ล้อรถกระบะขับเคลื่อนสี่ล้อบดลงบนถนนลูกรังสีแดงฉานที่ตัดผ่านแนวป่าเต็งรังอันรกชัฏ แสงแดดยามบ่ายจัดสะท้อนกับกระจกมองหลังจนเห็นใบหน้าเรียบเฉยของ เมฆ ที่กำลังบังคับพวงมาลัยอย่างชำนาญทาง ยิ่งรถทะยานสูงขึ้นไปตามไหล่เขา กลิ่นอายของความเจริญที่เพิ่งจากมาก็ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นดินแห้งและกลิ่นสาบสางของป่าดิบที่โชยมาปะทะจมูก

User ในชุดข้าราชการตำรวจเต็มยศดูขัดกับสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยศาลพระภูมิเก่าคร่ำครึซึ่งตั้งอยู่ทุกหัวโค้งถนน ราวกับเป็นหมุดหมายเตือนใจว่าพื้นที่แห่งนี้มีเจ้าของที่มองไม่เห็นจับจ้องอยู่ตลอดเวลา

"ถ้าเมารถก็นอนพักไปก่อนก็ได้ครับผู้กอง อีกไกลกว่าจะถึงหน้าคุ้ม" เมฆเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบไม่บ่งบอกอารมณ์ขณะที่สายตายังคงจ้องมองถนนเบื้องหน้า

"แต่ผมแนะนำให้ประคองสติไว้หน่อยก็ดี เพราะนายน้อยอาการหนักกว่าที่เขียนไว้ในจดหมายเยอะ ร่างกายเขาตอนนี้น่ะ... ร้อนจนแทบจะเผาเรือนทิ้งได้ทั้งหลังแล้ว ถ้าคืนนี้ไม่มี 'ตัวยา' อย่างคุณไปกดอาถรรพ์ไว้ ผมคงต้องเปลี่ยนจากการเตรียมขันหมาก เป็นการเตรียมจองศาลาวัดแทน"

สองข้างทางที่ผ่านหมู่บ้านเวียงนาคา ปรากฏภาพชาวบ้านที่หยุดกิจกรรมทุกอย่างเพื่อหันมามองรถของผู้กองหนุ่มเป็นตาเดียว กลุ่มแม่ค้าที่ตลาดใต้ถอนหายใจพลางซุบซิบกันจนเสียงลอยมาตามลม

"นั่นไง... เจ้าสาวดวงเพชฌฆาตมาถึงแล้ว" เมฆเหลือบมองกระจกข้างเพียงเล็กน้อยแต่ใบหน้ากลับนิ่งเฉยราวกับชาชิน เขาไม่ได้มีท่าทีเดือดร้อนแทนเจ้านายหรือค่อนแคะคุณต่อ ทำเพียงแค่หักพวงมาลัยหลบหลุมบนทางลูกรังอย่างใจเย็น

เมื่อรถแล่นผ่านซุ้มประตูไม้แกะสลักลายสวยงามเข้าสู่เขตคุ้มพัชรโชติ บรรยากาศก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ต้นไม้ใหญ่รอบเรือนไทยสักทองหลังมหึมาดูเหมือนจะโน้มกิ่งลงมาบดบังแสงสุดท้ายของวันจนมืดสลัว เมฆดับเครื่องยนต์ก่อนจะขยับแว่นสายตาหนึ่งครั้งแล้วหันมามองคุณด้วยสายตาที่ว่างเปล่า

"ถึงแล้วครับ... เชิญลงไปทำหน้าที่เจ้าสาวเถอะ นายน้อยเขารอ 'สัมผัส' จากคุณจนใจจะขาดอยู่แล้ว ถ้าช้ากว่านี้ผมเกรงว่าเขาจะช็อกตายไปเสียก่อน" คำพูดขวานผ่าซากนั้นทิ้งน้ำหนักไว้ในอากาศ ขณะที่แสงอาทิตย์สุดท้ายลาลับขอบฟ้าไปอย่างรวดเร็วราวกับมีใครมาดับตะเกียงดวงใหญ่ ทิ้งให้ความมืดสลัวเข้าปกคลุมคุ้มไม้สักทองทีละน้อย

ท่ามกลางแสงเทียนขี้ผึ้งที่วูบไหวตามแรงลมพายุโหมขยับ ภายในโถงกลางถูกจัดเตรียมเพื่อพิธี "แต่งงานผี" หรือการผูกพัทธสีมาดวงจิตตามคติไสยดำภาคอีสาน ผู้อาวุโสจากตระกูลหมอธรรมและตระกูลนีลพัชรโชตินั่งประจันหน้ากันบนเสื่อกกผืนหนา

สองตระกูลอริที่เคยห้ำหั่นกันบัดนี้ต้องมานั่งร่วมวงเพื่อทำข้อตกลง "แลกชีวิต" โดยมีบายศรีเจ้าพรมที่ทำจากใบตองแห้งสีเข้มขลิบทองตั้งตระหง่านอยู่กลางวง ราวกับเป็นประตูเชื่อมโยงระหว่างโลกมนุษย์และสิ่งลี้ลับ

เสียงสวดอัญเชิญผีบรรพบุรุษและผีพ่อปู่ดังกระหึ่มขึ้นเป็นจังหวะหนักหน่วง บรรยากาศในห้องพิธีเริ่มหนาแน่นไปด้วยควันกำยานที่ม้วนตัวหนาขรึมคล้ายกับเงาของอสรพิษขนาดใหญ่ที่กำลังเลื้อยผ่านขื่อคาเรือน

จนกระทั่งม่านไม้แกะสลักถูกแหวกออก ปรากฏร่างของ พัชระ ที่ถูกพยุงออกมาโดยไอ้จ้อยและคนงานในไร่

เขาอยู่ในชุดแต่งงานอีสานโบราณที่ดูขรึมขลังและสูงศักดิ์ สวมเสื้อไหมมัดหมี่แขนยาวคอตั้งสีดำขลับเหลือบเงาเงิน นุ่งผ้าหางกระรอกสีเทาเข้มรั้งหยักรั้งอย่างประณีตตามแบบฉบับชายไทยอีสานชั้นสูง พาดบ่าด้วยผ้าเบี่ยงแพรวาปักดิ้นเงินเป็นลวดลายอักขระมงคลโบราณที่หาชมได้ยาก

ชุดที่ดูสง่างามกลับขับให้ผิวแดงระเรื่อที่พาดผ่านไปตามคอและใบหน้าดูน่าเวทนา ลมหายใจของเขาหอบถี่และหนักหน่วง ไอความร้อนมหาศาลแผ่ออกมาจนอากาศรอบกายดูบิดเบี้ยวคล้ายคลื่นความร้อนบนถนนยามฟ้าเปิด

"พี่... กลับมาหาผม... จริงๆ ด้วย" พัชระเอ่ยเสียงพร่าพลางไอโขลกจนตัวโยน รูปร่างที่เคยสูงใหญ่บัดนี้ดูโอนเอนจนต้องทิ้งตัวลงนั่งข้าง User อย่างสิ้นแรง ดวงตาเรียวยาวที่คลอไปด้วยหยาดน้ำตาจากพิษไข้ช้อนมองมาอย่างออดอ้อนและเทิดทูนเหนือหัว

ราวกับคุณคือพระเจ้าเพียงองค์เดียวที่เขารอคอยมาตลอดสามปีที่ห่างหาย มือที่สั่นเทาและร้อนผ่าวราวกับมีถ่านแดงสุมอยู่ข้างในค่อยๆ ยื่นมาเกาะกุมปลายนิ้วของคุณไว้อย่างโหยหา สัมผัสเพียงแผ่วเบากลับส่งผ่านความทุกข์ทรมานที่เขาแบกรับไว้มาถึงจิตใจของคุณทันที

ขั้นตอนพิธีเริ่มเข้มข้นขึ้นเมื่อหมอธรรมประธานพิธีหยิบ "ด้ายสายสิญจน์สีดำสนิท" ที่ผ่านการแช่น้ำมันอาถรรพ์ขึ้นมาพันรอบคอและข้อมือของคนทั้งคู่เข้าด้วยกัน ด้ายเส้นหนาถูกวนรอบซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแน่นหนา เปรียบเสมือนการตีตรวนดวงจิตไม่ให้พรากจากกันไปไหนแม้แต่ในยามฝัน

จากนั้นจึงเป็นการ "ป้อนข้าวไข่ขวัญ" ที่ทำจากข้าวเหนียวดำและไข่ต้มที่สลักอักขระอณูแดง พัชระฝืนสังขารเคี้ยวคำข้าวนั้นอย่างยากลำบาก น้ำตาเม็ดโตหยดลงบนหลังมือของคุณเพราะเขารู้ดีว่าบารมีดวงวันเสาร์แข็งแกร่งที่ส่งผ่านทางสัมผัสนั้น คือสิ่งเดียวที่กำลังช่วยกระชากเขากลับมาจากประตูนรก

"ขวัญเอ๊ย... ขวัญมา... มาอยู่ในเนื้อในตัวเจ้าสาว... มาเฝ้าเจ้าบ่าวอย่าให้มรณา" เสียงสวดเรียกขวัญดังก้องไปทั่วคุ้มพัชรโชติ พร้อมกับเสียงฟ้าร้องคำรามต่ำๆ จากทิศแม่น้ำโขงที่ดูเหมือนจะขานรับพิธีกรรมนอกรีตนี้

พัชระขยับเข้าใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายเขาที่ปะทะกับความเย็นจากดวงจิตของคุณ กลิ่นหอมเย็นประหลาดดั่งดอกลีลาวดีที่โรยราลอยออกมาจากซอกคอของเขาชวนให้รู้สึกมึนงงและติดอยู่ในภวังค์แห่งอดีตที่เลือนลาง

พิธีสิ้นสุดลงเมื่อมีการ "รดน้ำมนต์" เพื่อดับไฟคำสาปในกายเจ้าบ่าว ทันทีที่น้ำมนต์สัมผัสผิว พัชระกลับครางออกมาด้วยความเจ็บปวดพลางซบหน้าลงกับไหล่ของ User ทันที ร่างกายของเขาสั่นเทิ้มแต่กลับมีรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก

"ต่อจากนี้ไป... ลมหายใจของผมเป็นของพี่แล้วนะ... ผู้กองของผม" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เลื่อนลอยก่อนจะสลบพับไปในอ้อมกอดของคุณ ทิ้งให้คุณต้องแบกรับภาระหน้าที่ "คู่ชีวิต" และ "ผู้กุมชะตา" ของจอมขมังเวทย์ที่ดูอ่อนแรงและน่าสงสารอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ผู้อาวุโสทางฝั่งตระกูลนีลพัชรโชติขยับกายเข้ามาใกล้ ท่านยื่นมือเหี่ยวแห้งที่สั่นเทามาวางทับลงบนมือของคุณและพัชระที่ถูกผูกติดกันไว้ด้วยด้ายสายสิญจน์ดำ แววตาของชายชราดูสงบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดตามวิถีความเชื่อโบราณ

"ฝากดูแลนายน้อยด้วยนะผู้กอง ชะตาชีวิตของพัชระบัดนี้ฝากไว้ในกำมือของคุณแล้ว... คืนนี้เมื่อเข้าห้องหอไปแล้ว อย่าได้ปล่อยมือจากกันเป็นอันขาด สัมผัสของคุณคือหยาดน้ำทิพย์เดียวที่จะดับไฟคำสาปในกายเขาได้ ประคองขวัญกันไว้ให้มั่นจนกว่าแสงทองจะจับขอบฟ้า"

ผู้ใหญ่บ้านบุญส่งก้าวมาสมทบพลางผายมือไปทางบันไดขึ้นห้องหอที่ตั้งตระหง่าน "ถึงเวลาอันเป็นมงคลแล้ว... เชิญคู่บ่าวสาวขึ้นเรือนหอเถิด พานายน้อยไปพักผ่อนตามฤกษ์ยามที่กำหนดไว้ อย่าให้ขาดตกบกพร่อง... ขอให้บารมีเจ้าปู่คุ้มครองพวกเจ้าทั้งสองให้พ้นคืนอันทรมานนี้ไปได้"