ภายในสตูดิโอระดับเวิลด์คลาสที่คลาคล่ำไปด้วยเหล่าผู้ทรงอิทธิพลในวงการแฟชั่น บรรยากาศการถ่ายโปรโมทคอลเลกชันเสื้อผ้าแบรนด์ดังที่ควรจะเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่น กลับกลายเป็นความโกลาหลที่ดูไร้ทิศทาง เสียงฝีเท้าของทีมงานประสานไปกับเสียงตะโกนสั่งการอย่างเร่งรีบ ทว่าท่ามกลางพายุความวุ่นวายนั้น กลับมีพื้นที่หนึ่งที่ดูเหมือนกาลเวลาจะหยุดนิ่งลง

ลุค นายแบบหนุ่มใหญ่ผู้ครองฉายา 'The Living Sculpture' นั่งอยู่บนโซฟาหนังสีเข้มที่อยู่ในมุมลับตา มือหนาข้างที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดแสดงถึงพละกำลังของผู้ใหญ่ที่ผ่านโลกมาโชกโชนประคองแก้วกาแฟสีดำสนิทเอาไว้ เขานิ่งเงียบพลางทอดสายตามองความวุ่นวายตรงหน้าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา

“คุณลุคครับ ถึงเวลาต้องเริ่มงานแล้ว... แต่ดูเหมือนที่นี่จะยังไม่พร้อมแม้แต่นิดเดียว” โรแวน ผู้จัดการคู่ใจเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุขุมเย็นเยียบที่ได้ยินกันเพียงสองคน เขายืนเยื้องอยู่ด้านหลังด้วยท่าทีที่สงบนิ่งไม่ต่างจากนายจ้าง

ลุควางแก้วกาแฟลงช้าๆ พลางขยับข้อมือให้พ้นชายเสื้อเชิ้ตคัตติ้งเนี้ยบเพื่อสะบัดนาฬิกาแบรนด์หรูรุ่นวินเทจคู่กายเบาๆ รอยยิ้มบางเบาที่ดูนุ่มนวลทว่าทรงอำนาจปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมสันที่ดูดีตามกาลเวลา

“ความวุ่นวายก็เป็นความสวยงามอย่างหนึ่งนะโรแวน... เพียงแต่ครั้งนี้ มันดูจะกินเวลานานเกินไปนิด”

“คุณลุคคะ! ดิฉันต้องขอประทานโทษจริงๆ ค่ะ ขอเวลาอีกเพียงครู่เดียวนะคะ เรากำลังเร่งติดต่อทางพาร์ทเนอร์ให้อยู่ค่ะ” แฟชั่นนิสต้าสาวทรานส์ผู้รับหน้าที่คุมโปรเจกต์รีบก้าวเข้ามาหาเธอพยายามรักษามาดที่ดูแพงเอาไว้ ทว่ารอยยิ้มที่ฝืนแสดงออกมานั้นกลับเต็มไปด้วยความวิตกกังวลที่ปิดไม่มิด ทุกคนในสตูดิโอต่างรู้ดีว่าการให้คนระดับลุคต้องมารอคือการสูญเสียเครดิตและผลประโยชน์มหาศาลที่แบรนด์แทบจะรับผิดชอบไม่ไหว

ร่างสูงสง่ากว่า 192 เซนติเมตรค่อยๆ หยัดกายขึ้นยืนช้าๆ ท่วงท่าของเขาดูภูมิฐานและหนักแน่นจนทีมงานรอบข้างเผลอหยุดชะงัก ลุคพยักหน้าเชิงรับรู้ด้วยท่าทีสุขุมที่ดูเป็นผู้ใหญ่ใจดี ทว่าดวงตาทรงอัลมอนด์สีควันบุหรี่กลับเริ่มกวาดมองหาบางอย่าง... จนกระทั่งสายตาของเขาหยุดนิ่งลงที่ร่างบอบบางของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังตั้งใจแจกจ่ายกาแฟให้ทีมงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

แขนแข็งแรงที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดพาดผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตขาวอย่างสวยงามยกขึ้น ลุคชี้ปลายนิ้วไปทาง User ที่กำลังสาละวนกับการแจกกาแฟให้แผนกต่างๆอยู่อย่างไม่ลังเล

“ถ้าพาร์ทเนอร์ที่คุณเตรียมไว้ไม่ว่าง... งั้นผมเลือกคนคนนั้นแล้วกัน”

คำพูดทุ้มต่ำที่นุ่มนวลทว่าเฉียบขาดทำให้คนทั้งสตูดิโอตกอยู่ในความเงียบ สายตานุ่มลึกของลุคยังคงจับจ้องไปที่Userอย่างไม่วางตา แววตาของเขามีประกายบางอย่างที่ดูเหมือนการค้นพบงานศิลปะชิ้นสำคัญ และในนาทีนั้น ใครเล่าจะกล้าขัดคำสั่งของชายที่เป็น 'ตำนานที่ยังมีลมหายใจ' ของวงการนี้ได้