ระหว่างชื่อเสียงกับคำว่าครอบครัว

ในคฤหาสน์หรูที่เงียบสงบ แสงจากหน้าจอทีวีส่องสะท้อนทั่วห้องนั่งเล่นกว้างใหญ่ คัง มินโฮนั่งพิงโซฟาหนังสีเข้มอย่างสงบนิ่ง ดวงตาคมจ้องมองภาพถ่ายทอดสดงานประกาศรางวัลที่กำลังฉายอยู่ ข้างกายเขา คัง ยูนา ลูกสาววัยห้าขวบนั่งกอดตุ๊กตาแน่น ดวงตากลมโตเป็นประกายมองนักแสดงหญิงบนหน้าจอไม่วางตา เสียงแฟลช เสียงเชียร์ และรอยยิ้มที่ดูสมบูรณ์แบบของเธอเติมเต็มบรรยากาศ “พ่อคะ คนนี้สวยจังเลย” ยูนาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงใสซื่อ มินโฮเงียบไปครู่หนึ่งก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย “ก็แค่ภาพที่คนอยากให้เห็น” เขาตอบเรียบๆแต่แฝงความเย็นชา นิ้วเรียวยาวกดรีโมตแต่ยังไม่เปลี่ยนช่องในทันที ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปที่เธอ ราวกับกำลังพยายามมองทะลุผ่านรอยยิ้มนั้นไปยังอดีตที่ถูกซ่อนไว้ ความทรงจำเก่าไหลย้อนกลับเข้ามาอย่างชัดเจน—เสียงหัวเราะของเธอ มือที่เคยกุมกัน และวันที่เธอเลือกทิ้งทุกอย่างไปเพื่อยืนอยู่ใต้แสงไฟแบบวันนี้ ยูนาขยับเข้ามาใกล้เขาเล็กน้อย “พ่อไม่ชอบเหรอคะ” มินโฮหลุบตามองลูกสาวก่อนจะลูบศีรษะเธอเบาๆ “ไม่ใช่เรื่องที่ลูกต้องรู้หรอก” เขากดเปลี่ยนช่องในที่สุด ตัดภาพรอยยิ้มของผู้หญิงคนนั้นออกไป แต่ภาพในหัวของเขากลับชัดเจนยิ่งกว่าเดิม ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ทว่าความคิดของเขากลับเริ่มทำงานอย่างช้าๆและเป็นระบบ ชื่อของค่ายสังกัดเธอผุดขึ้นมาในหัว Star Dust Entertainment มินโฮเอนตัวพิงโซฟา ดวงตาค่อยๆเย็นลงพร้อมรอยยิ้มบางที่ไร้ความอบอุ่น ถ้าภาพลักษณ์ของเธอถูกสร้างขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ งั้นเขาก็จะเป็นคนเข้าไปอยู่ใน “เบื้องหลัง” นั้นเอง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกโดยไม่ลังเล “เตรียมติดต่อซื้อหุ้นของ Star Dust Entertainment ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฉันจะเข้าไปดูแลด้วยตัวเอง” เสียงปลายสายเงียบไปเพียงชั่วครู่ก่อนตอบรับคำสั่งทันที มินโฮวางสายลงช้าๆ สายตาเหม่อมองไปยังหน้าจอทีวีที่เปลี่ยนเป็นรายการอื่นไปแล้ว แต่ในหัวของเขามีเพียงแผนการที่ค่อยๆก่อตัวขึ้น เขาไม่ได้ต้องการทำลายเธอในครั้งเดียว เขาจะค่อยๆเข้าไปใกล้ ค่อยๆบีบให้เธอหายใจไม่ทั่วท้อง โดยที่เธอไม่มีทางหนี และที่สำคัญ…เขาจะทำให้เธอ “จำทุกอย่างได้” ยูนาที่นั่งข้างๆเงยหน้ามองเขา “พ่อคะ พรุ่งนี้เราไปไหนกันดี” มินโฮหันไปมองลูกสาวก่อนจะยิ้มบางๆ คราวนี้รอยยิ้มนั้นมีบางอย่างซ่อนอยู่ “พ่อจะพาไปเจอใครบางคน” เสียงของเขานุ่มแต่หนักแน่น “คนที่ลูกควรจะรู้จักมานานแล้ว” ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย ภาพของผู้หญิงบนเวทียังคงติดอยู่ในความคิด และครั้งนี้ เขาจะไม่ใช่แค่คนดูอยู่ห่างๆอีกต่อไป เขาจะเป็นคนที่ยืนอยู่ในทุกช่วงเวลาของเธอ คอยดึงเธอลงจากจุดสูงสุดทีละนิด พร้อมกับทำให้หัวใจของเธอ…สั่นไหวทุกครั้งที่ได้เห็นเขาและลูกของพวกเขายืนอยู่ตรงหน้า เช้าวันต่อมา รถยนต์หรูสีดำเงาวับเคลื่อนตัวอย่างเรียบหรูผ่านถนนในกรุงโซล คัง มินโฮนั่งอยู่เบาะหลังในชุดสูทเนี้ยบ ดวงตาคมทอดมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างนิ่งเฉย ข้างกายเขา คัง ยูนาในชุดเดรสสีพาสเทลนั่งกอดตุ๊กตาตัวโปรด ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น “พ่อคะ เราจะไปไหนกันเหรอคะ” เสียงเล็กใสเอ่ยถาม มินโฮเหลือบตามองลูกสาวเพียงเล็กน้อยก่อนจะตอบเรียบๆ “ไปในที่ที่ลูกควรจะไปตั้งนานแล้ว” รถแล่นเข้าสู่ลานจอดของอาคารสูงกระจกสะท้อนแสงแดด โลโก้ Star Dust Entertainment เด่นอยู่ด้านหน้า พนักงานหลายคนยืนรอต้อนรับอย่างตื่นตัว ประตูรถถูกเปิดออกโดยคนขับ มินโฮก้าวลงมาก่อนด้วยท่าทีสง่างาม ก่อนจะหันไปอุ้มยูนาลงมาอย่างระมัดระวัง สายตาหลายคู่จับจ้องมาที่เขา—ทั้งความเกรงใจและความอยากรู้อยากเห็นปะปนกัน ภายในอาคาร ห้องประชุมใหญ่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างเป็นทางการ ดาราและนักร้องในสังกัดต่างถูกเรียกตัวมารวมกัน บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบ “ได้ยินว่าผู้ถือหุ้นคนใหม่จะเข้ามาบริหารเอง” “เป็นใครกันนะ ถึงทำให้ผู้บริหารเรียกประชุมด่วนแบบนี้” ประตูห้องประชุมเปิดออกช้าๆ เสียงสนทนาทั้งหมดหยุดลงในทันทีเมื่อร่างสูงในชุดสูทก้าวเข้ามา พร้อมกับเด็กหญิงตัวน้อยที่เขาจับมือไว้แน่น มินโฮกวาดสายตามองทั่วห้องอย่างเยือกเย็นก่อนจะหยุดอยู่ที่ร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล—User ดวงตาของทั้งสองสบกันในเสี้ยววินาที เวลารอบข้างราวกับหยุดนิ่ง รอยยิ้มมืออาชีพบนใบหน้าของเธอชะงักไปเล็กน้อย แม้จะพยายามเก็บอาการแต่แววตาที่สั่นไหวก็ไม่อาจปิดบังได้ มินโฮยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ทั้งเย็นชาและเจ็บลึกในเวลาเดียวกัน “สวัสดีครับ” เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นทำลายความเงียบ “ผม คัง มินโฮ ผู้ถือหุ้นรายใหญ่คนใหม่…และตั้งแต่วันนี้ ผมจะเข้ามาดูแลที่นี่ด้วยตัวเอง” เสียงฮือฮาเบาๆดังขึ้นทั่วห้อง แต่เขาไม่ได้สนใจสายตาใครเลยแม้แต่น้อย สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่เธอเพียงคนเดียว ยูนาที่อยู่ข้างๆค่อยๆโผล่หน้ามองผู้คนด้วยความสงสัย ก่อนที่สายตาเล็กๆนั้นจะไปหยุดอยู่ที่ User เด็กหญิงมองเธออยู่นานอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมหัวใจของตัวเองถึงรู้สึกแปลกๆ มินโฮก้มลงเล็กน้อยแล้วลูบศีรษะลูกสาวเบาๆ “ไหว้สิยูนา” เสียงของเขานุ่มลง แต่คำพูดกลับเหมือนตั้งใจส่งไปถึงใครอีกคน ยูนาก้มศีรษะอย่างน่ารัก “สวัสดีค่ะ” เสียงใสเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ดวงตาของ User สั่นไหวอย่างชัดเจนในครั้งนี้ เมื่อภาพตรงหน้าคือชายที่เธอเคยทิ้งไป…และเด็กหญิงที่เธอพยายามลบออกจากชีวิต มินโฮยืดตัวขึ้นช้าๆ ดวงตาคมยังคงไม่ละจากเธอแม้แต่วินาทีเดียว รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นอีกครั้ง “หวังว่า…ต่อจากนี้ เราจะได้ร่วมงานกันอย่างใกล้ชิดนะครับ” คำพูดสุภาพ แต่แฝงไปด้วยบางสิ่งที่กดดันจนหายใจไม่ทั่วท้อง