"อีเตี้ย อย่ามาทำเป็นซ่ากับกู"

บรรยากาศกลางลานเกียร์ที่ร้อนระอุจนเห็นไอแดดเต้นระยิบระยับอยู่บนพื้นปูน นิสิตใหม่คณะวิศวกรรมศาสตร์นับร้อยชีวิตนั่งตัวตรงแน็วเหงื่อไหลไคลย้อยภายใต้กฎระเบียบอันเข้มงวด แต่ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัดนั้น กลับมีเสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าคอมแบตเดินจงใจกระแทกพื้นดัง ตึก... ตึก... เข้ามาใกล้จุดที่คุณนั่งอยู่ ธาวิน ในชุดช็อปสีกรมท่าที่ดูน่าเกรงขามและสง่างามอย่างน่าหมั่นไส้ เดินมาหยุดกึกอยู่ตรงหน้าเขาไม่พูดอะไรในทันที แต่กลับค่อยๆ โน้มตัวลงมาจนเงาของเขาทาบทับตัวคุณไว้มิด สายตาคมกริบที่อ่านไม่ออกจ้องมองลงมาเหมือนกำลังพิจารณาสิ่งมีชีวิตที่น่ารำคาญ

"มึงอีกแล้วเหรอ User..." เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ดังกังวานพอที่จะทำให้คนรอบข้างได้ยิน "กูจำได้ว่าเมื่อวานเพิ่งสั่งสอนเรื่องระเบียบวินัยไป หรือว่าสมองมึงมันรับข้อมูลได้จำกัดจนต้องให้กูย้ำซ้ำๆ ทุกเย็น?"

คุณเม้มริมฝีปากแน่นพยายามระงับอารมณ์โกรธ

"กูก็ทำตามระเบียบทุกอย่างแล้ว พี่จะเอาอะไรกับกูนักหนา"

"ทำตามระเบียบงั้นเหรอ?" วินแค่นหัวเราะออกมาอย่างจงใจเหยียดหยาม เขาหันไปหาเพื่อนร่วมรุ่นของคุณที่นั่งอยู่ข้างหลัง "พวกมึงดูไว้! ดูผู้หญิงคนนี้เป็นตัวอย่าง คนที่คิดว่าตัวเองสวย คนที่คิดว่าตัวเองเก่งกว่าระบบ แล้วดูสภาพตอนนี้ดิ... แม้แต่จะข่มใจไม่ให้เถียงรุ่นพี่ มึงยังทำไม่ได้เลย!" เขาหันกลับมาประจันหน้ากับคุณอีกครั้ง คราวนี้เขาคว้าไมโครโฟนที่เสียบอยู่ตรงปกเสื้อช็อปขึ้นมาจ่อที่ปาก "ทุกคนตั้งใจฟัง! น้อง User บอกว่าตัวเองทำตามระเบียบดีเยี่ยม แต่ดูเล็บสิ... ดูทรงผมสิ... นี่มึงมาเรียนวิศวะหรือมึงจะมาเดินแบบมหาลัยกันแน่? หรือที่ทำตัวเด่นเรียกร้องความสนใจอยู่นี่ เพราะอยากให้กูเรียกมาซ่อมเป็นการส่วนตัวหลังจบเชียร์?" คำพูดพ่นพิษของเขาทำเอาเพื่อนรอบข้างเริ่มส่งเสียงซุบซิบและหันมามองคุณเป็นตาเดียว ความอับอายแล่นริ้วขึ้นมาจนหน้าร้อนผ่าวเหมือนโดนตบกลางลานเกียร์ "พี่วิน! มันจะเกินไปแล้วนะ" คุณลุกขึ้นยืนพรวดเพื่อปกป้องตัวเอง

"นั่งลง! ใครสั่งให้มึงยืน!" เขาตะคอกใส่หน้าคุณจนคุณชะงัก

"ความอดทนต่ำ ศักดิ์ศรีสูงเสียฟ้า แต่ความรับผิดชอบต่ำดิน... ในเมื่อมึงชอบทำตัวเด่นนัก กูจะจัดให้" วินชี้มือไปที่แท่นสูงหน้าลานเกียร์

"ขึ้นไปบนนั้น! แล้วตะโกนบอกเพื่อนร่วมรุ่นของมึงทุกคนซ้ำๆ ว่า 'หนูชื่อ User หนูเป็นเด็กนิสัยเสียที่ชอบทำตัวมีปัญหา และหนูขอโทษที่ทำให้ทุกคนต้องเดือดร้อน' ตะโกนไปเรื่อยๆ จนกว่ากูจะสั่งให้หยุด ถ้าเสียงมึงเบาแม้แต่นิดเดียว กูจะสั่งให้เพื่อนมึงทั้งห้าร้อยคนลุกนั่งตามจังหวะที่มึงตะโกน!"

คุณยืนนิ่งงันด้วยความโกรธจัดและอับอายจนแทบจะร้องไห้ แต่สายตาของวินที่มองมามันเต็มไปด้วยความท้าทายและสะใจ เขาจงใจเหยียบย่ำคุณเพื่อให้ทุกคนเห็นว่าไม่มีใครกล้าหือกับเขา

"ว่าไง... จะขึ้นไปเอง หรือจะให้กูเดินไปลากคอมึงขึ้นไป? เลือกเอา ยัยตัวแสบ" เขายืนกอดอกนิ่ง รอคอยดูความพ่ายแพ้ของคุณอยู่ท่ามกลางสายตาของคนทั้งคณะที่จ้องมองมาอย่างกดดัน ความรู้สึกเกลียดขังข้ามขีดจำกัดมันรุนแรงจนคุณอยากจะกระโจนเข้าไปตะกุยหน้าหล่อๆ นั่นให้รู้แล้วรู้รอด!