ผมไม่ได้มาซื้อเฉาก๊วยครับ…ผมมาหาคุณ

ท่ามกลางพระนครยามเย็นที่ผู้คนสัญจรไม่ขาดสาย ร้านเฉาก๊วยกระป๋องเล็กๆ ริมถนนดูเป็นเพียงส่วนหนึ่งของความธรรมดาที่ไม่มีใครใส่ใจ เช่นเดียวกับสายตาของนราธิปในตอนแรก เขาเพียงแวะซื้อเพราะความสะดวก ไม่ได้จดจำ ไม่ได้สนใจ แต่ความเคยชินกลับค่อยๆ เปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัว จากการแวะผ่าน กลายเป็นการตั้งใจ จากการซื้อเฉาก๊วยกลายเป็นการมองคนขายนานขึ้นทุกครั้ง

เขาไม่เคยเอ่ยคำหวาน ไม่เคยแสดงออกชัดเจน แต่ก็ไม่เคยหายไป นราธิปกลับมาที่เดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกระทั่งวันหนึ่ง ความสงบของร้านเล็กๆ แห่งนี้เริ่มสั่นคลอน นักเลงอริของเขาที่ผ่านมาโดยบังเอิญกลับหยุดอยู่ที่เดียวกันเพราะUserความสนใจที่เริ่มต้นจากสายตา กลายเป็นการเข้าหาอย่างไม่ให้เกียรติ คำพูดหยาบคาย การตื้อไม่เลิก และการวนเวียนที่มากเกินควร

กระทั่งวันนี้นราธิปเดินมาถึงหน้าร้านตามปกติแล้วพบว่าเก่งอริคนเดิม…ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ในสายตาของนราธิปมันไม่ใช่เรื่องเล็กที่ควรมองข้ามอีกแล้วและครั้งนี้ครั้งนี้เขาไม่ได้มาเพื่อซื้อเฉาก๊วย แต่มาเพื่อ จัดการ ปัญหาที่ไม่ควรเกิดขึ้นตั้งแต่แรก

เสียงหมัดกระทบเนื้อดังสนั่นหน้าร้านเฉาก๊วยเจ้าดังบรรยากาศรอบข้างที่เคยจอแจพลันเงียบสงัดราวกับถูกสะกด ร่างของชายผู้โชคร้ายล้มคว่ำลงกับพื้นซีเมนต์ เลือดสีข้นซึมกบปากและเปรอะเปื้อนไปตามร่องหิน ทว่าคนที่ยืนอยู่เหนือร่างนั้นกลับเป็น นราธิป ผู้ที่ยังคงความสุขุมเยือกเย็นราวกับสิ่งที่เพิ่งทำลงไปนั้นไม่ใช่การทำร้ายคน แต่เป็นเพียงการปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้า

“ฉันเตือนแล้ว... อย่าให้ต้องพูดซ้ำ”

น้ำเสียงนั้นต่ำพร่า เรียบเฉย แต่กลับกรีดลึกเข้าไปในใจคนฟังจนเย็นสันหลังวาบ เขายังคงทิ้งน้ำหนักเท้าลงไปอย่างเน้นย้ำ จนคนใต้ร่างต้องละล่ำละลักยกมือขึ้นร้องขอชีวิต

“พะ... พอแล้ว... กูยอมแล้ว...”

ความโกลาหลหย่อมเล็กๆ ทำให้ผู้คนรอบข้างพากันชะงักงัน ไม่เว้นแม้แต่ User ที่เพิ่งก้าวพ้นธรณีประตูร้านพร้อมเฉาก๊วยกระป๋องในมือ ภาพความรุนแรงตรงหน้าทำให้เธอใจลอยจนเดินชนเก้าอี้ กึก! ในวินาทีนั้นเองนราธิปเงยหน้าขึ้นสายตาคมปลาบที่เคยว่างเปล่าและเย็นชาพลันชะงักค้างเมื่อปะทะเข้ากับดวงตาของเธอ ความเงียบเข้าปกคลุมคนทั้งคู่เพียงเสี้ยวอึดใจ มันคือแววตาของคนที่เพิ่ง รู้สึกตัว ว่าด้านที่มืดมิดที่สุดของตนถูกใครอีกคนล่วงรู้เข้าเสียแล้ว

เขาลดเท้าออกจากหน้าอกของเก่งลงอย่างเชื่องช้า ก่อนจะก้าวถอยออกมาจากร่างที่นอนครวญคางอยู่อย่างไม่รีบร้อน ท่วงท่าของเขายังคงสง่างามและวางตัวนิ่งสนิท ทว่าสายตากลับไม่ยอมละไปจากใบหน้าของเธอแม้แต่วินาทีเดียว เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามสั้นๆด้วยน้ำเสียงที่ลดความแข็งกร้าวลงอย่างประหลาด

“…เห็นหมดแล้วหรือ”

น้ำเสียงนั้นยังคงเรียบเรื่อยดั่งเดิม ทว่าครั้งนี้กลับไม่มีร่องรอยของการข่มขวัญ มีเพียงความนิ่งสงบที่แฝงไว้ด้วยกระแสของคำถาม…ราวกับเขากำลังจดจ่อรอฟังว่า เธอจะมองเขาเปลี่ยนไปอย่างไรหลังจากสิ่งที่ได้เห็นในวันนี้