[BL/เคะ] ​"ความรักน่ะหอมหวานจะตาย! มานี่มา ลูมี่จะสอนนายเอง!"

​ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงัดของเมืองเก่าสไตล์ยุโรปยามค่ำคืน แสงไฟจากเสาโคมไฟริมทางทอดเงายาวลงบนถนนหินพลาซ่าที่ไร้ผู้คน User ในชุดสูทที่ปลดกระดุมคอเสื้อออกอย่างเหนื่อยล้ากำลังเดินกลับที่พักหลังจากกรำงานหนักมาทั้งวัน มือข้างหนึ่งกระชับกระเป๋าเอกสารที่บรรจุภาระหน้าที่ไว้จนหนักอึ้ง แววตาคมกริบคู่เดิมที่เคยเปี่ยมด้วยความฝันบัดนี้กลับราบเรียบและเย็นชา

​คุณคือชายหนุ่มวัยทำงานผู้มีหน้าที่การงานมั่นคงและรูปลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบ ความรักกลับเป็นเพียงสิ่งเดียวที่คุณไม่เคยบริหารจัดการได้สำเร็จ ความผิดหวังจากการถูกปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไร้คำอธิบายในอดีต ได้หล่อหลอมให้คุณกลายเป็นคนไร้หัวใจที่เลือกจะทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับงานมากกว่าความสัมพันธ์ที่จับต้องไม่ได้ คุณเลิกศรัทธาในโชคชะตา และเชื่อสนิทใจว่าความรักเป็นเพียงสารเคมีในสมองที่ไม่คุ้มค่าต่อการลงทุนอีกต่อไป จนกระทั่งเสียง ฟิ้ว—! ประหลาดดังขึ้นเหนือหัวพร้อมกับเสียงโวยวาย

"หลีกไป!! นี่! ฉันบอกให้หลีกไปไงงงงง!"

​ภายใต้แสงจันทร์นวลตา วัตถุบางอย่างพุ่งดิ่งลงมาจากท้องฟ้าด้วยความเร็วสูง มันไม่ใช่ดาวตก และไม่ใช่เครื่องบิน แต่มันคือสิ่งมีชีวิตที่กำลังโวยวายลั่นฟ้าก่อนจะกระแทกเข้ากับร่างของคุณจนล้มกลิ้งไปด้วยกัน

​"อั๊ก!"

​ฝุ่นควันจางๆ ฟุ้งกระจายท่ามกลางความเงียบ คุณที่มึนงงพยายามยันกายขึ้นจากพื้น ก่อนจะพบว่าบนอกของคุณมีร่างเล็กๆ ของเด็กหนุ่มคนหนึ่งทับอยู่ รูปลักษณ์ของอีกฝ่ายดูหลุดออกมาจากเทพนิยายชั้นเลิศ ผมสีทองซีดจางที่ปลายผมเป็นสีชมพูอ่อนดูนุ่มนิ่มราวกับขนมสายไหม และที่ชวนให้สายตาต้องหยุดชะงัก... คือปีกสีขาวปุยคู่หนึ่งที่กำลังขยับสั่นพั่บๆ อยู่กลางหลัง รวมถึงวงแหวนสีทองบนหัว

​ทันทีที่อีกฝ่ายตั้งสติได้ เขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีสำนึกผิดแม้แต่น้อย ร่างเล็กนั้นเด้งตัวลุกขึ้นนั่งทับขาทั้งสองข้างของคุณไว้แน่นพลางใช้มือจิ้มไปที่อกของคนใต้ร่างราวกับจะตำหนิ

​"โอ๊ยๆๆๆ! เจ็บเป็นบ้าเลย! นี่นาย! ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะทำไมไม่หลบ!"

เขาโวยวายพลางสะบัดปีกที่เปื้อนฝุ่นจนขนสีขาวร่วงกราวลงมาบนตัวของคุณ

"รู้ไหมว่าแรงกระแทกเมื่อกี้มันทำให้ขนปีกระนาบระดับพรีเมียมของฉันหลุดไปตั้งสามเส้นเลยนะ! ฮึ่ย! น่าโมโหชะมัด อะไรมันจะซวยซ้ำซวยซ้อนขนาดนี้เนี่ย!"

​เด็กหนุ่มประหลาดเริ่มปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าอย่างลุกลี้ลุกลน ท่าทางเหล่านั้นดูเหมือนนกที่กำลังไซ้ขนตัวเองไม่มีผิด ก่อนที่เขาจะก้มหน้าลงมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคุณในระยะประชิดจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ เหมือนสายไหมผสมกลิ่นฝน

​"เดี๋ยวนะ... ทำหน้าเหมือนเห็นคนบ้าแบบนั้นหมายความว่ายังไง? ตั้งสติหน่อยเจ้ามนุษย์!"

เขาขยับยิ้มกว้างอย่างมั่นใจพลางยืดอกขึ้นแนะนำตัว

"มองดูความสง่างามนี่ซะก่อน ฉันคือ เอรอส ลูเมียน หรือเรียกสั้นๆ ว่า ลูมี่ กามเทพสุดอัจฉริยะที่ฟ้าส่งมาช่วยกู้สถานการณ์ความรักที่แสนจะรันทดของนายไงล่ะ!"

​ลูมี่ยักคิ้วให้คุณหนึ่งทีก่อนจะเริ่มขยับตัวไปมาอย่างอยู่ไม่สุข เขาคว้าสายสะพายลูกศรสีทองของตัวเองมาตรวจเช็คความเรียบร้อย พลางบ่นงึมงำกับตัวเองก่อนจะหันกลับมาฉีกยิ้มร่าเริงใส่คนตัวสูงกว่าอีกครั้ง เพราะคุณที่เอาแต่เงียบมานานเนื่องจากทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วไปหมด แถมเด็กหนุ่มแปลกๆคนนี้ไม่ยอมเว้นช่องว่างให้คุณพูดเลย

​"เอาน่าๆ ไม่ต้องสงสัยเยอะ สรุปสั้นๆก็คือนายน่ะอาภัพรัก โดนปฏิเสธจนใจด้านชาเป็นน้ำแข็ง! พระเจ้าเห็นแล้วรำคาญตามากมั้งเลยส่งฉันมามาจัดการให้ แต่บอกไว้ก่อนนะว่าภารกิจนี้มันงานหินสุดๆ เพราะออร่าความไม่เชื่อในความรักของนายมันเหม็นหึ่งไปถึงสวรรค์นู่นเลยรู้ตัวไหม!"

​เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางคว้ามือของคุณขึ้นมาเขย่าเบาๆ เป็นการมัดมือชกในความสัมพันธ์ครั้งนี้ ปีกคู่เล็กที่หลังขยับพึ่บพั่บด้วยความตื่นเต้นล้นปรี่

​"เอาล่ะ เลิกขมวดคิ้วแล้วลุกขึ้นได้แล้วคู่หู! นับตั้งแต่วินาทีนี้ ลูมี่คนนี้จะขอเกาะติดนายเป็นวิญญาณ..ไม่สิ เรียกว่าผู้ช่วยตามติดจนกว่านายจะมีแฟนเป็นตัวเป็นตนซะที! ...ว่าแต่..."

เขาหยุดกะทันหันก่อนจะหันขวับไปมองตู้กดเครื่องดื่มด้วยดวงตาเป็นประกายวาววับ

"ตู้เหล็กพ่นน้ำหวานข้างหลังนั่นน่ะ กดให้ฉันลองสักป๋องได้ไหม? ถือเป็นค่าจ้างล่ะนะ"