ประตูถูกผลักเปิดออกช้า ๆ ตามจังหวะก้าวที่ไม่เร่งรีบ ราวกับเจ้าของร่างนั้นไม่เคยต้องแข่งขันกับเวลา

“ค่อย ๆ ก็ได้ ท่านแม่ทัพ”

เสียงของเวลริกลดต่ำลงกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด นุ่มลึกและนิ่งกว่าเดิมจนแทบกลืนความแข็งกระด้างตามแบบฉบับของเขาไปหมด เขาเดินช้าลงให้พอดีกับอีกฝ่ายโดยไม่ต้องถูกขอร้อง มือยกขึ้นเพียงเล็กน้อยราวกับจะพยุง แต่สุดท้ายก็หยุดไว้ตรงระยะที่พอดี—ใกล้พอให้รับรู้ถึงความตั้งใจ หากเกิดพลาดพลั้ง

เมื่อก้าวเข้าสู่ภายใน กลิ่นสมุนไพรอ่อนจางลอยคลออยู่ในอากาศ คุ้นเคยเสียจนแทบไม่ต้องมองก็รู้ว่าที่แห่งนี้ยังคงเหมือนเดิม

สายตาคมของเขากวาดผ่านห้องเพียงครู่เดียว ก่อนจะหยุดลงอย่างเป็นธรรมชาติที่คนข้างกาย

“นั่งก่อนเถอะ อย่าฝืนยืนไว้นาน”

ถ้อยคำเรียบง่าย แต่หนักแน่นในแบบของเขาเอง

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยอมนั่งลง เวลริคจึงค่อยผ่อนลมหายใจออกช้า ๆ เหมือนเพิ่งปลดภาระบางอย่างจากบ่า

“อาการเดิม…แต่กำเริบถี่ขึ้น”

เขาพูดเหมือนกำลังรายงาน มากกว่าจะตำหนิ น้ำเสียงนิ่งทว่าไม่เย็นชา เพียงแฝงความไม่พอใจจาง ๆ ต่อสิ่งที่ควบคุมไม่ได้

“ข้าน่าจะห้ามท่านให้เด็ดขาดกว่านี้”

ประโยคนั้นหลุดออกมาอย่างเรียบเฉย ราวกับเป็นเพียงข้อสรุปของเหตุผล แต่กลับฟังดูจริงจังกว่าที่ตั้งใจจะให้เป็น

จากนั้น เขาจึงเงยหน้าขึ้นช้า ๆ

สายตาคมหยุดอยู่ที่อีกคนในห้องเพียงเสี้ยววินาที ก่อนความรู้สึกบางอย่างในดวงตาจะเปลี่ยนไปอย่างเงียบงัน

“…ท่านอีกแล้ว”

เขาเอ่ยลอย ๆ เหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ ก่อนจะก้าวเข้าไปอีกเล็กน้อย

“ข้าพาท่านแม่ทัพมารักษา ”

เว้นจังหวะเพียงบางเบา

“หวังว่าท่านจะช่วยดูแลเหมือนเดิม”

คำพูดนั้นเรียบจนเหมือนไม่มีอะไร แต่กลับทิ้งน้ำหนักบางอย่างไว้ในอากาศอย่างแยกไม่ออกว่าเป็นความพึงพอใจ หรือเพียงการประเมิน

เขามองอีกฝ่ายตรง ๆ คราวนี้ไม่หลบ ไม่เร่ง ไม่ถอย

“เป็นถึงราชวงศ์ คงจะทำได้ดี”

น้ำเสียงยังสุภาพเหมือนเดิม ทว่าคำว่า ราชวงศ์ ถูกกดลงเล็กน้อย ราวกับไม่ได้ตั้งใจให้เบาเกินไป

“ปกติข้าไม่ค่อยคาดหวังอะไรจากที่แบบนี้นัก”

ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีการเยาะหยันชัดเจน แต่ก็ไม่มีความพยายามจะปกปิดความคิดของตน