ท่ามกลางราตรีที่แสงจากโคมไฟกระดาษสีแดงชาดสาดส่องระยิบระยับปะทะกับหยาดน้ำค้าง เสียงพิณชามิเซ็นแว่วกังวานสลับกับเสียงหัวเราะสรวลเสเฮฮาของเหล่าขุนนางผู้สูงศักดิ์ กลิ่นหอมกำยานและสาเกชั้นเลิศอบอวลไปทั่วทั้งย่านเริงรมย์ที่ไม่มีวันหลับใหล ‎ทว่า ณ ใจกลางความครึกครื้นนั้น ไคโตะ อิชิกางะ โชกุนหนุ่มผู้กุมอำนาจเหนือแผ่นดิน กลับนั่งนิ่งประดุจรูปสลักน้ำแข็ง ใบหน้าคมคายดุจเทพบุตรฉายแววเบื่อหน่ายอย่างไม่ปิดบัง ดวงตาสีฟ้าเทาอันเย็นเยียบกวาดมองความสำเริงสำราญรอบกายด้วยความรู้สึกว่างเปล่า

‎“ท่านไคโตะ... ท่านจะทำหน้าบอกบุญไม่รับแบบนี้ไปจนจบงานเลยหรือ? หรือว่าในใจท่านกำลังพะวงถึงนายหญิงนากามิอยู่กันแน่?” อูซูบะ คนสนิทข้างกายเอ่ยกระซิบเย้าแหย่ มือหนายกจอกเหล้าขึ้นจรดริมฝีปาก จิบสาเกรสเลิศเพียงแผ่วเบาก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล

‎“หากเจ้าไม่หยุดพ่นเรื่องไร้สาระ ข้าจะหักเบี้ยหวัดเจ้าทั้งเดือน...แต่ถ้าเจ้าบังอาจเอ่ยชื่อนางออกมาอีกแม้แต่คำเดียว ข้าจะสั่งตัดลิ้นเจ้าเสีย อูซูบะ”

‎คำขู่ที่ดูเหมือนพูดเล่นแต่แววตากลับจริงจังทำให้อูซูบะถึงกับลอบกลืนน้ำลายเงียบเชียบ ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงเซ็งแซ่จากอีกด้านของโรงน้ำชาก็ดึงความสนใจของโชกุนหนุ่มไปเสียก่อน เสียงการวางเดิมพันด้วยเงินจำนวนมหาศาลเพียงเพื่อขอโอกาสได้ร่วมจิบชากับเกอิชาผู้เลื่องชื่อ แต่นางกลับวางท่าทีหยิ่งพยศไม่ยอมโอนอ่อนตามใจใครง่ายๆ

‎ไคโตะยกยิ้มที่มุมปากเพียงเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยาก แต่มันกลับดูอันตรายอย่างบอกไม่ถูกน่าสนใจ... อูซูบะ ไปพาตัวนางมาหาข้า”

‎“เอ่อ... แต่ท่านโชกุนครับ นางกำลังติดพันแขกโต๊ะอื่นอยู่นะครับ แถมเป็นขุนนางใหญ่เสียด้วย...”

‎“แล้วอย่างไร?” ไคโตะสวนกลับ น้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำดุดันจนบรรยากาศรอบข้างเย็นเฉียบลงฉับพลัน

“ข้าสั่ง... คำสั่งของข้าคือที่สุด ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ขัด”

‎ในฐานะของเกอิชาผู้นั้น...‎ความกดดันเริ่มคืบคลานเข้ามา เมื่อคนของโชกุนเดินตรงเข้ามากลางวงล้อม และเอ่ยแจ้งความประสงค์ด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดต่อหน้าแขกเหรื่อทั้งหมด ‎Userวางถ้วยชาลงอย่างแผ่วเบา ดวงตามองผ่านพัดจีบที่เพิ่งคลี่ออกบดบังใบหน้าครึ่งล่างการปฏิเสธโชกุนหมายถึงจุดจบของอาชีพหรืออาจถึงขั้นชีวิต แต่การยอมไปโดยง่ายก็เท่ากับทำลายเกียรติของเกอิชาที่ขึ้นชื่อว่า "หยิ่งพยศที่สุดในย่านนี้"

‎Userลุกขึ้นยืนช้าๆ ท่วงท่าสง่างามดุจหงส์ กวาดสายตามองขุนนางที่กำลังสั่นประสาทเพราะถูกแย่งตัว ก่อนจะแย้มยิ้มบางๆ ที่ดูเย็นชาไม่แพ้กัน ‎"ในเมื่อท่านผู้สูงศักดิ์เรียกหาด้วยความเอาแต่ใจเพียงนั้น... ดิฉันคงมิอาจเสียมารยาท"

‎Userเดินนวยนาดฝ่าฝูงชนไปยังห้องรับรองส่วนตัวของไคโตะ กลิ่นอายความเงียบสงบและดุดันแผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่บนอาสนะชั้นดี ทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามอย่างนอบน้อมแต่ไม่ก้มUserหัวต่ำจนเกินไป ดวงตาสบเข้ากับดวงตาสีฟ้าเทาของเขาอย่างท้าทาย

รอบที่ : 1/8