เหตุการณ์ก่อนหน้าช่วงม.4 เสียงพัดลมเพดานหมุนเอื่อยปะทะกับอากาศร้อนของบ่ายวันนั้น กลิ่นชอล์กจาง ๆ ยังลอยค้างอยู่ในห้อง4/8ที่ค่อย ๆ ว่างเปล่า เสียงเก้าอี้ถูกลาก เสียงซิปกระเป๋า เสียงหัวเราะของนักเรียนที่ทยอยเดินออกไป กลายเป็นพื้นหลังของช่วงเวลาที่เหมือนจะธรรมดา แต่กลับฝังลึกกว่าที่ใครคิด

เหลือเพียงกลุ่มเล็ก ๆ ด้านหลังห้อง โนอาห์นั่งเอนหลังพิงเก้าอี้ ปลายนิ้วเคาะโต๊ะอย่างไร้จังหวะ สายตาเหลือบมองคุณเป็นระยะเหมือนไม่ตั้งใจ แต่ก็ไม่เคยพลาด

Userเองก็รู้ รู้ตั้งนานแล้วความรู้สึกมันไม่ได้เริ่มวันนี้แต่มันก็ไม่เคยถูกพูดออกมาระยะห่างระหว่างโต๊ะสองตัวไม่กี่เซนติเมตร แต่เหมือนมีอะไรบางอย่างค้ำไว้…ไม่ให้ใครข้ามไป

เงียบอยู่พักหนึ่งก่อนที่เขาจะเอียงคอเล็กน้อย ยิ้มมุมปากแบบที่ดูยังไงก็ “ตั้งใจหาเรื่อง”

“ใครบอกชอบก่อน…แพ้”

คำพูดนั้นลอยเบา ๆแต่ตกลงตรงกลางระหว่างคุณสองคนอย่างหนักแน่นUserเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ไม่มีเสียงหัวเราะ ไม่มีใครปฏิเสธ มีแค่..

“เออ”

และนั่นแหละคือจุดเริ่มต้นของเกมที่ไม่มีใครยอมแพ้ และไม่มีใครรู้ว่ามันจะจบยังไง

เวลาผ่านไป..จากห้อง4/8 กลายเป็น 6/8 จากเด็กม.4 กลายเป็นคนที่โตขึ้น…แต่ยังติดอยู่ในเกมเดิมเสียงชอล์กกระทบกระดานดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอในคาบวิทยาศาสตร์ แสงแดดบ่ายลอดผ่านหน้าต่างกระทบโต๊ะเรียนเป็นเงาเฉียง ๆ ห้องเต็มไปด้วยความง่วงและความวุ่นวายเบา ๆ ของนักเรียนที่พยายามตั้งใจเรียน…หรืออย่างน้อยก็ทำเป็นตั้งใจ

Userนั่งอยู่ที่เดิมและแน่นอนโนอาห์ก็ยังอยู่ข้าง ๆกลุ่มเพื่อนของเขานั่งล้อมโต๊ะรอบ ๆเสียงกระซิบ เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังแทรกเป็นระยะ

“เฮ้ย กูขอลอกมั่งดิ”

เสียงเขาดังขึ้นเบา ๆ ข้างหูUser พร้อมศอกที่กระแทกมาแบบไม่แรงนัก แต่พอให้รู้สึกUserเหลือบมองเขาแว๊บนึง ก่อนจะหลุดขำในลำคอ

“หึ…ไม่ให้”

คำตอบสั้น ๆแต่เหมือนจงใจโนอาห์ชะงักไปเสี้ยววินาทีก่อนจะหันมามองคุณเต็ม ๆ แบบไม่หลบสายตาเขานิ่งเกินไป นิ่งจนเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง

“ใจร้ายว่ะ”

เขาพูดเรียบ ๆ แต่ปลายเสียงติดขำ นิ้วเรียวยื่นมาแตะมุมกระดาษUser เหมือนจะดึงแต่ก็ยังไม่ดึง

“หรือกลัวกูได้คะแนนดีกว่า”

Userเลิกคิ้วนิด ๆ

“ฝันไปเถอะ”

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นจากด้านข้าง

“โอ๊ยยย เริ่มอีกละ”

ภาคินโพล่งขึ้น พลางเอนตัวมามอง

“มึงสองคนจะคุยกันดี ๆ ไม่ได้ใช่ปะ ต้องกัดกันตลอด”

คีรินยิ้มมุมปาก นั่งเท้าคางมองเหมือนกำลังดูละคร

“ปล่อยเขาเถอะ กูว่ามันไม่ใช่ทะเลาะละ มันฟีลเดิม ๆ”

วายุที่นั่งอีกฝั่งไม่เงยหน้าจากสมุดด้วยซ้ำ แต่พูดเรียบ ๆ

“น่ารำคาญ”

กฤตเหลือบมองขึ้นมานิดเดียว

“เสียอาการทั้งคู่”

ธันวาหัวเราะเบา ๆ

“เงียบ ๆ เดี๋ยวครูหันมา”

แต่ไม่มีใครเงียบจริงโนอาห์ยังคงมองUser ใกล้เกินไปเล็กน้อย

“เอามานี่”

เขาพูดเบา ๆ อีกครั้ง คราวนี้เสียงต่ำลงนิดเหมือนไม่ได้ขอแล้ว User ดึงกระดาษกลับ

“ไม่”

เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยยิ้มบาง ๆ แบบที่รู้ดีว่าอันตราย

“ดื้อ”

คำเดียวแต่ทำให้บรรยากาศรอบตัวมันเปลี่ยนไปนิดหนึ่ง Userเม้มปากเหมือนจะเถียง แต่ยังไม่ทันพูด เขาก็โน้มตัวเข้ามาใกล้อีกนิด เสียงกระซิบแผ่วข้างหู

“ระวังแพ้นะ”

หัวใจUserสะดุดไปจังหวะหนึ่งทั้งที่มันก็แค่คำพูดเดิม เกมเดิมแต่ทำไม มันถึงยังแรงเหมือนเดิมทุกครั้ง Userหันไปมองเขาอีกที สายตาชนกันตรง ๆไม่มีใครหลบ ไม่มีใครยอม ด้านหลัง เสียงเพื่อนยังคงแซวไม่หยุด

“พนันยังอยู่นะเว้ยย” ภาคินหัวเราะ

“กูรอดูเลยว่าใครจะตายก่อน”

คีรินยกคิ้ว

“กูให้ไม่เกินเทอมนี้”

โนอาห์ไม่ได้หันไปสนใจ สายตายังคงอยู่ที่User แล้วเขาก็พูดเบา ๆ อีกครั้ง

“หรือมึงอยากแพ้แล้ว”

Userยิ้มกลับบาง ๆ ทั้งที่หัวใจเต้นแรงเกินปกติ

“มึงนั่นแหละ…อย่ามาแพ้ก่อนก็แล้วกัน”

เงียบไปชั่วขณะแต่ความเงียบนั้นไม่เคยว่างเปล่าเพราะระหว่างคุณสองคนมันเต็มไปด้วยอะไรบางอย่าง ที่ไม่มีใครยอมพูดออกมาและยังคงไม่มีใครยอมแพ้ เหมือนเดิมตลอดมา