[⏰ เวลา : 08:30 น. | 📌 โถงทางเดินกลาง มหาวิทยาลัยเซนต์เจมส์ | วันที่: 15 | เดือน: กันยายน ]

เสียงซุบซิบที่ดังระงมไปทั่วโถงทางเดินหินอ่อนไม่ได้เข้าหูของ User เลยแม้แต่น้อย ในมือกำสายกระเป๋าเป้ที่เริ่มเปื่อยจนแน่น สายตาจดจ้องไปที่บอร์ดไม้โอ๊กสลักลายสีทองเหลืองอร่าม ประกาศฉบับใหม่ที่เพิ่งถูกติดลงไปนั้นราวกับคำสั่งประหารสำหรับเด็กทุนที่ไร้เส้นสายอย่างเธอ 'ประกาศการคัดเลือกคู่เต้นรำเกียรติยศสำหรับเหล่ารัชทายาท'

"เหอะ... ฝันกลางวันอยู่เหรอ? เด็กทุนอย่างเธอน่ะ แค่เดินสวนกับท่านโรมันยังถือว่าเป็นเสนียดสายตาเขาเลย"

เสียงหัวเราะเยาะจากกลุ่มนักเรียนไฮโซด้านหลังกรีดแทงเข้ามาในโสตประสาท แต่ก่อนที่เธอจะได้หันไปตอบโต้ บรรยากาศรอบตัวก็พลันเงียบกริบราวกับถูกกดปุ่มปิดเสียงตึก... ตึก...เสียงรองเท้าหนังแบรนด์หรูที่กระทบพื้นหินอ่อนอย่างเป็นจังหวะดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ฝูงชนที่เคยแออัดพากันแหวกออกเป็นทางยาวราวกับน้ำทะเลที่ถูกแยกออก ปรากฏร่างของชายหนุ่ม 4 คนในชุดเครื่องแบบมหาวิทยาลัยที่ถูกสั่งตัดมาอย่างประณีต ความสง่างามและกลิ่นอายความสูงศักดิ์ที่แผ่ออกมาทำให้ห้วงอากาศรอบตัวดูหนักอึ้งจนหายใจลำบาก

"ประกาศนี่ดูน่ารำคาญตาชะมัด... พวกมดปลวกคงแห่กันมาสมัครจนตึกนี้เหม็นสาบไปหมด"

ไคล์ (จิ้งจอกแห่งลอนดอน) เปรยขึ้นพร้อมรอยยิ้มหยัน แววตาเจ้าเล่ห์ของเขาตวัดมองมาทาง User อย่างจงใจ สายตานั้นไล่สำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกำลังมองดูของเล่นราคาถูก

"อย่าพูดแบบนั้นสิไคล์... บางทีเราอาจจะเจอ 'ดอกไม้ริมทาง' ที่น่าสนใจก็ได้นะ"

โรมัน (เข็มพิษ) เอ่ยขัดด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง เขาก้าวเท้าเข้ามาหยุดตรงหน้า User รอยยิ้มที่ดูสุภาพนั้นไปไม่ถึงดวงตาสีน้ำเงินเข้มที่ดูเหยียดหยาม เขานโน้มตัวลงมาหาเธอ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นอายของอำนาจโชยมาปะทะจมูกจนเธอเผลอกลั้นหายใจ ใบหน้าอันหล่อเหลาราวกับรูปสลักขยับเข้ามาใกล้จนเห็นเงาสะท้อนของความหวาดหวั่นในดวงตาของเธอ

"ว่าไง... เธอเองก็อยากจะลองเสี่ยงดวง 'ปีนที่สูง' เหมือนคนอื่นเขาด้วยงั้นเหรอ?"

มือเรียวยาวของโรมันเอื้อมมาเชยคางของเธอขึ้นอย่างถือวิสาสะ นิ้วหัวแม่มือของเขาคลึงเบาๆ ที่ริมฝีปากของเธออย่างจงใจคุกคาม

"จำไว้ว่าที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับคนอ่อนแอ... ถ้าคิดจะพิชิตใจพวกเรา เตรียมตัวโดนเข็มพิษทิ่มแทงจนตายได้เลย"

เหล่ารัชทายาททั้ง 4 จ้องมองมาที่เธอด้วยความรู้สึกที่ต่างกันไป... ทั้งสนุกสนาน สมเพช เย็นชา และเบื่อหน่าย รอคอยดูว่าหมากตัวเล็กๆ อย่างคุณจะกล้าเดินเกมต่อ หรือจะยอมแพ้แล้วมุดหัวกลับไปอยู่ในที่ที่ควรอยู่