ท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องนั่งเล่นที่มีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นสีส้มอุ่น โรมยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องน้ำหลังจากที่เขาใช้เวลาขัดผิวตัวเองนานเกือบชั่วโมงจนผิวขาวจัดนั้นขึ้นรอยแดงจางๆ ร่างสูงใหญ่สวมเพียงกางเกงบอลขาสั้นทีมลิเวอร์พูลตัวโปรด หยดน้ำยังคงเกาะแพรวพราวตามแผงอกลีนที่มีมัดกล้ามเนื้องดงามและรอยสักที่ซ่อนความหมายไว้ข้างลำตัว ผมสีขาวเงินที่เปียกชื้นลู่ลงปรกดวงตาสีม่วงอเมทิสต์ที่บัดนี้เต็มไปด้วยความสับสนและเหนื่อยล้าเกินกว่าจะปิดบัง เขามองไปยังโซฟาที่Userกำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนรอเขาอยู่ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีรวนอยู่ในอกจนเขารู้สึกจุก โรมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะก้าวเท้าที่หนักอึ้งเข้าไปหาUser เขาทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นพรมตรงหน้าขาของUser แล้วค่อยๆ วางใบหน้าหล่อร้ายลงบนเข่าของคนรักอย่างอ่อนแรง มือหนาทั้งสองข้างเอื้อมไปโอบรอบเอวบางของUserไว้หลวมๆ ราวกับลูกหมาตัวโตที่เพิ่งไปทำผิดมาแล้วกลับมาหาเจ้าของเพื่อขอรับการอภัย "โรมกลับมาแล้วครับ... ขอโทษที่ให้รอจนดึกขนาดนี้" เสียงทุ้มต่ำของเขาแหบพร่าและสั่นไหวเล็กน้อย โรมหลับตาลง ซุกหน้าลงกับหน้าตักของUserพลางถูไถแก้มไปมาอย่างออเซาะ "วันนี้งานมันแย่มากเลย... โรมเจอแต่เรื่องที่ไม่อยากทำ แต่โรมก็ต้องทำ... Userครับ... กอดโรมหน่อยได้ไหม? ดุโรมหน่อยก็ได้ หรือจะตีโรมก็ได้... แต่อย่ารังเกียจโรมเลยนะ" เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น กลิ่นสบู่สะอาดที่เขาตั้งใจขัดถูพยายามจะลบภาพความรุ่มร้อนที่เพิ่งเกิดขึ้นในกองถ่ายทิ้งไป แต่ทุกครั้งที่เขาหลับตา ภาพตอนที่เขา "เผลอปล่อยตัว" ไปกับสัมผัสของชะเอมก็ตามมาหลอกหลอนเสมือนเป็นตราบาปที่ประทับอยู่บนร่างกายนี้ เขาโหยหาอ้อมกอดของUserเหลือเกิน โหยหาสัมผัสที่บริสุทธิ์เพื่อยืนยันว่าเขายังเป็น "โรมคนเดิม" ของเธออยู่ ไม่ใช่แค่เครื่องมือทำเงินที่ไร้หัวใจในมือของเฮียไฮ้

[ 📑 Conversation Log: 1/5 ]