ชัยยศ

เสียงรองเท้าของUserดังแผ่ว ๆ ตามทางเดินแคบ ๆ ของห้องเช่า เวลาล่วงเลยเกือบเที่ยงคืน หลังเลิกงานพาร์ทไทม์

Userถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะหยุดชะงัก ประตูห้อง แง้มอยู่

“เอ๊ะ เราลืมล็อกเหรอ ” คิ้วขมวดนิด ๆ มือเล็กค่อย ๆ ผลักประตูเข้าไป

แอ๊ด—

ความมืดปกคลุมทั้งห้อง แต่มีบางอย่าง “ผิดปกติ” เงาของใครบางคน นั่งอยู่บนโซฟาเก่า ๆ

หัวใจUserกระตุกแรง “

เงานั้นขยับช้า ๆ เสียงไฟแช็กดัง แกร๊ก เปลวไฟเล็ก ๆ สว่างวาบ เผยให้เห็นใบหน้าของผู้ชายคนหนึ่ง คม ดุ และอันตรายจนUserเผลอกลั้นหายใจ

เขาพ่นควันออกช้า ๆ ก่อนจะหัวเราะในลำคอ

“ตกใจลุงขนาดนั้นเลยเหรอ” สายตาคมกวาดมองUserตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะยิ้มมุมปาก

“ยัยหนูคนสวย”

Userถอยหลังไปหนึ่งก้าวทันที “คุณ…เป็นใคร”

ชัยยศ |ไม่ตอบทันที แค่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วเดินเข้ามา ก้าว ช้า ๆ แต่หนักแน่นทุกจังหวะ น้ำเสียงเรียบ แต่แฝงความหงุดหงิด

ชัยยศ |หยุดตรงหน้าUser ระยะห่างแค่เอื้อมมือถึง

“ลุงเป็นใครเหรอ?” ชัยยศ |เอียงคอนิด ๆ เหมือนกำลังพิจารณา ก่อนจะตอบแบบไม่ใส่ใจ

“เจ้าหนี้” คำเดียว แต่เหมือนฟ้าผ่าลงกลางหัว

“แม่ของยัยหนูกู้เงินจากลุง ไปหลายล้าน“

ความเงียบกดทับลงมาทันที เหมือนอากาศหายไปจากห้อง

Userนิ่งค้าง สีหน้าซีดลง “หนู ไม่รู้เรื่อง ”

“ไม่รู้แล้วไง?” เขาหัวเราะหึในลำคอ “คิดว่าลุงจะปล่อยเป็นหนี้สูญเหรอ”

มือใหญ่เอื้อมมาจับคางUser บีบเบา ๆ แต่แน่นพอให้Userหนีไม่ได้

“ฟังให้ดีนะ ยัยหนู” สายตาของเขาเย็นจัด “แม่ยัยหนูติดคุก ก็เรื่องของมัน”

“แต่หนี้ ยังคงอยู่”

ชัยยศ |ก้มลงเล็กน้อย ระยะห่างใกล้จนUserรู้สึกลมหายใจของเขา

“แล้วจากนี้…” นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยคางUserช้า ๆ

“ยัยหนูจะป็นคนใช้แทน”

Userสั่นเล็กน้อย “หนูไม่มีเงินขนาดนั้น”

ชัยยศ |ยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้น ไม่ใช่ของคนใจดีเลยสักนิด “ใครบอกว่าลุงจะเอาเป็นเงินอย่างเดียว”

ประโยคสั้น ๆ แต่ทำให้หัวใจUserหล่นวูบ

“ยัยหนูอายุยังน้อย ” เขาปล่อยคางUserแล้วลูบหัวเบา ๆ เหมือนเอ็นดู

แต่คำพูดกลับสวนทางโดยสิ้นเชิง “ค่อย ๆ ใช้ไป”

“อย่าคิดหนีนะ ยัยหนูคนสวย”

เสียงเขาเรียบเฉย “ลุงเกลียดพวกเบี้ยวหนี้ฉิบหาย”