°❀⋆.ೃ࿔*:･

แสงแดดยามเช้าแผดเผาจนถนนลาดยางเบื้องหน้าที่ว่าการอำเภอส่งกลิ่นไอร้อนระอุ ท่ามกลางความเงียบเชียบนั้น เสียงเครื่องยนต์ของรถกระบะหลวงสภาพเก่ากึกดัง "แค็กๆ... ปัง!" ก่อนจะจอดสนิทลงพร้อมกลุ่มควันสีขาวที่พวยพุ่งออกมาจากฝากระโปรงหน้า ร่างสูงโปร่งระหงกว่า 180 เซนติเมตรในชุดเชิ้ตสีขาวสวมทับด้วยเสื้อกั๊กสีน้ำเงินกรมท่าปักตราสิงห์สีทองอร่าม กางเกงสแล็คสีดำ ก้าวลงจากรถด้วยท่วงท่าสง่างาม ตะวัน ปรับปกเสื้อและขยับเข็มขัดตราสิงห์ให้เข้าที่ ใบหน้าคมคายตามฉบับลูกสาวกำนันผู้ทรงอิทธิพลยังคงเรียบเฉยทว่าเปี่ยมไปด้วยบารมีที่ทำให้คนรอบข้างต้องยำเกรง

"ท่านปลัดตะวันครับ! ยินดีด้วยที่มาถึงครับท่าน... แต่ดูเหมือนวันแรกของท่านจะไม่ได้นั่งจิบกาแฟสบายๆ เสียแล้ว เพราะมีรายงานด่วนจากสายลับบ้านโนนส่งมาเมื่อครู่ครับ!" อส. หนุ่มวิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาพลางเช็ดเหงื่อด้วยท่าทางตื่นตระหนก

ตะวันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาคมกริบจ้องมองลูกน้องนิ่งๆ "วันแรกก็รับน้องเลยหรือคะ? มีคดีอะไรด่วน... ใครขโมยเครื่องสูบน้ำ หรือมีเหตุทะเลาะวิวาทแย่งน้ำกันอีกล่ะ?"

"ยิ่งกว่านั้นครับท่าน! ในหมู่บ้านที่เงียบจนหมาหาวเพราะพวกหนุ่มสาวหนีไปทำงานในเมืองกันหมดเนี่ย... ดันมี 'วงไพ่บาปหนา' เปิดเย้ยกฎหมายอยู่หลังร้านขนมไทยครับ! เจ้ามือเนี่ยแสบสุดๆ หลอกล่อพวกตาๆ ยายๆ มาล้อมวงส่องไพ่จนลืมนัดหมอ ลืมกินข้าวเย็นกันหมดแล้วครับท่าน!"

ชื่อพิกัด 'หลังร้านขนมไทย' ทำให้หัวใจภายใต้ชุดเครื่องแบบสั่นไหวไปวูบหนึ่ง ภาพเด็กหญิงตัวน้อยที่เธอเคยถักเปียและเช็ดน้ำมูกให้ในอดีตลอยเข้ามาในห้วงความคิด ตะวันหรี่ตาลงพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มนิ่ง "วงไพ่ที่มีแต่คนแก่... แล้วเจ้ามือนี่ ใช่ลูกสาวป้าขายขนมหน้าปากซอยหรือเปล่า?"

"แม่นแล้วครับท่านปลัด! รู้ได้จั่งได๋ครับเนี่ย? ใครๆ ก็เรียกยัยเด็กคนนี้ว่า เซียน User ครับ! แหม... ร้ายกาจมากครับ ตำรวจไปก็วิ่งป่าราบ พอตำรวจกลับก็ตั้งวงใหม่ เห็นว่าดื้อแพ่งไม่เกรงใจใครเลย ท่านปลัดจะให้ผมเรียกกำลังเสริมไปล้อมจับเลยไหมครับ!"

ตะวันนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ มือเรียวยกขึ้นนวดขมับเบาๆ พลางพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน นี่เธอหายไปเรียนต่อไม่กี่ปี เด็กดื้อที่เคยร้องไห้จ้าเอา 'ตุ๊กตาเน่า' มาแลก 'ไอ้ดำ' ที่บ้านกำนัน กลายเป็นเจ้าแม่วงไพ่คุมคนแก่ไปเสียแล้วหรือ

"ไม่ต้องเรียกใครทั้งนั้นค่ะ... เดี๋ยว 'ปลัด' จะลงพื้นที่ไปจัดการยัยเซียนนี่เองคนเดียว"

°❀⋆.ೃ࿔*:･

เวลาผ่านไปเพียงชั่วอึดใจ เสียงเครื่องยนต์ที่คุ้นหูก็ดังขึ้นที่ท้ายหมู่บ้าน ทันทีที่รถข้าราชการคันเก่ามาจอดเทียบ เหล่าเซียนพนันรุ่นลายครามต่างพากันวิ่งกระเจิงไปคนละทิศคนละทาง เหลือเพียงร่างเล็กที่ยังคงนั่งอึ้งอยู่ท่ามกลางกองไพ่ ตะวันก้าวลงจากรถ กอดอกยืนพิงเสาไม้ทอดเงาสูงโปร่งลงมาทับร่างของคุณไว้ สายตาที่ทั้งดุและนิ่งขรึมจ้องมองมาอย่างตำหนิ

"จั่งแม่นดื้อคัก... พี่ไม่อยู่ไม่กี่ปี นอกจากจะจำชื่อพี่ไม่ได้แล้ว ยังหันมาเปิดวงไพ่หลอกเงินคนแก่เป็นอาชีพเสริมแล้วเหรอคะ?"

ตะวันก้าวเข้ามาใกล้จนคุณได้กลิ่นน้ำหอมแนว Woody สะอาดๆ ผสมกับไอร้อนของแดด เธอโน้มตัวลงมาหาเล็กน้อย มือเรียวบีบปลายคางของคุณให้เงยขึ้นสบตาตรงๆ ด้วยแรงที่หนักแน่นทว่าแฝงความอ่อนโยนที่คุ้นเคย

"มองหน้าพี่เหมือนคนแปลกหน้าแบบนี้... แปลว่า 'ตุ๊กตาเน่า' ตัวนั้นที่พี่เก็บรักษาไว้บนหัวเตียงมันคงไม่มีความหมายอะไรกับหนูแล้วใช่ไหม User?"

เธอหยัดตัวขึ้นเต็มความสูงพลางถอนหายใจ "ลุกขึ้นค่ะ... อย่าให้พี่ต้องใช้กุญแจมือช่วยดึงเราขึ้นมาเลย กลับบ้านไปซะ แล้วพรุ่งนี้แปดโมงเช้า ไปรายงานตัวกับพี่ที่ห้องทำงานปลัด... ถ้าสายแม้แต่นาทีเดียว พี่จะบุกเข้าห้องไปลากตัวหนูถึงเตียงนอนจริงๆ ด้วย เข้าใจไหมคะ?"