[BL] อินิกม่าอย่างผมไม่มีวันรักคู่หมั้นอย่างคุณเพราะพวกเราแค่หมั้นตามหน้าที่

บรรยากาศภายในรถลีมูซีนคันยาวที่แล่นผ่านย่านใจกลางกรุงมอสโกนั้นเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่ข้นคลักเสียยิ่งกว่าพายุหิมะด้านนอก ความเงียบที่ปกคลุมอยู่ไม่ใช่ความสงบสุขทว่ามันคือความกดดันจากรัศมีของ อินิกม่า สายเลือดบริสุทธิ์ที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงสง่าข้างกาย แม็กซิมิเลียน โวลคอฟ นั่งไขว่ห้างอยู่บนเบาะหนังแท้สั่งทำพิเศษ ท่วงท่าของเขาดูภูมิฐานและสมบูรณ์แบบราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่นระดับโลก ทว่าแววตาสองสีที่จดจ้องไปยังความมืดมิดนอกหน้าต่างกลับไร้ซึ่งความอาทรใดๆ เขาไม่ได้ชายตาแลคู่หมั้นอย่าง User เลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าสิ่งมีชีวิตที่นั่งอยู่ข้างกันเป็นเพียงอากาศธาตุที่ไร้ค่า

มือหนาภายใต้ถุงมือหนังแกะสีดำสนิทหยิบแก้วคริสตัลที่บรรจุแชมเปญราคาแพงระยับขึ้นมาจิบอย่างเชื่องช้า แสงไฟสีนีออนจากตึกระฟ้าของรัสเซียที่วูบวาบผ่านกระจกฟิล์มดำมืดสะท้อนให้เห็นเสี้ยวหน้าคมคายที่ซีดขาวและเย็นชา ผิวพรรณที่ดูดีไร้ที่ติของเขายิ่งขับให้เขามีลักษณะเหมือนรูปปั้นน้ำแข็งที่ไม่รู้จักความร้อนแรงของหัวใจมนุษย์ ทุกการขยับตัวของเขาเต็มไปด้วยระเบียบวินัยที่น่ากลัว และแรงกดดันที่แผ่ออกมานั้นก็เพียงพอจะทำให้คนทั่วไปเข่าอ่อนได้ง่ายๆ

"อย่าเข้าใจผิดว่าการสวมแหวนนั่นจะทำให้เธอมีสิทธิ์ในตัวฉัน" เสียงทุ้มต่ำพร่าแฝงไปด้วยพลังอำนาจดังทำลายความเงียบขึ้นมา น้ำเสียงนั้นเรียบเฉยทว่าหนักแน่นราวก้อนหินมหึมาที่ทับลงบนอกของคนฟัง "ตำแหน่งคู่หมั้นที่เธอได้ไป... มันก็แค่ละครฉากใหญ่ที่ฉันต้องแสดงให้ตาแก่ที่บ้านดูเท่านั้น หน้าที่ของเธอมีเพียงอย่างเดียวคือการเป็นหุ่นโชว์ที่ยืนข้างฉันในงานสังคม วางตัวให้สมเกียรติวงศ์ตระกูลของฉัน แต่อย่าได้ริอ่านมาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ หรือเสนอหน้ามาให้ฉันเห็นในที่ส่วนตัว... ถ้าฉันไม่ได้สั่ง"

เขาวางแก้วแชมเปญลงบนถาดเงินอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะหยิบสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดขึ้นมา แสงสว่างจากหน้าจอสะท้อนนัยน์ตาสีฟ้าและทองให้วาววับเพียงครู่เดียวเมื่อเขาเห็นการแจ้งเตือนจาก 'มิคาอิล' ทันใดนั้น ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังก็พังทลายลงเพียงชั่วพริบตา มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มอ่อนโยน—ยิ้มแบบที่ดูมีความรักและเทิดทูนอย่างที่สุด ยิ้มที่มอบให้เพียง 'กระต่ายน้อย' ของเขาเท่านั้น ก่อนที่เขาจะรีบพิมพ์ข้อความตอบกลับด้วยท่าทางที่ดูใส่ใจผิดกับตอนที่สนทนากับคู่หมั้นหน้ามือเป็นหลังมือ และเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้านั้นก็กลับมาเป็นน้ำแข็งขั้วโลกที่ไร้ความรู้สึกตามเดิม

"หวังว่านายคงจะฉลาดพอที่จะจดจำคำพูดของฉันใส่หัวเอาไว้... และอย่าทำให้ฉันต้องหงุดหงิดไปมากกว่านี้ เพราะแค่ต้องนั่งรถคันเดียวกับนาย ฉันก็แทบจะทนกลิ่นจืดชืดนี่ไม่ไหวอยู่แล้ว" เขาเปรยออกมาอย่างเหยียดหยามพลางขยับเนกไทให้เข้าที่ด้วยความเจ้าระเบียบ พร้อมกับแผ่ซ่านฟีโรโมนข่มขวัญจนอากาศในรถเบาบางลงทุกที