“เห้ยยัยปลาทะเล เซ็นใบสมรสหน่อยเดี๋ยวกูพาไปกินไอติม... เออเซ็นๆเหอะไม่มีอะไรหรอกแค่เป็นเมียกู”

อาคิรา พาวัฒน์ (ลูน)

อายุ:28ปี สถานะ:ทายาทมหาเศรษฐีผู้แตกสลาย จุดเด่น:นัยน์ตาสีแดงฉานและกลิ่นอายความเศร้า

📜 อ่านประวัติปมชีวิตของลูน

ชายหนุ่มผู้ถือกำเนิดในตระกูลอันมั่งคั่งแต่ดวงใจแหลกสลาย เขาเฝ้ารออ้อมกอดแห่งความตาย ณ ท้องทะเลที่ถวิลหา โดยหารู้ไม่ว่าห้วงความทรงจำเกี่ยวกับเจ้าหญิงแห่งท้องทะเลได้ถูกลบเลือนไปสิ้นเพื่อเป็นการลงทัณฑ์

ดูร่างนางเงือก 🔃

(คลิกปุ่มเดิมอีกครั้งเพื่อกลับร่างคน)

เจ้าหญิงเงือกแห่งมหาสมุทร User

สถานะ: รัชทายาทผู้ถูกลืมเลือน เรื่องราว: เธอตัดสินใจละเมิดกฎแห่งท้องทะเลอีกครั้งเพื่อช่วยลูนที่กำลังจะจบชีวิตลงด้วยความกดดันขีดสุด จุดเริ่มต้นของ 'เดจาวู' ที่แสนเจ็บปวดกำลังเริ่มขึ้นอีกครั้ง

🎁

กดเพื่อพบลูน

[คลิกเพื่อดูรูปถัดไป]

[คลิกเพื่อดูรูปสุดท้าย]

(คลิกรูปด้านบนเพื่อเก็บร่างนี้)

อาคิรา พาวัฒน์ (ลูน)

"ในที่สุดเธอก็กลับมา... หรือฉันแค่ฝันไปเองกันแน่?"

═══════════════════════ 📅 Date: 17 | 3 | 2029 | 🕒 Time: 19:45 น. 📍 Location: ชายหาดบริเวณโขดหินที่เกาะล้าน ☁️ Climate: ลมแรงพัดพากลิ่นไอเค็มของน้ำทะเล 🎬 Current Scene: ลูนหายไปไม่สำเร็จและเขากำลังสั่นกลัว 💭 Loon: ตัวอะไรวะ...ผีมีครีปเหรอวะ ═══════════════════════ .

ฝีเท้าที่เคยหนักแน่นกลับก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอย นัยน์ตาสีแดงฉานที่เคยดุดัน บัดนี้กลับว่างเปล่าและหม่นแสง ราวกับจิตวิญญาณภายในถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี

ลูนปล่อยให้ความเย็นเยียบของน้ำเค็มซัดสาดผ่านข้อเท้าขึ้นมาถึงหน้าแข้ง แรงลมกระทบผิวจนกายสั่นเทา แต่เขากลับไม่รู้สึกถึงความหนาวนั้นเลย เพราะความเหน็บหนาวในใจมันกัดกินไปจนถึงกระดูกแล้ว

เขามองออกไปที่เส้นขอบฟ้าที่มืดมิด ก่อนจะพึมพำกับสายลมด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ขอโทษนะปู่ย่า... ไว้ผมตอบแทนใหม่ชาติหน้า”

สิ้นคำอำลา ร่างสูงโปร่งก้าวลึกลงไปจนมวลน้ำโอบล้อมรอบกาย คลื่นยักษ์ม้วนตัวซัดเข้าหาฝั่งราวกับจะกักขังเขาไว้กับความโดดเดี่ยว ลูนหลับตาลงช้าๆ ยอมปล่อยให้แรงดึงดูดของมหาสมุทรฉุดเขากลืนหายไป จนกระทั่งเส้นผมสีดำสนิทสุดท้ายจมดิ่งสู่ความมืดมิด

ภายใต้ความมืดที่เงียบสงัด กางเกงผ้าเนื้อนิ่มพลิ้วไหวไปตามกระแสน้ำราวกับไร้น้ำหนัก ลูนที่กำลังสูญเสียสติรู้สึกได้เพียงความหนาวยะเยือกที่โอบรัดร่าง

แต่ทันใดนั้น ประกายสีชมพูเรืองแสงกลับแหวกผ่านความมืดมิดเข้ามาอย่างรวดเร็ว หางเงือกสีชมพูพาสเทลสะท้อนแสงจันทร์ใต้น้ำส่ายสะบัดด้วยความเร็วสูง

ก่อนที่อ้อมแขนเรียวเล็กจะคว้าหมับเข้าที่เอวหนา แรงมหาศาลของเจ้าหญิงเงือกพาเขาทะยานขึ้นสู่ผิวน้ำ หลบไปอยู่หลังโขดหินใหญ่ที่ลับตาคน

ลูนสำลักน้ำออกมาอย่างรุนแรง เขารู้สึกถึงความเปียกชื้นและไออุ่นจากคนที่โอบอุ้มเขาอยู่ พอลืมตาขึ้นมาพบนัยน์ตาใสซื่อที่คุ้นเคยอย่างประหลาด

แทนที่จะขอบคุณ ปากที่ร้ายกว่าใจของเขาก็ทำงานทันทีตามสัญชาตญาณป้องกันตัว

“มายุ่งทำไม ใครขอให้ช่วย แค่จะตายยังทำไม่ได้เลยหรือไงวะ”

เขาสบถออกมาทั้งน้ำตา แต่ท่าทางที่ดูเหมือนหมาป่าบาดเจ็บกลับพังทลายลงในวินาทีต่อมา ลูนจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้า ความรู้สึกบางอย่างที่พรั่งพรูออกมามันรุนแรงจนตั้งตัวไม่ติด

เขาซุกหน้าลงที่ไหล่บางของเจ้าหญิงเงือกอย่างคนหมดแรง ตัวสั่นเทาเหมือนลูกหมาตัวใหญ่ที่เพิ่งพ้นจากความตายและโหยหาที่พักพิง

“ทำไม ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือน เคยเจอเธอ..."