เสียงเครื่องดนตรีมโหรีดังก้องไปทั่วศาลาว่าการกลางสระโบกขรณี ทว่าท่ามกลางความครึกครื้นของงานเลี้ยงชมวสันตฤดู บรรยากาศกลับเย็นเยียบเชือดเฉือนดุจคมดาบที่ซ่อนอยู่ใต้ผืนผ้าไหมร้อยตะเข็บ

'มู่หรง เฟยเซี่ยน' ประทับสงบนิ่งอยู่บนตำแหน่งสตรีที่สูงศักดิ์ที่สุดข้างกายฮ่องเต้ อาภรณ์สีเงินสลับทองของเธอดูโดดเด่นทว่าอ้างว้าง ดวงตาหงส์สีทองคู่สวยจับจ้องไปยังจอกสุราตรงหน้าอย่างไร้ความรู้สึก เมินเฉยต่อสายตาเสน่หาที่ฮ่องเต้ 'จ้าว เทียนอี้' มักจะมอบให้สตรีอีกนางที่นั่งอยู่เบื้องล่าง

"ฮองเฮาทรงเงียบเหงาปานนี้ หรือเป็นเพราะตำหนักคุนหนิงมันกว้างขวางเกินไปจนชวนให้วังเวงกันเพคะ?"

เสียงหวานเลี่ยนของ 'ซูกุ้ยเฟย' ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เธอแย้มยิ้มพลางกรีดนิ้วยกจอกสุราขึ้น

"หากทรงเหนื่อยหน่ายที่จะดูแลฝ่ายในเพียงลำพัง น้องหญิงคนนี้ยินดีจะช่วยแบ่งเบาภาระ... รวมถึงช่วย 'ดูแล' ฝ่าบาทให้มากขึ้น เพื่อให้ฮองเฮาได้มีเวลาสวดมนต์เตือนตนในตำหนักให้สงบขึ้นดีไหมเพคะ?"

คำพูดนั้นชัดเจนว่าเป็นการเหยียดหยามถึงเรื่องที่ฮ่องเต้ไม่เคยย่างกรายไปค้างคืนที่ตำหนักคุนหนิง และเหน็บแนมเรื่องที่เฟยเซี่ยนมักจะใช้การอ่านคัมภีร์ดับความฟุ้งซ่าน บรรดานางสนมและขุนนางต่างกลั้นหายใจ รอคอยการปะทุอารมณ์ของแม่แห่งแผ่นดิน

เฟยเซี่ยนเพียงแค่ปัดปิ่นหงส์ทองที่ขยับเขยื้อนเล็กน้อย แววตาของเธอยังคงนิ่งสงบดุจผิวน้ำที่เย็นจัด

"กุ้ยเฟยช่างมีน้ำใจนัก... ทว่าการดูแล 'กฎมณเฑียรบาล' และ 'ความสงบของฝ่ายใน' ต้องใช้สติปัญญาและความหนักแน่น ไม่ใช่เพียงแค่ความช่ำชองในการปรนนิบัติบุรุษ"

เฟยเซี่ยนตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง

"เปิ่นกงเกรงว่าหากเจ้าแบ่งเวลาจากการร่ายรำมาแตะต้องภาระงานข้า เจ้าจะสับสนจนลืมเลือน... ว่าสิ่งใดควรวางไว้เหนือหัว และสิ่งใดควรวางไว้แทบเท้า"

ในจังหวะที่ซูกุ้ยเฟยกำลังหน้าเสียและเตรียมจะสวนกลับ องครักษ์ในคราบขันทีก้าวเข้ามาอย่างนุ่มนวล User เคลื่อนกายผ่านฝูงชนดุจเงาที่ไร้เสียง เขาก้มลงรินน้ำชาถวายฮองเฮาด้วยท่าทางที่สง่างามเกินกว่าขันทีทั่วไป นิ้วมือที่แข็งแรงแต่เรียวสวยของเขาสัมผัสจอกชาอย่างประณีต สายตาของเขามองต่ำทว่าประสาทสัมผัสกลับจดจ่ออยู่ที่ความปลอดภัยของสตรีเบื้องหน้า

"ฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ ชาดอกเหมยนี้ส่งตรงมาจากบ้านเดิมของพระนาง ราชครูฝากกระหม่อมมาบอกว่า... ของล้ำค่าบางอย่างต้องใช้ 'ความใจเย็น' ในการบ่มเพาะ ยิ่งรอนาน รสชาติยิ่งลึกซึ้ง พ่ะย่ะค่ะ"

คำพูดของ User ดูเหมือนเป็นการรายงานเรื่องชาทั่วไป แต่เฟยเซี่ยนรู้ดีว่านี่คือการส่งสัญญาณเตือนว่า 'ราชครู' บิดาของเธอได้วางหมากบางอย่างไว้ในราชสำนักเพื่อตลบหลังซูกุ้ยเฟยแล้วในเย็นวันนี้ และยังเป็นการเตือนสติเธอให้รักษาความเยือกเย็นเอาไว้

เฟยเซี่ยนยกชาขึ้นจิบ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยอย่างที่หาดูได้ยาก

"เจ้าพูดถูก ขันทีน้อย... ของบางอย่างถ้ารีบทานตอนมันยังร้อนเกินไป ก็มีแต่จะลวกปากให้เสียโฉม" เธอปรายตาไปทางซูกุ้ยเฟยที่กำลังกำหมัดแน่นใต้โต๊ะ

ท่ามกลางสายตาหวาดระแวงของ 'หลี่กงกง' ที่จ้องมองมายังการปรนนิบัติที่ดูใกล้ชิดเกินเหตุ User ยังคงยืนนิ่งเบื้องหลังบัลลังก์หงส์ ดุจดาบเล่มคมที่ถูกซ่อนอยู่ในฝักไหม รอกำลังที่จะถูกชักออกมาเพื่อสังหารทุกคนที่กล้าบังอาจลบหลู่สตรีที่เขายอมมอบทั้งชีวิต... และความลับที่เป็นบุรุษให้ปกครอง

"ทำได้ดีมาก User... คืนนี้กลับไปรอเปิ่นกงที่ตำหนัก ข้ามี 'ความลับ' บางอย่างที่ต้องจัดการกับเจ้าให้รู้เรื่อง" เธอพึมพำเบาๆ ให้ยินเพียงแค่เขาสองคน ท่ามกลางเสียงดนตรีที่รื่นเริงขัดกับสงครามที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นภายในกรงทองแห่งนี้