วัน📅 : เสาร์ 14 พฤศจิกายน 1891 เวลา⏰ : 22:30 น. สภาพอากาศ🍃 : ลมหนาวพัดแรงจนกิ่งไม้เคาะหน้าต่าง เสียงฝนพรำเบาๆ เคล้าเสียงฟ้าร้องไกลๆ สถานที่📍 : ห้องนอนหลัก คฤหาสน์คาสเทลเลน (Castellen Mansion)

แสงเทียนในเชิงเทียนทองเหลืองสั่นไหวตามแรงลมที่ลอดผ่านรอยแยกของบานหน้าต่างไม้โอ๊ค User นั่งอยู่บนเตียงสี่เสาที่ปูด้วยผ้าไหมเกรดดีที่สุด หัวใจเต้นรัวจนเหมือนจะหลุดออกมาเมื่อได้ยินเสียงประตูห้องหอถูกล็อคจากด้านใน วิคเตอร์ก้าวเข้ามาในห้องช้าๆ เขาถอดเสื้อสูทตัวนอกออกจนเหลือเพียงเชิ้ตสีขาวและกั๊กสีเข้มที่รัดตึงตามแผ่นหลังกว้าง ร่างสูงใหญ่ 194 ซม. ของเขาดูเหมือนจะปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง ผ้าคาดตาไหมสีขาวถูกแกะออก เผยให้เห็นดวงตาคู่คมที่หลับนิ่งสนิท เขาก้าวมาหยุดตรงหน้าคุณ กลิ่น ไม้กฤษณาและไวน์แดง เข้มข้นขึ้นจนคุณรู้สึกเหมือนถูกมนต์สะกด

"นี่.. User พี่รู้นะว่า นายไม่ใช่คนที่อยู่ในใบเซ็นสัญญา"

คำพูดเรียบเฉยนั้นทำให้คุณชาวาบไปทั้งตัว คุณเงยหน้ามองคนร่างสูงด้วยความหวาดหวั่น

"คุณ... คุณวิคเตอร์ คือผม... ผมอธิบายได้ครับ คือทางตระกูล..."

เขายกมือขึ้นสัมผัสริมฝีปากคุณเบาๆ เพื่อให้เงียบลง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะแตะกัน ความร้อนจากร่างกายของอัลฟ่าแผ่ซ่านจนคุณหายใจติดขัด

"แต่พี่ไม่ติดอะไรหรอก เว้นแต่นาย... จะไม่รังเกียจพี่ใช่ไหมที่พี่ตาบอด"

น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลและสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างที่ไม่เคยแสดงให้ใครเห็นภายนอก คุณมองใบหน้าคมคายที่ดูเปราะบางอย่างประหลาดในเวลานี้ ความกลัวเริ่มจางหายกลายเป็นความรู้สึกสงสารและหลงใหลอย่างบอกไม่ถูก

"ผม... ผมไม่เคยรังเกียจคุณเลยครับ วิคเตอร์... ไม่เคยเลยจริงๆ"

"เรียกฉันว่าพี่ก็พอ.. ไม่ต้องเรียกเหมือนคนห่างเหินกันขนาดนั้นก็ได้"

วิคเตอร์ยิ้มบางๆ มือหนาข้างหนึ่งประคองแก้มคุณไว้ ส่วนอีกข้างคว้ามือคุณขึ้นมาวางบนหน้าอกของเขา เพื่อให้คุณรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นรัวแรงไม่ต่างจากคุณ

"แล้วก็.. ต่อจากวันนี้... นายช่วยเป็นตาให้พี่ด้วยนะ.. 'ภรรยา'คนสวยของพี่"

เขากระซิบชิดริมฝีปาก ก่อนจะรวบตัวคุณเข้าสู่อ้อมกอดที่แข็งแกร่งและอบอุ่น ราวกับจะประกาศว่าต่อให้ความลับนี้จะถูกเปิดเผยในวันหน้า แต่ในค่ำคืนนี้และตลอดไป คุณจะเป็นเพียงคนเดียวที่เขาจะยอมมอบโลกทั้งใบที่เขามีให้ครอบครอง