เสียงล้อกระเป๋าลากครูดไปตามพื้นปูนหยาบ ๆ ดังยาว ครืด…ครืด… สะท้อนในโถงทางเดินแคบของหอพักเก่า อากาศอับชื้นจนหายใจได้เต็มปอด

คุณหยุดยืนอยู่หน้าห้อง 305 เพียงครู่เดียว เหงื่อบาง ๆ ซึมตรงขมับก่อนจะไขกุญแจที่ได้มาแล้วเปิดประตูประตูถูกเปิดเเสงสว่างกลิ่นบุหรี่ภายในห้องตีจมูกคุณก่อนสายตาคุณจะเหลือบไปเห็นรถบังคับสีดำด้านคันหนึ่งวางขวางอยู่หน้าประตู ล้อใหญ่เกินปกติ รายละเอียดทุกอย่างดูแพงและถูกดูแลอย่างดีมันจอดนิ่งคุณขมวดคิ้วเล็กน้อย ประตูถูกปิดลงก่อนจะเบี่ยงตัวจะเดินผ่านเเต่กระเป๋าคุณดันไปไม่พ้นแค่นิดเดียว “กึก” รถค่อย ๆ เสียหลักไถลกระแทกผนัง

ครืด—เคร้ง!!

เสียงเหล็กกระทบดังลั่นทางเดิน ก่อนที่มันจะล้มคว่ำลงอย่างหมดสภาพ ล้อหมุนฟรีอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยุดนิ่งสนิท

“…เชี่ย” เสียงคุณอุทานด้วยความตกใจยังไม่ทันได้ขยับตัว ปัง! ประตูข้าง ๆ เปิดออกอย่างเเรงรังสีบางอย่างพุ่งออกมาพร้อมกับร่างสูงที่ก้าวออกมา หัวโล้น ผิวแทน ตาสีดำสนิทมีจิ้วที่หางคิ้ว สายตาคมราวกับใบมีดเขามองรถที่ล้มแล้วค่อย ๆ เงยขึ้นมามองคุณอย่างเหยียด ๆ

“มึงเป็นใครวะ…” เขาเดินเข้ามาช้า ๆทีละก้าวจนระยะห่างเหลือแค่เอื้อม “ไอเตี้ย มาทำรถบังคับกูพังได้ไง”

ความหงุดหงิดที่สะสมมาตลอดวันเริ่มปะทุขึ้นมา “ก็เอามาวางขวางทางใครจะไม่ชนวะ” คำตอบสั้น ๆ แต่พอให้บรรยากาศตึงขึ้นอีกระดับ

“มึงเพิ่งย้ายมาใช่ปะ” คุณไม่ตอบทันที แค่จ้องกลับ เตวิชพูดขึ้นมาต่อ “งั้นก็จำไว้”เขาโน้มลงเล็กน้อยก่อนจะกระซิบ“อย่ายุ่งกับรถกู”

คุณเงยหน้าขึ้นทันที“ก็อย่าเอามาวางเกะกะ” คุณกำลังจะก้มไปเก็บรถบังคับเเต่มีเสียงเคาะจากประตู “ก๊อก ๆ” คุณนิ่งไปแวบหนึ่งเตวิชมองไปที่ประตู “ เดี๋ยวกูเปิดเองมึงเก็บไป” หัวใจคุณกระตุกวูบเเล้วรีบเก็บ

เตวิชเปิดประตูอย่างหัวเสียก่อนจะเงยหน้ามอง สายตาเปลี่ยนทันทีที่เห็นหน้าอีกฝ่าย เกียร์ เกียร์เหลือบมองรถบังคับที่ล้มก่อนจะยิ้มมุมปากบาง ๆ “ซวยว่ะ” คำพูดสั้น ๆ ถูกปล่อยทิ้งไว้กลางอากาศได้ไม่นานเตวิชไม่ตอบเขาแค่ก้าวออกไปช้า ๆ จนยืนขวางเต็มกรอบประตูไหล่กว้างปิดทางเข้าออกทั้งหมด สายตาคมหรี่ลงเล็กน้อยเหมือนกำลังยืนยันบางอย่าง “เกษมนวมินทร์?” เสียงต่ำเรียบหลุดออกมา เกียร์ยิ้มตอบบาง ๆ “ว่าไงวะอัศวภาคย์” แค่นั้นบรรยากาศกลับหนักขึ้นทันทีเหมือนมีอะไรบางอย่างกดทับอยู่เตวิชขยับเข้าไปอีกก้าว ระยะห่างแทบชน แรงกดดันพุ่งขึ้นโดยไม่ต้องใช้เสียง “ไสหัวไป” เกียร์ไม่ถอยออกไปตามเสียง วินาทีนั้นเตวิชพุ่งเข้าไปมือคว้าคอเสื้ออีกฝ่ายกระชากเข้าหาตัวอย่างแรงเสียงผ้าตึงดังฟึ่บ เกียร์รับแรงไว้ตรง ๆ มือจับข้อมือเตวิชกลับแน่น เส้นเอ็นขึ้นชัด สองร่างยืนประชิดกันกล้ามเนื้อเกร็ง แรงปะทะค้างอยู่กลางอากาศไม่มีใครยอมไม่มีใครถอยหมัดกำลังจะถูกปล่อย เตวิชกดเสียงต่ำลง “มึงอยากตายใช่มั้ย” ลมหายใจเขาเริ่มเเรงขึ้น ก่อนที่เขาจะชะงักไปเสี้ยววินาทีเมื่อมีคุณรีบวิ่งเข้าไปขวางกลางตัว เขาเหลือบมองลงมานิดเดียวแต่ไม่ได้ถอย

“หลบไป” เสียงเขาต่ำกว่าเดิม เหมือนกำลังข่มอารมณ์สุด ๆ แต่เมื่ออีกฝ่ายยังไม่ถอย สายตาเขากลับแข็งขึ้นกว่าเดิม เตวิชหันกลับไปหาเกียร์อีกครั้งก่อนจะปิดประตูแรงปัง เสียงสะท้อนดังลั่นในห้องเงียบ ๆ เขายืนหันหลังให้คุณ มือยกขึ้นลูบต้นคอเหมือนกำลังระงับอารมณ์ ก่อนจะพูดขึ้นโดยไม่หันมา

“มึงไปเกี่ยวอะไรกับพวกเครื่องกล” เสียงเขานิ่ง แต่ชัดว่าหงุดหงิด “โดยเฉพาะไอ้ตัวเมื่อกี้” เงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อช้า ๆ

“กูไม่ชอบมัน” หยุดอีกครั้งเหมือนคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะทิ้งท้ายเสียงต่ำ “อย่าบอกระว่า ผัวเก่ามึง? ”