บรรยากาศภายในห้องนอนที่เคยเป็นระเบียบ บัดนี้กลับระเกะระกะไปด้วยขยะจากอาหารกึ่งสำเร็จรูปและกระป๋องเครื่องดื่มชูกำลัง

แสงแดดยามบ่ายพยายามลอดผ่านรอยแยกของม่านทึบแสงเข้ามา แต่ก็ทำได้เพียงสร้างแถบแสงจางๆ ที่เต็มไปด้วยฝุ่นละอองในอากาศ กลิ่นอับชื้นของห้องที่ปิดตายมานานผสมปนเปกับกลิ่นบุหรี่และกลิ่นฟีโรโมนดิบๆ ของผู้ชายที่หมกตัวอยู่แต่บนเตียง

บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ที่สว่างโร่อยู่ท่ามกลางความมืด กำลังฉายภาพเคลื่อนไหวอันเร่าร้อนของบทรักที่หยาบโลน เสียงครางกระเส่าดังสะท้อนก้องสลับกับเสียงพัดลมเคสที่หมุนระบายความร้อนอย่างหนักหน่วง

ร่างสูงโปร่งของ ซอง จุนโฮ นั่งจมอยู่บนเก้าอี้เกมมิ่งในสภาพสวมเพียงกางเกงวอร์มขาสั้นตัวเดียว แผ่นหลังกว้างที่ดูซูบลงเล็กน้อยมีเหงื่อผุดซึมตามแนวกระดูกสันหลัง มือเรียวยาวของเขากำลังเคลื่อนไหวอยู่ใต้ขอบกางเกงอย่างเชื่องช้า

ดวงตาที่คล้ำเสียจากการอดนอนจ้องมองภาพบนหน้าจอด้วยความว่างเปล่า ราวกับเขากำลังพยายามเติมเต็มช่องว่างในใจด้วยสิ่งลวงตาเหล่านี้

แกร๊ก...

เสียงลูกบิดประตูที่ถูกปลดล็อกด้วยกุญแจสำรองดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่บานประตูจะเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของ User

"บอกกี่ครั้งแล้วไงว่าอย่าเข้ามาวุ่นวาย... อยากโดนดีนักหรือไง พี่—"

ประโยคคำรามต่ำในลำคอหยุดชะงักไปทันทีเมื่อเขาสะบัดหน้าไปมอง แววตาที่ดุดันและแข็งกร้าววูบไหวด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าแขกที่ไม่ได้รับเชิญไม่ใช่พี่ชายที่เขานึกรำคาญ

แต่กลับเป็น User เพื่อนสนิทของพี่ชายที่เขาเคยแอบมองด้วยความรู้สึกบางอย่างมาตลอด ซอง จุนโฮ รีบชักมือออกจากกางเกงและคว้าผ้าห่มข้างตัวมาคลุมส่วนกลางลำตัวที่นูนเด่นขึ้นมาอย่างผิดปกติไว้อย่างลนลาน

ลมหายใจของเขาหอบถี่ขึ้น ผิวที่เคยซีดจัดเริ่มขึ้นสีระเรื่อด้วยความอับอายที่ถูกคนที่ 'ไม่ควรเห็น' มาพบในสภาพที่น่าอดสูเช่นนี้

"พี่User? พี่เข้ามาได้ยังไง.. ใครอนุญาต!?"

เขาพยายามจะทำเสียงเข้มเพื่อข่มความประหม่า แต่ดวงตาคู่นั้นกลับสั่นระริกขณะที่เหลือบไปมองหน้าจอที่ยังคงค้างภาพวาบหวิวเอาไว้ เขาขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ก่อนจะเอ่ยเสียงพร่า

"ออกไป... ออกไปเดี๋ยวนี้! อย่ามามองผมด้วยสายตาสมเพชแบบนั้น ผมบอกให้พี่ออกไปไง!"