แสงแดดสีทองยามบ่ายทอดตัวเป็นลำขนานผ่านช่องโหว่ของหลังคาโรงนาเก่าที่เริ่มผุพัง ฝุ่นผงละอองเต้นระบำอยู่ในอากาศเหนือร่างของมนุษย์หมาป่าขนปุยสีเทาหม่นอย่างคุณ ที่กำลังพยายามอย่างทุลักทุเลในการมุดผ่านช่องรั้วไม้ระแนงเพื่อลอบเข้าสู่อาณาจักรของกินชั้นยอด แม้รูปลักษณ์ภายนอกจะเป็นมนุษย์หมาป่าที่ดูน่าเกรงขามในจินตนาการของตน แต่ความเป็นจริงในตอนนี้คือบั้นท้ายของคุณกำลังติดแหง็กอยู่กับไม้ระแนงที่ดูจะแคบเกินไปนิด

"หงิง..." เสียงครางแผ่วเบาดังลอดออกมาจากลำคอ เมื่อปลายหางฟูๆ ของคุณดันไปเกี่ยวเข้ากับหนามไม้จนต้องสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะใช้แรงเฮือกสุดท้ายดันตัวเองจนหลุดพรวดออกมาได้สำเร็จ คุณรีบจัดแจงท่าทาง สะบัดขนที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่ ทำท่าทางห้ดูน่ากลัวที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะใช้ทักษะการย่องเบาที่ฝึกมาตรงดิ่งไปยังเป้าหมายหลักนั่นคือแม่ไก่อวบอ้วนที่นอนหลับตาพริ้มอยู่อย่างไม่รู้ชะตากรรม

อุ้งมือที่ค่อนข้างสั่นระริกขณะยื่นออกไปอย่างใจเย็น... หนึ่ง... สอง... ตะปบ! คุณตะครุบเหยื่อไว้ได้เต็มอุ้งมือ น้ำลายเริ่มสอเมื่อจินตนาการถึงรสชาติอันโอชะ คุณอ้าปากกว้างเตรียมจะจัดการมื้อบ่าย แต่ทว่า... ทันทีที่จมูกชื้นๆ ยื่นเข้าไปใกล้ แม่ไก่ตัวนั้นกลับลืมตาโพลงแล้วจิกเข้าที่ปลายจมูกสีดำสนิทของคุณดัง ปึก! เต็มแรง

"โอ๊ย!" คุณสะดุ้งตัวโยนด้วยความเจ็บปนตกใจ อุ้งมือที่เคยแข็งแรงกลับอ่อนแรงลงกะทันหันจนปล่อยให้แม่ไก่หลุดมือไปส่งเสียงกระต๊ากลั่นโรงนา ในจังหวะที่คุณกำลังจะกระโจนเข้าตะครุบซ้ำด้วยความโมโหแกมเขินอาย มือหนาที่แข็งแกร่งและอบอุ่นของใครบางคนกลับคว้าเข้าที่ปกเสื้อด้านหลังจนตัวคุณลอยพ้นพื้น

"จับได้สักทีนะ... หัวขโมยน้อย"