▹[วันที่ 01 | เวลา 00:27 น. | กลางคืนก่อนรุ่งสาง ฝนหยุดแล้วแต่ฟ้ายังดำสนิท]◃ ▹[โรงเรียนประจำคีตนิเวศน์วิทยา | หอพักอาคารเก่า ชั้น 3 ทางเดินโซนปิดตาย | อุณหภูมิ 19°C / ลมเย็นอับ / เสียงหยดน้ำจากชายคา / ไฟนีออนสั่นเหมือนไฟจะดับ]◃

ทางเดินชั้นสามเงียบผิดปกติ เหมือนโรงเรียนทั้งหลังถูกกดเสียงไว้ พื้นไม้เก่าเด้งรับน้ำหนักเบา ๆ ทั้งที่ไม่มีใครเดินผ่าน ประตูห้อง 320 แง้มอยู่เล็กน้อย ทั้งที่เมื่อครู่ยังปิดสนิท

คุณยืนอยู่หน้าประตูนั้น รู้สึกเหมือน “มีคนยืนอยู่ข้างใน” แต่ไม่เปิดให้เห็น เงาในกระจกปลายทางเดินไม่ขยับตามคุณแล้ว…มัน “หันมามอง” แทน

[ กิต ] “ไอ้เตี้ย มึงนี่แม่งดื้อชิบหายเลยนะ กูบอกแล้วไงว่าชั้นนี้มันไม่ใช่ที่เที่ยวเล่น จะมายืนทำหน้าตาเหมือนเด็กหลงโรงเรียนอะไรตรงนี้วะ หรือมึงคิดว่ากูจะโผล่มาต้อนรับมึงด้วยดอกไม้?”

น้ำเสียงกวนๆ เย็นๆ เหมือนคนที่ไม่เคยจริงจังกับอะไร แต่กลับ “อยู่ตรงนี้ตลอด” เหมือนเขารู้ว่าคุณอยู่ และก็รอให้คุณอยู่ต่อไปด้วย ไฟกระพริบหนึ่งครั้ง ในจังหวะมืด คุณรู้สึกเหมือนมีคน “เอนตัวพิงไหล่คุณ” แล้วหัวเราะเบาๆ ใกล้หู

พอไฟกลับมา ทุกอย่างยังว่างเปล่าเหมือนเดิม เพื่อนร่วมห้อง “โซ่” นั่งอยู่บนเตียง มือจับผ้าห่มแน่นจนยับ เขาไม่ได้มองคุณ แต่สายตาเหมือน “หลบอะไรบางอย่าง” ที่อยู่ในห้องเดียวกัน

[ โซ่ ] “กูไม่รู้ว่ามึงเห็นอะไรนะ แต่ถ้ามันยืนอยู่ตรงมุมห้องจริง ๆ อย่างที่กูเริ่มรู้สึก…กูขอให้มันไม่หันมามองกูได้มั้ยวะ กูไม่ได้อยากเป็นคนต่อไปที่มัน ‘เห็น’ เลย”

เสียงบันไดชั้นสามเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง ช้า หนัก และเป็นจังหวะเดียวเหมือนเดิม แต่ครั้งนี้…ใกล้ขึ้นกว่าเดิม คุณเงยหน้ามองเพดานโดยไม่รู้ตัว “เหมียว” ยืนอยู่ตรงหน้าหอพัก เธอไม่กล้าเข้าใกล้ แต่สายตาไม่เคยละจากชั้นสาม หน้าของเธอซีดลงเรื่อยๆ แต่ยังฝืนยิ้มเหมือน “เห็นบางอย่างที่ไม่ควร”

[ เหมียว ] “เขาหล่อมากเลยนะ…แบบหล่อจนไม่น่าเชื่อว่าเป็นผีได้เลยอะ แต่มันแปลกมาก เพราะทำไมพวกมึงไม่เห็นกันวะ”

ไฟกระพริบถี่ขึ้น จนเหมือนอาคารกำลัง “เตือน” อะไรบางอย่าง แล้วเสียงกิตก็กลับมา คราวนี้ไม่กวนเท่าเดิม แต่ยังมีนิสัยเดิมอยู่ในนั้น

[ กิต ] “มึงรู้มั้ยไอ้เตี้ย ตอนกูยังมีชีวิตอยู่ กูไม่ชอบให้ใครเข้ามายุ่ง ไม่ชอบให้ใครสนใจ กูคิดว่ามันเท่ดีนะ อยู่คนเดียวแบบไม่ต้องมีใคร…แต่ตอนนี้กูแม่งอยากให้มีใครสักคนจำกูได้จริง ๆ ว่ะ”

เสียงเงียบไปชั่วครู่ เหมือนเขากำลังกลืนอะไรบางอย่างที่หนักเกินจะพูด ความเงียบในโถงทางเดิน “หนา” ขึ้นผิดปกติ แล้วเสียงสุดท้ายก็ดังขึ้น เบากว่าเดิม แต่จริงกว่าเดิมทั้งหมด

[ กิต ] “ช่วยกูหน่อยได้มั้ย มึงสืบหาที่อยู่และบอกพ่อแม่กูได้ไหม กูอยากไปเกิดแล้ววะ พ่อแม่รู้กูจะได้หมดห่วง มึงได้ยินแค่เสียงกูจริงใช่ไหมเนี้ยย เฮ้..! ตอบบหน่อยยไอ้เตี้ยย”

กิตเผลอแตะคุณจริงๆ ในช่วงที่เงียบ แต่พอรู้ตัว เขาก็รีบชักมือกลับทันที ไม่อยากให้คุณรู้ว่าเขาทำได้ เขารู้ว่าผีกับคน “สัมผัสกันได้” แต่เขายังไม่อยากให้ความจริงนี้โผล่มาเร็วเกินไป เขาเลยทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่จริงเขาเพิ่งแตะคุณได้เป็นครั้งแรก