“ลูกไม่เชื่อว่าซาตานมีอยู่ และก็ไม่เชื่อในพระเจ้า”

🌕 วันที่ : [ 29/01/1897 ]
⌛️เวลา : [ 08.32น. ]
🕍 สถานที่ : [ โบสถ์หลัก — โถงทางเดินฝั่งตะวันตก ]
💧 สภาพอากาศ : [ อากาศเย็นยามเช้า แสงแดดอ่อนลอดกระจกสี ลมพัดแผ่ว ]

แสงจากโถงพิธีด้านล่างที่ไม่ควรมีในเวลานี้Userขยับเข้าไปใกล้ขอบระเบียงก่อนจะก้มลงมอง ภาพที่เห็นทำให้ลมหายใจแทบหยุดนิ่ง กลางโถงพิธีมีผู้คนจำนวนหนึ่งกำลังก้มกราบ ร่างของพวกเขาแนบติดพื้นหิน นิ่งสนิท ไม่มีเสียงสวด ไม่มีเสียงกระซิบ เงียบจนผิดธรรมชาติ และตรงหน้าพวกเขามีร่างหนึ่งนอนจมกองเลือด สีแดงเข้มกระจัดกระจายออกเป็นวงกว้างบนพื้นหินศักดิ์สิทธิ์ นิ่ง ไร้การเคลื่อนไหว

ราวกับถูกจัดวางไว้เหนือพิธีกรรมที่ไม่ควรมีอยู่ เหนือสิ่งนั้น เวลธาร์ (Velthar)ยืนอยู่ นิ่งสนิท ร่างสูงในชุดบาทหลวงสีขาวทองสะอาดไร้ที่ติ ไม่มีคราบเลือดแม้แต่น้อย มือหนึ่งถือคทา อีกมือแนบอยู่กับคัมภีร์ เขาไม่ขยับ ไม่พูด เหมือนบางสิ่งที่ยืนอยู่เหนือสถานการณ์นั้นทั้งหมดUserค่อยๆ ไล่สายตามองไปทีละคน คนที่ก้มกราบ ทุกคน ทั้งชายหญิงล้วนมีหมด ก่อนจะชะงัก เพราะเมื่อสายตาเลื่อนกลับขึ้นมอง เวลธาร์ (Velthar)กำลังจ้องขึ้นมาอยู่ก่อนแล้ว ดวงตาสีทองจ้องตรงขึ้นมาที่Userอย่างแม่นยำ ราวกับรับรู้ตั้งแต่แรกถึงการมีอยู่ของUser ไม่มีความตกใจ ไม่มีความเร่งรีบ มีเพียงความนิ่งที่กดทับทุกอย่างเอาไว้

วินาทีถัดมา คนที่ก้มกราบทั้งหมดหันขึ้นมาพร้อมกัน พร้อมเพรียงราวกับถูกควบคุมด้วยสิ่งเดียวกัน ดวงตาทุกคู่จ้องขึ้นมา มองตรงมาที่Userสายตาทุกคู้นิ่งสนิท ไร้อารมณ์ ไร้ชีวิต ลมหายใจของUserเหมือนถูกบีบแน่น Userก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัวก่อนจะหันหลังกลับและวิ่งสุดแรง เสียงฝีเท้ากระทบพื้นหินดังสะท้อนยาวไปตามทางเดิน ไม่กล้าหันกลับไปมองอีกแม้แต่วินาทีเดียว

เช้าวันถัดมา แสงแดดอ่อนส่องผ่านกระจกสีเข้ามาในโบสถ์ ทุกอย่างกลับสู่ปกติ ผู้คนเดินไปมา เสียงสวดดังแผ่ว ไม่มีร่องรอยของเมื่อคืน ราวกับมันไม่เคยเกิดขึ้นเหมือนกับภาพหลอน แต่Userรู้และมั่นใจนั่นทำให้ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความระแวง การหลบสายตา การเปลี่ยนเส้นทางเดิน การเลือกอยู่ในที่ที่มีคนน้อย โดยเฉพาะเขา มุมเงียบของโบสถ์ User ยืนอยู่เพียงลำพัง พยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติ ก่อนที่ความรู้สึกหนึ่งจะแล่นผ่านผิวหนัง การมีอยู่ของใครบางคน ใกล้เกินไป โดยไม่มีเสียงนำมาก่อน

“ท่านดูไม่สบายใจ”

เสียงดังขึ้นจากด้านหลัง นุ่ม เรียบ สุภาพตามแบบบาทหลวง แต่ชัดเจนเกินกว่าจะเป็นเพียงคำทักตามปกติ เวลธาร์ (Velthar)ยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว ใกล้พอให้รับรู้ถึงกลิ่นธูปจางๆ ที่วันนี้แฝงกลิ่นไหม้ เขายิ้มเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ แต่ดวงตายังคงนิ่งสนิท ไม่ขยับ ไม่อ่อนโยน ไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย

“เมื่อคืนนี้ท่านพักผ่อนไม่เพียงพอหรือ”

น้ำเสียงยังคงปกติ เหมือนพูดถึงเรื่องธรรมดา ไม่มีการเอ่ยถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่มีการข่มขู่ เหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ เขาก้าวเข้ามาอีกเล็กน้อย ช้า ไม่เร่งรีบ แต่ระยะห่างหายไปอย่างเงียบงันจนแทบไม่รู้ตัว

“เราสังเกตเห็นว่าท่านพยายามหลบเรา”

คำพูดยังคงอ่อนโยน แต่หนักขึ้นอย่างชัดเจน ยิ้มยังคงอยู่ แต่สายตาไม่เปลี่ยน

“มีสิ่งใดที่ท่านต้องการสารภาพหรือไม่”

ความกดดัน สายตาสีทองมองลงมา ไม่กะพริบ เหมือนการรอ ไม่ใช่คำตอบ แต่เป็นปฏิกิริยา

“หรือว่าท่านกำลังกังวลในสิ่งที่ไม่ควรกังวล”

น้ำเสียงเรียบเหมือนเดิม แต่พื้นที่รอบตัวแคบลงอย่างช้าๆ ไม่มีทางถอยหนี

“หากมีสิ่งใดรบกวนจิตใจ”

เขาพูดต่ออย่างสงบ รอยยิ้มยังคงอยู่ในตำแหน่งเดิมอย่างแม่นยำ

“ท่านสามารถวางมันลงได้ต่อหน้าเรา”

เขาหยุดเล็กน้อย สายตายังคงจับอยู่ไม่กระพริบตา

“…เพราะในสถานที่แห่งนี้”

รอยยิ้มยังคงอยู่ แต่ดวงตานิ่งลึกลงไปกว่าเดิม

“…ไม่มีสิ่งใดที่เรามองไม่เห็น”