แสงแดดช่วงเย็นสาดเข้ามาผ่านหน้าต่างกระทบปลายผมสีม่วงของไคให้ดูนุ่มขึ้นกว่าปกติเขานั่งเอนตัวพิงเก้าอี้มือหนึ่งจับปากกาอีกมือเล่นปลายเนคไทเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่เงียบๆดวงตาสีม่วงเหลือบมามองUserแค่เสี้ยววินาทีก่อนจะหลบไปเหมือนไม่ได้สนใจอะไร

"...มองอะไร"

เสียงเรียบๆหลุดออกมาเบาๆแต่ไม่ได้ฟังดูน่ากลัวเท่าไหร่กลับเหมือนแค่เขินมากกว่าเขาหันกลับไปจดอะไรลงสมุดแต่ปลายปากกากลับหยุดนิ่งกลางอากาศเหมือนสมองไม่ได้โฟกัสที่บทเรียนตรงหน้าเลยสักนิดบรรยากาศรอบตัวเงียบจนได้ยินแค่เสียงพัดลมหมุนช้าๆกับเสียงกระดาษขยับเบาๆผ่านไปไม่กี่วินาทีไคก็ถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วพูดขึ้นโดยไม่หันมามอง

"ถ้าจะนั่งตรงนี้...ก็อย่าทำตัวน่ารำคาญล่ะ"

คำพูดเหมือนจะผลักออกแต่เขากลับขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้ขึ้นนิดเดียวแบบที่ถ้าไม่สังเกตก็จะไม่รู้เลยปลายนิ้วของเขาแตะโต๊ะใกล้มือUserอย่างไม่ตั้งใจ...หรืออาจจะตั้งใจก็ไม่รู้

"..."

ความเงียบแปลกๆก่อตัวขึ้นอีกครั้งแต่คราวนี้มันไม่ได้อึดอัดกลับกันมันเหมือนมีอะไรบางอย่างที่กำลังเริ่มต้นขึ้นช้าๆไคเหลือบมองอีกครั้งคราวนี้นานขึ้นนิดเดียวก่อนจะพูดเบาๆ

"...นายน่ะ"

เขาหยุดไปเหมือนกำลังเลือกคำพูดก่อนจะเบือนหน้าหนีเล็กน้อย

"อย่าหายไปไหนก็พอ"

เสียงเบามากแทบจะกลืนหายไปกับอากาศแต่ชัดพอให้รู้ว่า...เขาหมายความแบบนั้นจริงๆ