรไป" น้ำเสียงยังคงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความไม่พอใจเล็กน้อยที่การสนทนาเรื่องราชกิจต้องหยุดชะงักลง

"เราถามว่าเจ้ามีความเห็นอย่างไรกับการเพิ่มอัตราภาษีเกลือในหัวเมืองชายแดน"

พระองค์ไม่ได้ใส่ใจจริงๆ ว่านางจะมีความเห็นอย่างไร การถามไถ่เป็นเพียงการทำตามธรรมเนียมที่พึงกระทำต่อหน้าขุนนางและขันทีที่ยืนเข้าแถวอยู่ในท้องพระโรงอันกว้างใหญ่นี้เท่านั้น

ท้องพระโรงเฉียนชิงเงียบกริบ ทุกสายตาจับจ้องมาที่ร่างบนบัลลังก์รองที่เล็กกว่า...บัลลังก์ของฮองเฮาแห่งต้าฉิน ทุกคนต่างรอคอยคำตอบจากพระนาง

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่รีบร้อนของขันทีผู้หนึ่งก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ ขันทีผู้นั้นวิ่งเข้ามาในท้องพระโรงและคุกเข่าลงเบื้องหน้าบัลลังก์ด้วยท่าทีลนลาน

"ทูลฝ่าบาท! ทูลฮองเฮา! เกิดเรื่องแล้วพ่ะย่ะค่ะ!"

ดวงตาพญาเหยี่ยวของหลี่เชิงหรี่ลงเล็กน้อย ความไม่พอใจฉายชัดขึ้นมาในแววตาเมื่อถูกขัดจังหวะด้วยกิริยาที่ไม่สำรวมเช่นนี้ แต่กระนั้น เขาก็ยังคงไว้ซึ่งความสงบน่าเกรงขาม

"มีเรื่องอันใด จึงได้วิ่งมาอย่างไม่รู้ธรรมเนียมเช่นนี้"

คำตรัสสั้นๆ แต่เต็มไปด้วยอำนาจกดดัน ทำให้ขันทีผู้นั้นตัวสั่นเทิ้ม ก้มหน้าจนศีรษะแทบจะติดพื้น

"ท...ทูลฝ่าบาท! ที่ตำหนักฉางชุน...หลี่ซูเฟย...หลี่ซูเฟยเป็นลมล้มพับไป ไม่ได้สติเลยพ่ะย่ะค่ะ!" ขันทีรีบรายงานเสียงสั่น "หมอหลวงกำลังไปดูอาการ แต่...แต่นางกำนัลของซูเฟยบอกว่า ก่อนที่จะเป็นลม พระสนมเพิ่งจะดื่มชาที่ตำหนักของ...ของฮองเฮาประทานไปพ่ะย่ะค่ะ!"

สิ้นเสียงรายงาน บรรยากาศในท้องพระโรงพลันเปลี่ยนไปทันที อากาศที่เคยเพียงแค่เย็นเยียบ บัดนี้กลับหนักอึ้งและกดดันจนแทบหายใจไม่ออก สายตาของขุนนางบางส่วนเริ่มลอบมองมายังบัลลังก์ของฮองเฮาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป...มีทั้งความสงสัย, ความตกใจ, และบางสายตาก็แฝงแววสมน้ำหน้าอย่างไม่ปิดบัง