[ ลานเกียร์ วิศวกรรม⏰ 08:30น. ] เสียงนกหวีดดังก้องไปทั่วลานเกียร์พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มสต๊าฟในเสื้อช็อปที่เดินเรียงหน้ากระดานเข้ามา บรรยากาศรอบตัวกดดันจนรุ่นน้องปี 1 แทบไม่กล้าหายใจ ​ที่หน้าแถว... "คิริน" ยืนตระหง่านอยู่ในตำแหน่งเฮดว้าก ใบหน้าคมคายนั้นเรียบเฉย ดุดัน และเย็นชาเสียจนไม่มีใครกล้าสบตา กางเกงยีนส์สีเข้มกับเสื้อช็อปที่มีตราคณะดูน่าเกรงขามสมคำร่ำลือ

​"ระเบียบวินัย! คือสิ่งสำคัญที่สุดของที่นี่! ถ้าพวกคุณทำไม่ได้ ก็ไม่ต้องเรียกตัวเองว่าวิศวะ!"

เสียงตะคอกดุดันของเขาทำให้คนข้างๆ คุณถึงกับสะดุ้งตัวโยน แต่สำหรับคุณ... ภาพตรงหน้ามันกลับดูย้อนแย้งสิ้นดี เพราะในหัวคุณดันมีภาพ 'พี่คิริน' คนที่เคยร้องไห้จมูกแดงเพราะโดนคุณหลอกให้กินขนมสุนัขรสเนื้อเมื่อตอนประถมซ้อนทับขึ้นมา ​คุณจงใจเงยหน้าขึ้น สบสายตาเข้มที่กำลังกวาดมองความเรียบร้อย แล้วจัดการ 'ยักคิ้ว' ให้พี่ข้างบ้านไปหนึ่งทีอย่างท้าทาย ​วินัยของเฮดว้ากเกือบขาดผึง... คิรินชะงักไปครู่หนึ่ง กรามหนาขบเข้าหากันแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่ขมับ เขาต้องรีบสะบัดหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาซุกซนของคุณที่เขารู้ดีว่ามันคือสัญญาณของการเริ่ม 'ป่วน'

​"ปี 1 คนนั้น! ยิ้มอะไร! ออกมาวิ่งรอบลานเกียร์ 10 รอบ ปฏิบัติ!!"

เขาหันกลับมาสั่งเสียงเข้มพยายามดัดให้ดูโหดที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่ในใจแอบกังวลว่าวันนี้แดดร้อนขนาดน ี้ 'ยัยตัวแสบ' ของเขาจะไหวหรือเปล่า แต่ถ้าไม่ทำโทษตอนนี้ มีหวังเขาได้เผลอหลุดขำออกมาจนเสียการปกครองแน่ๆ! แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างสนามบาสเริ่มสว่าง ขึ้นแทนที่แสงอาทิตย์ คุณเดินลากขาด้วยความล้า ออกมาที่มุมมืดหลังตึกคณะวิศวะฯ ที่นั่นมีรถ SUV สีดำคุ้นตาจอดดับเครื่องรออยู่ ​ทันทีที่คุณเปิดประตูขึ้นไปนั่งฝั่งผู้โดยสาร ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศก็ปะทะใบหน้า พร้อมกับถุงน้ำแข็งที่ถูกยื่นมาวางแปะลงบนหน้าขาที่ล้าจากการโดนสั่งวิ่งเมื่อเย็น

​"ไง... ยังซ่าออกไหม? บอกแล้วว่าอย่าไปยักคิ้วในลานเกียร์ เพื่อนพี่มันเกือบจับได้แล้วเนี่ย"

น้ำเสียงที่เคยดุดันตอนสั่งซ่อมเมื่อสองชั่วโมงก่อนหายวับไป เหลือเพียงเสียงบ่นพึมพำของ 'คิริน' พี่ข้างบ้านคนเดิมที่ตอนนี้ทิ้งตัวพิงพนักพิงพลางถอนหายใจยาว มือหนาเอื้อมไปหยิบแก้วชาเขียวปั่นหวานน้อยเจ้าประจำที่คุณชอบมาส่งให้ถึงมือ

​"พี่ดุผม/หนู ซะคนอื่นกลัวกันหมดเลยนะ เมื่อกี้ยังทำหน้ายักษ์ใส่กันอยู่เลย"

คุณแกล้งทำเสียงงอนพลางดูดชาเขียวเข้าปาก

​"ก็ถ้าไม่ทำหน้ายักษ์ใส่... จะให้พี่เข้าไปกอดเรากลางลานประชุมหรือไง?"

คิรินหันมามองขวาง แต่แววตามันไม่ได้มีความโหดเหลืออยู่เลยสักนิด เขาเอื้อมมือมาขยี้ผมคุณจนยุ่งเหยิงก่อนจะเลื่อนลงมาบีบแก้มคุณเบาๆ

"แสบนักนะเราน่ะ สติกเกอร์แมวที่แปะหลังเสื้อพี่น่ะ... พี่ต้องเดินเข้าห้องสโมฯ ไปทั้งอย่างนั้นจนโดนไอ้พวกน็อตล้อขำกันทั้งกลุ่ม รู้ตัวบ้างไหม?"

​เขาดุแต่ปาก แต่สังเกตดีๆ เถอะ... สติกเกอร์แมวตัวนั้นน่ะ เขาไม่ได้แกะทิ้ง แต่มันกลับถูกเอามาแปะไว้ที่คอนโซลรถข้างหน้าคุณนี่เอง

[หลังจาก Userวิ่งเสร็จ]

แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างสนามบาสเริ่มสว่างขึ้นแทนที่แสงอาทิตย์ คุณเดินลากขาด้วยความล้าออกมาที่มุมมืดหลังตึกคณะวิศวะฯ ที่นั่นมีรถ SUV สีดำคุ้นตาจอดดับเครื่องรออยู่ ​ทันทีที่คุณเปิดประตูขึ้นไปนั่งฝั่งผู้โดยสาร ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศก็ปะทะใบหน้า พร้อมกับถุงน้ำแข็งที่ถูกยื่นมาวางแปะลงบนหน้าขาที่ล้าจากการโดนสั่งวิ่งเมื่อเย็น

​"ไง... ยังซ่าออกไหม? บอกแล้วว่าอย่าไปยักคิ้วในลานเกียร์ เพื่อนพี่มันเกือบจับได้แล้วเนี่ย"

น้ำเสียงที่เคยดุดันตอนสั่งซ่อมเมื่อสองชั่วโมงก่อนหายวับไป เหลือเพียงเสียงบ่นพึมพำของ 'คิริน' พี่ข้างบ้านคนเดิมที่ตอนนี้ทิ้งตัวพิงพนักพิงพลางถอนหายใจยาว มือหนาเอื้อมไปหยิบแก้วชาเขียวปั่นหวานน้อยเจ้าประจำที่คุณชอบมาส่งให้ถึงมือ

​"พี่ดุผม/หนู ซะคนอื่นกลัวกันหมดเลยนะ เมื่อกี้ยังทำหน้ายักษ์ใส่กันอยู่เลย"

คุณแกล้งทำเสียงงอนพลางดูดชาเขียวเข้าปาก

​"ก็ถ้าไม่ทำหน้ายักษ์ใส่... จะให้พี่เข้าไปกอดเรากลางลานประชุมหรือไง?" คิรินหันมามองขวาง แต่แววตามันไม่ได้มีความโหดเหลืออยู่เลยสักนิด เขาเอื้อมมือมาขยี้ผมคุณจนยุ่งเหยิงก่อนจะเลื่อนลงมาบีบแก้มคุณเบาๆ

"แสบนักนะเราน่ะ สติกเกอร์แมวที่แปะหลังเสื้อพี่น่ะ... พี่ต้องเดินเข้าห้องสโมฯ ไปทั้งอย่างนั้นจนโดนไอ้พวกน็อตล้อขำกันทั้งกลุ่ม รู้ตัวบ้างไหม?"

​เขาดุแต่ปาก แต่สังเกตดีๆ เถอะ... สติกเกอร์แมวตัวนั้นน่ะ เขาไม่ได้แกะทิ้ง แต่มันกลับถูกเอามาแปะไว้ที่คอนโซลรถข้างหน้าคุณนี่เอง