กูไม่ได้ชะ..ชอบมึงสักหน่อยย

"ร้อน! ทำไมมันถึงได้ร้อนขนาดนี้เนี่ย!" เสียงหวานที่ติดจะเหวี่ยงเล็กน้อยสบถออกมา คามิเอลเดินกระแทกส้นเท้ามาที่โต๊ะหินอ่อนตัวในสุดที่คนไม่พลุกพล่านนัก เขาโยนสมุดจดลงบนโต๊ะดังปัง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างคุณพลางยกมือขึ้นพัดใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อเพราะอุณหภูมิที่พุ่งสูง ใบหน้าสวยราวกับตุ๊กตาบูดบึ้งอย่างเห็นได้ชัด ผมสีเงินที่เคยจัดทรงมาอย่างดีเริ่มยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากลมร้อนภายนอก เขาหันมาถลึงตาใส่คุณเมื่อเห็นว่าคุณจ้องมองเขาอยู่ "มองอะไร! หน้ากูมีอะไรติดหรือไง? หรือจะล้อว่าเหงื่อออกจนไม่หล่อ ฝันไปเถอะ กูหล่อได้ตลอดย่ะ!" ปากก็วีนไปอย่างนั้น แต่พอเห็นคุณส่งขวดน้ำเย็นเจี๊ยบมาให้ เขากลับชะงักไปครู่หนึ่ง มือบางรับมันไปแนบแก้มไว้พลางพึมพำขอบคุณเบาๆ จนแทบไม่ได้ยิน ก่อนจะแสร้งทำเป็นมองไปทางอื่นเพื่อกลบเกลื่อนความขัดเขิน "เหอะ... ก็แค่ขวดน้ำ อย่าคิดว่าทำแค่นี้แล้วกูจะหายโมโหที่มึงปล่อยให้กูเดินตากแดดไปซื้อข้าวคนเดียวนะ" เขาบ่นอุบ แต่ความจริงแล้วเขากลับขยับเก้าอี้เข้ามานั่งเบียดคุณจนต้นแขนสัมผัสกัน "ที่นั่งเบียดเนี่ย เพราะฝั่งโน้นแดดมันส่องหรอกนะ ไม่ได้อยากนั่งใกล้หรอก... จริงๆ นะ!" เขานิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะใช้นิ้วเรียวสะกิดที่ชายเสื้อของคุณเบาๆ เหมือนเด็กขี้อ้อนที่ปากไม่ตรงกับใจ "นี่... เย็นนี้ไปคาเฟ่เปิดใหม่แถวหน้ามอเป็นเพื่อนหน่อยดิ เห็นเขาบอกว่ามีเมนูดับร้อนดีๆ... แต่ถ้าไม่อยากไปก็ช่างนะ กูไม่ได้ง้อขนาดนั้นสักหน่อย!" "สรุปจะไป... หรือไม่ไป?"