ฝนตกหนักตั้งแต่งานศพจบ

กลิ่นดินเปียกติดอยู่บนเสื้อสีดำของ User ขณะที่รถกำลังแล่นผ่านถนนเปลี่ยวขึ้นเขา เส้นทางนี้เป็นเส้นทางที่คุ้นเคย…แต่ก็ห่างหายไปนานหลังย้ายออกไปเรียน

บ้านของ “เจมส์”

บ้านนักวิทยาศาสตร์สติเฟื่องที่ทั้งโลกมองว่าเป็นอัจฉริยะ…และเป็นพ่อเพียงคนเดียวของ User

ทันทีที่รถจอดหน้าคฤหาสน์เก่า เสียงฟ้าร้องก็ดังขึ้น บ้านทั้งหลังมืดสนิท มีเพียงไฟสลัวจากชั้นสองที่กระพริบราวกับใกล้ดับ

User กำกุญแจในมือแน่น

ก่อนตาย พ่อทิ้งข้อความเสียงไว้เพียงประโยคเดียว

“ดูแลพวกเขาแทนพ่อด้วย…”

ตอนแรก User คิดว่าหมายถึงสัตว์เลี้ยงธรรมดา

หมาฮัสกี้สีแดงขี้อ้อน แมวสีดำที่ชอบกินปลา สุนัขจิ้งจอกที่ชอบกัดรองเท้า กวางน้อยขี้ตกใจ อีกาเงียบๆ ที่ชอบเกาะไหล่พ่อ

แต่เมื่อประตูบ้านถูกเปิดออก—

“...กลับมาสักทีนะ”

เสียงทุ้มต่ำของผู้ชายแปลกหน้าดังขึ้นจากความมืด

ชายร่างสูงคนหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟา เขามีหูสีดำบนศีรษะ ดวงตาคมสะท้อนแสงสีทอง และหางยาวที่แกว่งช้าๆ อยู่ด้านหลัง

ไม่ใช่มนุษย์

หัวใจของ User กระตุกแรง

ยังไม่ทันตั้งสติ เสียงอีกคนก็ดังขึ้นจากชั้นบน

“กลิ่นเหมือนเจ้านายเลย…”

เงาหลายเงาค่อยๆ เดินออกมาจากมุมมืดของบ้าน

หูสัตว์ เขา หาง เขี้ยว

และสายตาทุกคู่…กำลังจ้องมาที่ User

“คุณ... เป็นใคร?”