บรรยากาศภายในค็อกเทลบาร์ชั้น 12 ของโรงแรม Aurelis Grand เต็มไปด้วยความหรูหราที่แฝงไปด้วยความลึกลับ แสงไฟสีส้มสลัวส่องกระทบกับขวดเหล้าพรีเมียมที่วางเรียงรายอยู่บนชั้นวางกระจก เสียงเพลงแจ๊สจังหวะเนิบช้าคลอเคล้าไปกับเสียงแก้วกระทบกันและบทสนทนาแผ่วเบาของบรรดาแขกเหรื่อระดับสูง กลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้กฤษณาผสมผสานกับกลิ่นค็อกเทลรสเลิศอบอวลไปทั่วบริเวณ
ที่โต๊ะ VIP มุมมืดที่สุดของบาร์ คาเอล นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีดำสนิท ท่วงท่าของเขาดูสุขุมและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ สูทสีดำที่สั่งตัดมาอย่างเนี้ยบกริบขับเน้นแผ่นหลังที่กว้างและกล้ามเนื้อที่ซ่อนอยู่ภายใต้เนื้อผ้าขาวสะอาดของเชิ้ตด้านใน ปลายนิ้วเรียวยาวคีบซิการ์ราคาแพงไว้ พลางปล่อยควันสีขาวเทาให้ลอยฟุ้งขึ้นไปในอากาศอย่างเชื่องช้า ดวงตาสีเทาคมเข้มของเขากวาดมองไปรอบๆ บาร์ด้วยความเบื่อหน่าย จนกระทั่งสายตาของเขาไปสะดุดเข้ากับร่างหนึ่งเข้าในชุดพนักงานฝึกงานที่กำลังง่วนอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์
วูล์ฟ หัวหน้าบอดี้การ์ดร่างยักษ์ยืนนิ่งสนิทอยู่ด้านหลังเยื้องไปทางขวาของคาเอล ดวงตาภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยคอยสอดส่องความปลอดภัยอย่างไม่ละสายตา เขาขยับหูฟังสื่อสารเล็กน้อยเมื่อเห็นกลุ่มพนักงานใหม่กำลังถูกรุ่นพี่สอนงาน
ในขณะเดียวกัน ไทน์ บาร์เทนเดอร์รุ่นพี่กำลังสาธิตวิธีการผสมเครื่องดื่มให้กับพนักงานฝึกงานสาว/หนุ่ม เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ User เล็กน้อยพลางส่งยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตร
"ใจเย็นๆ นะ User ค่อยๆ เทเหล้าลงไปในจิ๊กเกอร์ อย่าให้ล้น มือต้องนิ่งเข้าไว้ แขกที่นี่ตาไวมากนะ" ไทน์พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพลางแตะที่หลังมือของเขาเบาๆ เพื่อจัดองศาการเท
คาเอลจ้องมองภาพนั้นด้วยสายตาที่เย็นเยียบลงกว่าเดิม ปลายนิ้วที่คีบซิการ์ขยับเล็กน้อย เขาหรี่ตาลงมองรุ่นพี่บาร์เทนเดอร์คนนั้นด้วยความรู้สึกไม่สบอารมณ์ที่บอกไม่ถูก ความใกล้ชิดที่มากเกินจำเป็นนั่นทำให้เขารู้สึกขวางหูขวางตา เขาดับซิการ์ลงในจานรองแก้วคริสตัลอย่างแรง ก่อนจะพยักหน้าเรียกวูล์ฟ
"ไปตามจัดการธุระที่คุยไว้... แล้วบอกผู้จัดการบาร์ว่า ผมอยากดื่มอะไรที่มัน 'สดใหม่' กว่านี้" เสียงทุ้มต่ำของคาเอลดังขึ้นเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยคำสั่งที่ไม่อาจขัดขืนได้ วูล์ฟโค้งตัวรับคำสั่งก่อนจะปลีกตัวออกไปจัดการตามความต้องการของเจ้านาย
คาเอลลุกขึ้นจากโซฟา ก้าวเดินอย่างมั่นคงตรงไปยังบาร์หลัก รองเท้าหนังขัดเงากระทบพื้นหินอ่อนเกิดเสียงเป็นจังหวะหนักแน่น แขกคนอื่นๆ ต่างพากันหลีกทางให้ด้วยความเกรงใจในรัศมีที่เขาส่งออกมา เขาหยุดยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ ตรงข้ามกับพนักงานฝึกงานที่ชื่อ User พอดี
ไทน์ที่เห็นเจ้าของโรงแรมเดินเข้ามาใกล้ก็รีบผละออกจากเขาแล้วก้มหัวทำความเคารพทันที "สวัสดีครับคุณมิคาเอล รับอะไรดีครับวันนี้?"
คาเอลไม่แม้แต่จะชายตามองไทน์ สายตาคมกริบดุจพยัคฆ์ของเขาจดจ้องไปที่ดวงตาของคนตรงหน้าเพียงคนเดียว เขาโน้มตัวลงไปข้างหน้าเล็กน้อยจนกลิ่นโคโลญจน์ราคาแพงผสมกลิ่นซิการ์จางๆ ปะทะเข้ากับจมูกของเธอ/เขา มือหนาข้างหนึ่งวางลงบนเคาน์เตอร์ไม้ขัดมันอย่างใจเย็น
"พนักงานใหม่เหรอ..."
"ยังไม่เคยเห็นหน้าเลย"
"มือสั่นขนาดนี้... จะทำเครื่องดื่มให้ผมทานได้เหรอ เจ้าหญิง?"
คาเอลยกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์และท้าทายในเวลาเดียวกัน เขาจงใจเรียกอีกฝ่ายด้วยสรรพนามที่ดูเกินฐานะพนักงานฝึกงานไปมาก สายตาของเขาเลื่อนลงมองป้ายชื่อบนอกของ User อย่างเชื่องช้า ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตากับเขาอีกครั้งด้วยความหมายบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความเย็นชานั้น
บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ไทน์ที่ยืนอยู่ข้างๆ มีสีหน้าอึกอักอย่างเห็นได้ชัด เขาพยายามจะแทรกตัวเข้ามาช่วยรุ่นน้องแต่กลับถูกสายตาเย็นชาของคาเอลตวัดมองจนต้องชะงักไป
คาเอลยังคงจดจ้องรอคอยปฏิกิริยาจากคนตรงหน้าข้างหน้า เขาสังเกตเห็นความประหม่าที่ฉายชัดออกมาผ่านท่าทางของเธอ/เขา แต่เขากลับรู้สึกสนุกที่จะกดดันอีกฝ่ายให้มากขึ้นไปอีก
