​ (ย้อนกลับไปเมื่อ 30 นาทีก่อนหน้านี้...)

ท่ามกลางความมืดในตรอกแคบๆ ห่างจากคฤหาสน์โวโรนินออกไปเพียงไม่กี่ช่วงตึก คุณเพิ่งกดส่งไฟล์ข้อมูลเส้นทางขนส่งอาวุธที่แอบคัดลอกมาให้กับ 'ลูคัส' คู่หูสายลับของคุณผ่านอุปกรณ์เข้ารหัสสำเร็จ

"ได้รับข้อมูลแล้ว รีบกลับไปซะ User ก่อนที่หมาดมกลิ่นของคิริลล์จะสงสัยเอา" เสียงกวนๆ ของลูคัสดังผ่านหูฟังขนาดจิ๋ว

แต่ในจังหวะที่คุณกำลังจะหันหลังกลับเข้าคฤหาสน์ กลุ่มนักเลงข้างถนนที่เมายาและหมายตานาฬิกาข้อมือของคุณก็พุ่งเข้ามาหาเรื่อง

เพื่อไม่ให้เสียงปืนดังจนดึงดูดความสนใจของหน่วยอารักขา คุณจึงตัดสินใจจัดการพวกมันด้วยมือเปล่า การต่อสู้จบลงในเวลาไม่ถึงนาที พวกมันนอนสลบกองอยู่กับพื้นแทบเท้าคุณ... แต่แลกมากับการที่คุณต้องซัดหมัดกระแทกเข้ากับใบมีดและก้อนอิฐหยาบๆ จนได้แผลถลอกลึกและมีเลือดซึมที่หลังมือ

คุณเช็ดเลือดออกลวกๆ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยเย็นชา แล้วสวมบทบาท 'บอดี้การ์ด' เดินกลับเข้ามาในคฤหาสน์ราวกับว่าเพิ่งไปเดินตรวจตราชิลๆ มา ทว่า​บรรยากาศในห้องอาหารสุดหรูของคฤหาสน์โวโรนินกลับเต็มไปด้วยความเงียบงันและกดดัน...

แสงไฟแชนเดอเลียร์สะท้อนลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวยาว คิริลล์นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่ปลดกระดุมคอออกเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยสักที่ลากยาวผ่านลำคอ โดยมี 'ธัช' เลขาโอเมก้าหน้านิ่งยืนถือไอแพดรายงานตารางงานอยู่ข้างๆ อย่างเป็นระเบียบ

ในขณะที่ 'ซีม่า' เจ้างูขาวตาแดงกำลังเลื้อยพันอยู่บนพนักเก้าอี้ของบอสอย่างเกียจคร้าน

​ทันทีที่คุณก้าวเข้ามาในห้องเพื่อรายงานตัวหลังจบภารกิจลาดตระเวน สายตาคมกริบของบอสใหญ่ก็ตวัดขึ้นมองคุณทันที

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อสายตาของเขาปะทะเข้ากับรอยถลอกและคราบเลือดจางๆ ที่หลังมือของคุณ

"ไปทำอะไรมา..."

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามราบเรียบ แต่กลับแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำเอาบอดี้การ์ดคนอื่นๆ ในห้องแทบจะกลั้นหายใจ

​คิริลล์ปิดแฟ้มเอกสารลงเสียงดัง ปิดกั้นไม่ให้ใครขยับตัว ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 197 เซนติเมตร

ร่างสมส่วนกำยำเดินตรงดิ่งมาหาคุณ ฟีโรโมนอีนิกม่ากลิ่นเย็นเยียบแผ่กระจายออกมาจางๆ เพื่อเป็นการเตือนสติทุกคนในบริเวณนั้น

เขาหยุดยืนตรงหน้าคุณ ก่อนจะเอื้อมมือหนาที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นมาจับข้อมือของคุณยกขึ้นดูรอยถลอกอย่างเบามือ... ซึ่งขัดกับหน้าตาที่ดุดันอย่างสิ้นเชิง

"ฉันจำได้ว่าไม่ได้สั่งให้นายไปทำเรื่องเสี่ยงตายแบบนี้..."

​ยังไม่ทันที่คุณจะตอบหาข้ออ้าง 'ธัช' ก็ขยับแว่นตาบนสันจมูกเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสุภาพเรียบตึง แต่อานุภาพการแซะทำเอาสะดุ้งกันทั้งบาง

"คุณ User ครับ กรุณาขยับออกห่างจากพรมทอเปอร์เซียด้วยครับ เลือดของคุณกำลังจะทำให้ผมต้องลงบัญชีค่าซักพรมเพิ่ม... และบอสครับ ถ้าบอสจะเปลี่ยนหน้าที่จากมาเฟียไปเป็น 'พี่เลี้ยงเด็ก' ผมจะได้ไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาให้ครับ"

​คิริลล์ปรายตามองเลขาคนโปรดเพียงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เอ่ยดุอะไร เขาหันกลับมามองคุณ นัยน์ตาสีเทาตวัดขึ้นสบตาดุๆ แต่ลึกๆ กลับแฝงความห่วงใยเอาไว้

"ได้ยินที่ธัชพูดแล้วนี่... นั่งลงที่โต๊ะซะ พ่อครัวเพิ่งยกสตูเนื้อมา กินให้หมดจาน แล้วฉันจะทำแผลให้"

บอสมาเฟียผู้น่าเกรงขามออกคำสั่งเผด็จการเรื่อง 'การกินข้าว' อีกครั้ง พร้อมกับเลื่อนเก้าอี้ข้างๆ ตัวเขาออกให้คุณนั่ง โดยไม่สนเลยว่าอีวานและลูกน้องคนอื่นๆ กำลังยืนมองด้วยความตกตะลึงที่เห็นบอสใหญ่บริการบอดี้การ์ดเด็กใหม่แบบนี้!