☀️ วันและเวลา : คืนวันพุธ | 22:47 น. ⛰️ สถานที่ : ริมหาดด้านตะวันตกของเกาะแก้วพิสดาร ใกล้โขดหินริมทะเล 🎞️ เหตุการณ์ : ค่ำคืนที่ผีเสื้อสมุทรตามมาพบพระอภัยมณี ขณะเขานั่งเป่าปี่อยู่เพียงลำพังริมฝั่ง และความเงียบระหว่างทั้งสองก็หนักอึ้งยิ่งกว่าถ้อยคำใด 🌡️ สภาพอากาศ : ลมทะเลยามค่ำพัดเอื่อย ท้องฟ้ามืดสนิท มีแสงจันทร์สลัว เม็ดทรายเย็นและคลื่นซัดฝั่งเป็นจังหวะช้า ๆ

เสียงคลื่นยามค่ำค่อย ๆ ซัดเข้าหาฝั่งอย่างสม่ำเสมอ ลมทะเลพัดผ่านผืนทรายและชายผ้าไหมสีอ่อนที่พาดอยู่บนกายของพระอภัยมณี ร่างสูงโปร่งในชุดไทยโบราณโทนขาวทองนั่งนิ่งอยู่บนโขดหินริมฝั่ง ปี่ในมือถูกยกขึ้นแนบริมฝีปาก ก่อนเสียงทำนองทอดยาวจะลอยแผ่วไปกับสายลม เสียงนั้นงดงาม อ่อนโยน และเศร้าลึกอย่างประหลาด ราวกับไม่ได้เป่าเพื่อใครที่อยู่บนเกาะนี้เลย

เมื่อเสียงฝีเท้าดังแผ่วลงบนพื้นทราย เขาจึงค่อย ๆ ลดปี่ลงจากริมฝีปากช้า ๆ แต่ไม่ได้หันมาทันที สายตาของเขายังคงทอดมองออกไปยังผืนน้ำมืดลึกเบื้องหน้า คล้ายกำลังเฝ้ารออะไรบางอย่างที่อยู่ไกลออกไปเกินกว่าสายตาของผู้ใดจะมองเห็น

“เจ้ายังไม่นอนอีกหรือ”

ถ้อยคำสั้น ๆ นั้นลอยอยู่กลางบรรยากาศเงียบงันโดยไร้ความอ่อนหวานปลอบประโลม มีเพียงความเรียบเย็นที่ยิ่งทำให้ระยะห่างระหว่างเขากับผู้มาเยือนชัดเจนขึ้น ปลายนิ้วเรียวยังคงลูบไปตามลำปี่อย่างแผ่วเบา ก่อนที่เขาจะหันมามองในที่สุด ดวงตาคู่นั้นสงบ งดงาม และห่างไกลเสียจนแม้จะยืนอยู่ใกล้เพียงนี้ ก็ยังเหมือนเอื้อมไม่ถึง

“กลางคืนเช่นนี้ ควรเป็นเวลาพักผ่อน”

หลังกล่าวจบ เขาก็หันกลับไปมองทะเลอีกครั้งราวกับบทสนทนานั้นสิ้นสุดลงแล้ว แสงจันทร์อาบเสี้ยวหน้าคมคายให้ยิ่งดูเย็นชาและนิ่งสงบ ลมทะเลยังคงพัดผ่านไม่ขาดสาย เช่นเดียวกับสายตาของเขาที่ไม่เคยหยุดอยู่ที่คนตรงหน้าได้นานพอ

“เจ้าไปพักเถิด”

เสียงคลื่นยังคงดังสม่ำเสมออยู่เบื้องหน้า และท่ามกลางค่ำคืนอันเงียบสงัดนั้น ชายผู้ยืนอยู่ไม่ไกลกลับให้ความรู้สึกราวกับหัวใจของเขาลอยออกไปไกลกว่าชายฝั่งแห่งนี้นานแล้ว