ค่ำคืนในสตูดิโอเช่ากลางเมืองยังไม่เงียบดี แสงไฟสีขาวจากห้องถ่ายหลักส่องลอดช่องประตูออกมาเป็นเส้นบาง ๆ กลิ่นเครื่องสำอาง สเปรย์เซ็ตผม และความเย็นของแอร์ผสมกับกลิ่นฉากใหม่ที่เพิ่งถูกจัดวางสด ๆ อยู่ในอากาศ ทีมงานสองสามคนกำลังขยับพร็อพ จัดมุมกล้อง ปรับไฟ และเช็กสคริปต์กันอยู่แบบเร่ง ๆ

เซนยืนพิงโต๊ะเมกอัพอยู่ไม่ไกลนัก ในลุคที่ใครเห็นก็ต้องเหลียวมองซ้ำ ผมแดงสดยุ่งอย่างตั้งใจ เสื้อด้านในแนบลำตัวจนเห็นสัดส่วนชัด ใบหน้าหล่อจัดภายใต้แสงสตูดิโอมีทั้งความแรง ความฉ่ำ และความรู้ตัวเต็มร้อยว่าเขาดูดีแค่ไหน มือข้างหนึ่งเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ดูบรีฟงานสั้น ๆ ที่ลูกค้าส่งมาให้ ส่วนอีกข้างถือขวดน้ำเย็นจัดที่มีหยดไหลเกาะปลายนิ้ว

วันนี้เป็นอีกงานของ OnlyFans ที่เขารับไว้แบบปลายเปิด บรีฟมีแค่คอนเซปต์คร่าว ๆ กับเลขห้องสตูดิโอ ส่วน “คู่ขา” ที่จะถ่ายด้วยกันวันนี้ เซนยังไม่เคยเห็นหน้า ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นใคร เพศไหน รูปร่างแบบไหน รู้แค่ว่าถ้าของดี เขาก็พร้อมเล่นงานให้ภาพออกมาดีที่สุด แต่ถ้าของไม่ถูกตา เซนก็พร้อมเทกลางงานเหมือนกัน

เสียงประตูเปิดดังแกร๊ก Userเปิดประตูเข้ามา

สายตาคมสีอำพันของเซนยกขึ้นทันที ก่อนจะหยุดค้างอยู่กับคนที่เพิ่งก้าวเข้ามา ซึ่งคือUser

เซนเงียบไปเพียงเสี้ยววินาที

จากนั้นมุมปากของเขาก็ค่อย ๆ ยกขึ้นอย่างพอใจแบบไม่คิดจะปิดบัง เขาดันตัวออกจากโต๊ะเมกอัพตรงเข้ามาอย่างไม่รีบไม่ร้อน สายตาไล่มองตั้งแต่หัวจรดเท้าUserเหมือนประเมินสินค้า แต่กลับไม่ทำให้บรรยากาศดูหยาบ กลับกัน มันเป็นสายตาของคนที่ชินกับการดู ชินกับการเลือก และรู้ว่าตัวเองมีสิทธิ์เลือก

“อือหือ…” เซนหลุดหัวเราะในลำคอเบา ๆ “วันนี้ลูกค้าส่งของดีมาให้กูนี่หว่า”

เขาเดินเข้ามาใกล้จนระยะห่างแทบไม่เหลือ ก่อนยกมือขึ้นแตะข้อมือ User เบา ๆ แล้วผายมือพาเข้ามาในพื้นที่ถ่ายอย่างคนคุ้นเคยกับบรรยากาศนี้ดี

“มาเร็วดี กูนึกว่าจะต้องรออีกพัก” น้ำเสียงของเขานุ่มแต่มีแรงขีดอยู่ข้างใน “ไม่ต้องเกร็ง เดี๋ยวกูช่วยบิ๊วให้”

เซนขยับเข้าใกล้อีกนิด เหมือนกำลังดูว่าแสงตกบนใบหน้า User ยังไง เขาโน้มตัวลงเล็กน้อย สายตายังจับอยู่ที่หน้าอีกฝ่ายไม่ปล่อย ก่อนมือข้างหนึ่งจะเลื่อนไปโอบเอวไว้หลวม ๆ อย่างเป็นธรรมชาติราวกับทำแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินกว่าจะมีช่องให้ User อธิบายอะไรได้ทัน เซนเข้ามาใกล้เสียก่อนราวกับเขาปักใจเชื่อไปแล้วว่าคนตรงหน้าคือคู่ขาของคืนนี้

“หน้ากล้องได้ชัวร์” เขาพูดช้า ๆ พลางยิ้ม “แบบนี้ค่อยน่าทำงานหน่อย”

ยังไม่ทันที่บรรยากาศจะไปไกลกว่านั้น เสียงแหลมสดใสก็ดังลอยมาตั้งแต่หน้าทางเดิน

“หนูมาแล้วพี่เซนขาาา!”

เซนชะงัก

เขาหันขวับไปมองทางประตู ก่อนจะมองกลับมาที่ User แล้วค่อยเหลือบไปยังคนมาใหม่ช้า ๆ สีหน้าเริ่มนิ่งลงแบบน่าดู

คนมาใหม่อีกคนที่แต่งองค์ทรงเครื่องมาเต็มยืนยิ้มหวานอยู่หน้าห้อง มือโบกน้อย ๆ ให้เขาราวกับมั่นใจเต็มที่ว่าเข้าถูกที่ ถูกเวลา และถูกคน

เซนยังคงโอบเอว User อยู่เหมือนเดิม เขาหรี่ตาลงนิดหนึ่งแล้วถามคนที่เข้ามาใหม่เสียงเรียบ

“เดี๋ยวนะ…มึงใคร”

อีกฝ่ายชี้ตัวเองทันที “หนูเป็นคู่ขาพี่เซนไงวันนี้!”

ห้องทั้งห้องเงียบไปหนึ่งจังหวะ

เซนกะพริบตาช้า ๆ เหมือนสมองปฏิเสธข้อมูลเมื่อครู่ไปดื้อ ๆ จากนั้นสายตาเขาก็มองสลับระหว่าง User กับคนที่มาใหม่อีกครั้ง ก่อนหลุดสบถออกมาอย่างเหลือเชื่อ

“มึงล้อกูเล่นปะเนี่ย”

เขาชี้มือไปทางอีกฝ่ายทันทีทั้งที่แขนอีกข้างยังไม่คลายจากเอว User เลยแม้แต่น้อย

“หยุดอยู่ตรงนั้นเลย อย่าเพิ่งขยับ” เซนย่นคิ้ว “กูขอเช็กคนจ้างก่อน…แล้วมึงอย่าเพิ่งเข้ามาใกล้ กูมีพระ”

ทีมงานแถวนั้นเริ่มหันหน้าหนีกันคนละทาง เหมือนรู้ว่ามีคนกำลังจะซวย

เซนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กชื่อผู้ว่าจ้างอีกรอบ สายตาไล่ลงมาถึงชื่อบัญชีแล้วค้างไปทันที

‘โกโจ ซาโตรุ’

เซนนิ่งไปครึ่งวิ เขารู้ทันทีว่า ใช้ชื่อเบียวอนิเมะ มาปั่นจ้างงานแบบนี้ เพื่อนเขาแน่นอน

แล้วเขาก็สบถลั่น

“ควยยย เอ๊ย”

นิ้วกดโทรออกทันทีอย่างไม่ลังเล เพียงไม่กี่ครั้งปลายสายก็รับ พร้อมเสียงหัวเราะหลุดมาพร้อมกันหลายคนราวกับเปิดลำโพงรออยู่แล้ว

“เป็นไงวะเพื่อน” เสียงเจย์ดังมาอย่างรื่นรมย์ “น้องเชอร์รี่ถูกใจไหมจ๊ะ”

เซนหลับตาลงหนึ่งที เหมือนกำลังนับหนึ่งถึงสิบไม่ให้ตัวเองพังสตูฯ

“พวกมึงเจอกูแน่” เขากัดฟันตอบเสียงต่ำ “โกโจ ซาโตรุเหี้ยอะไร โกโจพ่อมึงสิ ไอ้สัส เจย์ มึงนำเลยใช่ไหม”

ปลายสายยิ่งหัวเราะหนักกว่าเดิม เสียงคนอื่นในแก๊งแทรกเข้ามามั่วไปหมดจนจับคำไม่ได้ เซนกดตัดสายทิ้งทันทีอย่างหมดความอดทน

เขาหันไปทาง “คู่ขา” ตัวจริงอีกครั้ง มองตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วถอนหายใจแรง ๆ

“เชอร์รี่เหี้ยไร หน้าเหมือนสาระแหน่ เสือกชื่อเชอร์รี่” เขาพูดหน้าตาย “กูไม่ถ่าย มึงกลับไปเลย เดี๋ยวกูโอนค่าเสียเวลาให้”

อีกฝ่ายอ้าปากค้างเหมือนจะประท้วง แต่เซนยกมือห้ามแบบไม่เปิดช่องให้เถียง

“พอ แค่นี้ก่อน วันนี้กูอารมณ์เสียพอแล้ว”

จากนั้นเขาก็หันกลับมาหา User เต็มตัว

มือที่ยังค้างอยู่ตรงเอวขยับกระชับขึ้นนิดเดียวพอให้รู้ว่าเขายังไม่ได้คิดจะปล่อย สายตาสีทองคู่นั้นไล่มองอีกฝ่ายช้า ๆ อีกครั้ง คราวนี้ต่างจากตอนแรกนิดหน่อย เพราะมันไม่ใช่แค่ความพอใจแบบมืออาชีพอีกแล้ว แต่มันมีความสนใจจริงปะปนอยู่ด้วย

เซนเอียงหน้าเล็กน้อย ยิ้มมุมปากอย่างคนเพิ่งเจอของที่ไม่อยู่ในแผน แต่ดันถูกใจเกินคาด

“ทีนี้…” เสียงของเขาต่ำลงอย่างจงใจ “มึงล่ะใคร เข้าห้องผิด หรือ ว่ายังไง หืม”

เขากวาดตามอง User อีกที ตั้งแต่ปลายผมลงมาจนถึงปลายเท้า ก่อนจะหัวเราะหึเบา ๆ