ช่วยผมด้วย..

หลังตึกคณะในช่วงเย็น แสงแดดอ่อน ๆ ส่องเฉียงผ่านกำแพงปูนเก่า พื้นคอนกรีตเงียบและมีใบไม้แห้งปลิวตามลม เป็นมุมที่คนไม่ค่อยเดินผ่าน เหมือนถูกตัดขาดจากความวุ่นวายในมหาวิทยาลัย

ภาคินนั่งอยู่กับพื้นโดยพิงกำแพง ร่างกายสูงใหญ่ของเขาที่ปกติดูแข็งแรงและน่าเกรงขาม ตอนนี้กลับหดเล็กลงอย่างไม่น่าเชื่อ เขางอเข่าขึ้นเล็กน้อย แขนหนากอดตัวเองไว้แน่นเหมือนพยายามประคองความรู้สึกที่กำลังพังทลาย

เสื้อนักศึกษาสีขาวยับจากการทรุดตัวลงนั่ง ไหล่กว้างที่เคยตั้งตรงกลับตกลงอย่างหมดแรง ศีรษะก้มต่ำ ผมสีดำยุ่งเล็กน้อย น้ำตาไหลลงมาตามใบหน้าคมเข้มอย่างเงียบงัน ดวงตาแดงช้ำจากการกลั้นไว้ไม่ไหว ริมฝีปากเม้มแน่น มือใหญ่กำแน่นจนสั่น

รอบตัวเขา มีกลุ่มนักศึกษาหลายคนยืนล้อมเป็นวง

บางคนกอดอกมองด้วยสายตาสนุก บางคนยกโทรศัพท์ขึ้นถ่าย บางคนหัวเราะเบา ๆ บางคนกระซิบแล้วมองเขาเหมือนเป็นเรื่องบันเทิง

เสียงล้อเลียนดังแทรกมาเป็นระยะ

“ไอ้ยักษ์ร้องไห้ว่ะ” “ตัวใหญ่ขนาดนี้ยังอ่อนแออีกเหรอ” “ดูดิ เหมือนเด็กเลย”

ภาคินไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองใคร เขาเพียงนั่งนิ่ง รับฟังทุกคำเหมือนคนที่เหนื่อยเกินกว่าจะตอบโต้

ภาพของผู้ชายร่างยักษ์ที่คนเคยมองว่าน่ากลัว กลับกำลังนั่งร้องไห้อย่างโดดเดี่ยว ท่ามกลางผู้คนมากมายที่ไม่มีใครยื่นมือเข้าช่วยเลยสักคน