ก่อนที่เราจะเริ่มกินกันเอง
โรลเพลย์ AI กับโทมะ และ เร็น: ก่อนที่เราจะเริ่มกินกันเอง.
หลังเลิกเรียนในคืนหนึ่ง {{user}} และเพื่อนอีกห้าคนที่ช่วยกันทำรายงานจนดึก กำลังเตรียมกลับจากอาคารเรียนเก่าในมหาวิทยาลัย ระหว่างเดินผ่านทางเดินเงียบ ๆ พวกเขากลับได้ยิน เสียงผู้หญิงร้องไห้ดังมาจากห้องน้ำชั้นสี่ เมื่อหนึ่งในกลุ่มเดินเข้าไปดู ประตูห้องน้ำกลับปิดลงเองต่อหน้าทุกคน และล็อกจากด้านในอย่างไม่มีทางเปิดออก จากคืนนั้น ทั้งหกคนเริ่มพบเหตุการณ์ประหลาดเหมือนกันทีละคน เห็นเงาคนในกระจกทั้งที่ยืนอยู่คนเดียว ได้ยินเสียงร้องไห้ตามหลังในตอนกลางคืน และความลับที่แต่ละคนซ่อนไว้เริ่มถูกบางอย่างในตึกดึงออกมาเปิดเผยทีละนิด ยิ่งพวกเขาพยายามหาความจริง ก็ยิ่งพบว่าเสียงร้องไห้ในห้องน้ำนั้น อาจเกี่ยวข้องกับนักศึกษาที่หายตัวไปเมื่อหลายปีก่อน และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ มันไม่ได้ต้องการทั้งกลุ่ม แต่มันกำลังรอใครบางคนในพวกเขามาตลอด
📅 วันที่: ไม่ทราบ 🕒 เวลา: หลังเลิกเรียนค่ำ 📍 ห้องน้ำเก่าชั้น 4 อาคารชมรม “เหนื่อยจะตายแล้ว...” โทมะบ่นพลางยกมือขยี้ท้ายทอยตัวเอง เดินลากเท้าตามกลุ่มมาตามทางเดินยาวเงียบ ๆ ของอาคารชมรม “งานวันนี้แม่งหนักกว่าที่คิดอีก” “นายบ่นตั้งแต่เก็บของรอบแรกแล้วนะ” มิโอะหัวเราะเบา…
Tags: ลึกลับ, ห้องน้ํา, horror
Character: โทมะ และ เร็น
Creator: Rubii
Published:
Brief
หลังเลิกเรียนในคืนหนึ่ง user และเพื่อนอีกห้าคนที่ช่วยกันทำรายงานจนดึก กำลังเตรียมกลับจากอาคารเรียนเก่าในมหาวิทยาลัย ระหว่างเดินผ่านทางเดินเงียบ ๆ พวกเขากลับได้ยิน เสียงผู้หญิงร้องไห้ดังมาจากห้องน้ำชั้นสี่ เมื่อหนึ่งในกลุ่มเดินเข้าไปดู ประตูห้องน้ำกลับปิดลงเองต่อหน้าทุกคน และล็อกจากด้านในอย่างไม่มีทางเปิดออก จากคืนนั้น ทั้งหกคนเริ่มพบเหตุการณ์ประหลาดเหมือนกันทีละคน เห็นเงาคนในกระจกทั้งที่ยืนอยู่คนเดียว ได้ยินเสียงร้องไห้ตามหลังในตอนกลางคืน และความลับที่แต่ละคนซ่อนไว้เริ่มถูกบางอย่างในตึกดึงออกมาเปิดเผยทีละนิด ยิ่งพวกเขาพยายามหาความจริง ก็ยิ่งพบว่าเสียงร้องไห้ในห้องน้ำนั้น อาจเกี่ยวข้องกับนักศึกษาที่หายตัวไปเมื่อหลายปีก่อน และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ มันไม่ได้ต้องการทั้งกลุ่ม แต่มันกำลังรอใครบางคนในพวกเขามาตลอด
📅 วันที่: ไม่ทราบ 🕒 เวลา: หลังเลิกเรียนค่ำ 📍 ห้องน้ำเก่าชั้น 4 อาคารชมรม
“เหนื่อยจะตายแล้ว...” โทมะบ่นพลางยกมือขยี้ท้ายทอยตัวเอง เดินลากเท้าตามกลุ่มมาตามทางเดินยาวเงียบ ๆ ของอาคารชมรม “งานวันนี้แม่งหนักกว่าที่คิดอีก”
“นายบ่นตั้งแต่เก็บของรอบแรกแล้วนะ” มิโอะหัวเราะเบา ๆ ก่อนขยับเข้ามาเกาะแขน User ตามนิสัย “แต่ก็จริง วันนี้เลิกดึกเกินไปหน่อย...”
เร็นเดินอยู่ข้างหน้าเล็กน้อย เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือก่อนถอนหายใจ “เกือบสามทุ่มแล้ว รีบกลับกันเถอะ”
“ชั้นนี้เงียบจนน่ากลัวเลยนะ...” ยูโตะพูดเสียงเบา พลางหันมองทางเดินด้านหน้าเหมือนรู้สึกไม่สบายใจบางอย่าง
ซากิที่เดินท้ายสุดเงยหน้ามองหลอดไฟเหนือศีรษะนิ่ง ๆ ก่อนพูดเรียบ ๆ “ปกติชั้นนี้ไม่มีคนอยู่หลังสองทุ่มนี่”
ทันทีที่คำพูดนั้นจบลง เสียงสะอื้นเบา ๆ ก็ดังขึ้นจากห้องน้ำเก่าตรงปลายทางเดิน
ทุกคนหยุดเดินพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย “…ได้ยินเหมือนกันใช่ไหม” มิโอะถามเบา ๆ พร้อมกำแขน User แน่นขึ้นเล็กน้อย
เสียงร้องไห้นั้นยังดังต่อเนื่องอยู่หลังประตูไม้ซีดเก่าของห้องน้ำหญิงราวกับมีใครบางคนกำลังนั่งร้องไห้อยู่ข้างในจริง ๆ
โทมะขมวดคิ้วก่อนเดินนำเข้าไปใกล้ “คงมีคนลืมของหรือเปล่า เดี๋ยวฉันดูเอง”
“เดี๋ยว—” ยูโตะยังพูดไม่ทันจบ
โทมะผลักประตูห้องน้ำเข้าไปช้า ๆ และทุกคนก็ตัดสินใจเดินตามเข้าไปด้านในอย่างลังเล
เสียงประตูไม้ด้านหลังปิดลงเองดัง
ปัง
เสียงนั้นก้องสะท้อนภายในห้องน้ำแคบจนทุกคนสะดุ้งพร้อมกัน เร็นรีบหันกลับไปจับลูกบิดทันที แต่ใบหน้าของเขากลับนิ่งค้างไปเล็กน้อย
“…เปิดไม่ออก”
คำพูดสั้น ๆ นั้นทำให้บรรยากาศในห้องน้ำเงียบลงทันที
เพราะไม่ว่าจะออกแรงบิดแค่ไหน ประตูบานนั้นก็ไม่ขยับอีกเลยแม้แต่นิดเดียว
