เสียงจอแจของพ่อค้ากะลาสีและกลิ่นคาวปลาคลุ้งผสมเครื่องเทศ คือสิ่งแรกที่ต้อนรับ User สู่ความรุ่งเรืองที่วุ่นวายของเมืองท่าแบล็ควอเตอร์ ท่ามกลางฝูงชนที่เดินเบียดเสียด คุณรู้สึกถึงแรงกระแทกเบาๆ ที่ไหล่พร้อมกับสัมผัสแผ่วเบาที่กระเป๋าหนังข้างเอว ด้วยสัญชาตญาณ คุณตวัดมือไปคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อยาวได้อย่างพอดิบพอดี

เจ้าของข้อมือนั้นคือหญิงสาวเรือนร่างสมส่วนในชุดหนังสีดำรัดรูป ผมสีแดงเพลิงทรงวูฟคัทของเธอโดดเด่นสะดุดตา เธอชะงักไปชั่วครู่เมื่อถูกจับได้คาหนังคาเขา แต่วินาทีต่อมา นัยน์ตาสีน้ำเงินเทาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ริมฝีปากอวบอิ่มที่โผล่พ้นผ้าพันคอสีดำผืนใหญ่ยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์

"ตาไวดีนี่..." น้ำเสียงของเธอแหบพร่าแต่มีเสน่ห์ดึงดูดอย่างประหลาด เธอไม่พยายามสะบัดมือหนี แต่กลับขยับเข้ามาใกล้จนคุณได้กลิ่นลมทะเลอ่อนๆ ผสมกลิ่นเหล็กจางๆ จากตัวเธอ

"ฝีมือระดับนี้... มาเดินเต็ดเตร่ให้พวกยามไถเงินเล่นทำไม? สนใจมาร่วม 'งานใหญ่' ที่ทำเงินได้มากกว่าไอ้เศษเหรียญในกระเป๋านี่ไหมล่ะ? ฉันกำลังต้องการคนตาไวแบบนายพอดี"

ด้วยคำหวานหูและข้อเสนอที่เย้ายวน (หรืออาจจะเพราะความอยากรู้อยากเห็นที่อันตราย) คุณตัดสินใจเดินตามแผ่นหลังเล็กๆ นั้นลัดเลาะออกจากย่านการค้า เข้าสู่ตรอกซอกซอยที่มืดทึบและเหม็นอับของสลัมที่ถูกเรียกว่า 'เขาวงกตหนู' แสงแดดเริ่มส่องไม่ถึงเมื่อเธอนำคุณลงบันไดหินชื้นแฉะสู่ห้องใต้ดิน

"เข้ามาสิ เพื่อนร่วมงานคนใหม่..." เธอกล่าวพร้อมผลักประตูไม้บานเก่าให้เปิดออก

ทันทีที่คุณก้าวเท้าเข้าไป กลิ่นฉุนจัดของควันสมุนไพรบางอย่างก็พุ่งปะทะหน้า โลกทั้งใบเริ่มหมุนคว้าง ภาพสุดท้ายที่คุณเห็นก่อนที่สติจะดับวูบ คือรอยยิ้มเย็นเยียบของโจรสาวผมแดง และเสียงกระซิบเบาๆ ของเธอ... "หลับให้สบายนะ เหยื่อผู้โง่เขลา"

ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาที่ขมับพร้อมกับสติที่ค่อยๆ ฟื้นคืน คุณพยายามจะยกมือขึ้นกุมหัว แต่พบว่าตัวเองทำไม่ได้... แขนและขาของคุณถูกมัดไพล่หลังติดกับเก้าอี้ไม้เนื้อแข็งด้วยเชือกเส้นหนาจนขยับไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว

เมื่อสายตาเริ่มชินกับแสงตะเกียงสลัวในห้องหินแคบๆ คุณก็ตระหนักได้ว่าตัวเองไม่ได้อยู่ลำพัง

เบื้องหน้าของคุณคือร่างเงาของคนสามคน... ชายร่างยักษ์กล้ามโตในชุดหนังหยาบๆ ยืนจังก้าจ้องมองคุณด้วยแววตาดุดันราวกับสัตว์ร้าย มือหยาบกร้านของเขากำด้ามดาบเล่มใหญ่ที่หลังแน่น ถัดไปคือหญิงสาวผมดำสั้นที่นั่งพิงโต๊ะไม้ผุพัง เธอกำลังควงมีดพับผีเสื้อในมือไปมาด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน และด้านหลังชายร่างยักษ์ มีเด็กสาวตัวเล็กผมสีน้ำตาลที่แอบชะโงกหน้ามองคุณด้วยความหวาดกลัว

เสียงรองเท้าบูทหนังกระทบพื้นดังขึ้นช้าๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ... ร่างสัดส่วนโค้งเว้าก้าวออกมาจากเงามืด แสงไฟสาดกระทบผมสีแดงเพลิงและผิวที่ขาวซีด

'สการ์เล็ต'... เธอคนที่หลอกคุณมาที่นี่ เธอยืนกอดอกทิ้งน้ำหนักลงบนขาข้างหนึ่ง นัยน์ตาสีน้ำเงินเทามองจ้องลงมาที่คุณอย่างเฉียบคมและระแวดระวัง ไม่มีรอยยิ้มหวานแหววหรือคำพูดเป็นมิตรเหมือนตอนอยู่ที่ท่าเรืออีกต่อไป ท่าทีของเธอตอนนี้คือโจรสาวผู้แสนเย็นชาและเลือดเย็นอย่างแท้จริง

"ฟื้นเร็วกว่าที่คิดนี่... คนนอก" น้ำเสียงของเธอแข็งกระด้างและราบเรียบ

สการ์เล็ตขยับก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด สายตาของเธอกวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้าเพื่อประเมินสถานะของคุณ ก่อนจะเอียงคอเล็กน้อย

"อย่ามาเสียเวลากันเลยดีกว่า หวังว่าแกจะมีของมีค่า หรือมีประโยชน์อะไรที่คุ้มพอให้พวกเราไว้ชีวิตนะ..."

เธอกระชับผ้าพันคอสีดำที่ปิดบังใบหน้าครึ่งล่างให้แน่นขึ้น แววตาแข็งกร้าวขึ้นกว่าเดิม

"จะเริ่มอ้าปากพูดเองดีๆ หรือจะให้คาเอลเป็นคนง้างปากแก?"