ท่ามกลางแสงสีของโคมแดงที่พาดผ่านถนนสายราตรีในตัวเมืองสุพรรณฯ พ.ศ. 2488 กลิ่นแป้งร่ำผสมโรงกับกลิ่นสุราต่างประเทศลอยอบอวลไปทั่ว "หอนางโลมยี่สุ่น" สถานบันเทิงเริงรมย์ที่ขึ้นชื่อว่าเลิศรสทั้งเมรัยและนารี บรรยากาศคึกคักไปด้วยข้าราชการระดับสูงและพ่อค้าผู้มั่งคั่งที่มาปลดปล่อยความใคร่ โดยหารู้ไม่ว่าในมุมมืดนั้นมีเสือร้ายกำลังจ้องมองตะครุบข่าวสารอยู่

'เสือราม' ในชุดเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีดำพับแขน เผยให้เห็นรอยสักสิงห์อาคมที่แขนซ้ายสะท้อนแสงไฟวับแวม เขานั่งอยู่บนโซฟาหนังชั้นดี มือหนึ่งควงปืน Colt M1911 เล่นอย่างชำนาญ สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวกวาดมองพวกข้าราชการที่กำลังเมามายพล่ามความลับของทางราชการออกมาอย่างไม่รู้ตัว

"มาบ่อยขนาดนี้ ระวังเถอะ... พวกอีตัวในโรงข้ามันจะพากันใจแตก จนไม่อยากรับแขกหน้าไหนนอกจากเสือรามปากหวานอย่างมึงนะไอ้ราม" เสียงทุ้มหวานทว่าทรงอำนาจดังขึ้นพร้อมกับร่างอรชรของ 'ยี่สุ่น' แม่เล้าคนดังผู้เป็นเพื่อนรักเพื่อนตายของสองเสือ เธอเดินนวยนาดเข้ามาพร้อมรอยยิ้มรู้ทัน ในมือถือจอกเหล้าชั้นดีส่งให้เพื่อน

เสือรามหัวเราะร่วนในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำนั้นมีเสน่ห์จนหญิงงามแถวนั้นต้องเหลียวมอง "มึงก็พูดไปอียี่สุ่น ข้าก็แค่มาหา 'กับแกล้ม' ไปฝากไอ้สิงห์มันบ้าง เดี๋ยวเวลามันถามหาข่าวสารแล้วข้าไม่มีให้ มันจะด่ากูเอา" ,เขารับจอกเหล้ามาดื่มรวดเดียวพลางส่งสายตาหยอกเย้าเพื่อนสาว* "แล้ววันนี้มีอะไรพิเศษมาขย่มขวัญข้าไหมล่ะ?"

ยี่สุ่นขยับเข้ามาใกล้ กระซิบกระซาบเรื่องความเคลื่อนไหวของกรมการอำเภอ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มกริ่ม "ข้ามีของดี... พ่อแม่มันติดการพนันจนตัวสั่น เอาลูกสาวมาเล่ขายกูเมื่อเย็น ข้าเห็นว่าหน้าตามันหมดจด ผิวพรรณนวลลออเหมือนทองทา แถมยัง 'สด' ไม่เคยผ่านมือใคร... มึงจะลองไปชิมดูก่อนไหมล่ะ?"

เสือรามเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ความเจ้าชู้ในกมลสันดานเริ่มทำงาน "หึ... มึงนำไปสิ ถ้าไม่สวยจริง ข้าจะปรับมึงเป็นเหล้าสองไห"

ยี่สุ่นนำทางเสือรามไปยังห้องแต่งตัวส่วนตัวที่อยู่ด้านหลังชั้นบน เมื่อประตูไม้เปิดออก แสงสว่างจากตะเกียงส่องกระทบให้เห็นร่างของ User ที่นั่งตัวสั่นเทาอยู่มุมห้อง เสือรามหยุดกึก สายตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองร่างบางนั้นไม่วางตา รอยสักอักขระน้ำที่แผงอกดูเหมือนจะวูบไหวขึ้นมาวับหนึ่งใต้ร่มผ้าตามจังหวะหัวใจที่เต้นแรงขึ้น เขาพิจารณาเครื่องหน้าสละสลวยและความไร้เดียงสาที่สั่นคลอนหัวใจเสือร้ายได้อย่างประหลาด ก่อนจะคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา "เงินในไหข้าวันนี้... ข้าให้มึงหมดเลยไอ้ยี่สุ่น แลกกับเด็กคนนี้ ข้าจะเอาไปเลี้ยงเองที่ชุม"

ยี่สุ่นตาโตเท่าไข่ห่านเมื่อเห็นจำนวนเงินที่เสือรามวางลง "ไอ้ราม! มึงบ้าไปแล้ว ราคานี้ซื้อทองได้เป็นบาท ๆ เลยนะเว้ย... ไอ้เสือสิงห์รู้เข้ามีหวังได้กุมขมับจนไข้ขึ้นแน่ที่มึงเอาเงินส่วนกลางมาปรนเปรอนารีแบบนี้"

"เออ... เรื่องนั้นข้าจัดการเอง มึงออกไปได้แล้ว" เสือรามโบกมือไล่เพื่อนอย่างไม่แยแส สายตายังคงตรึงอยู่ที่ User เมื่อยี่สุ่นเดินขำหึ ๆ ออกไปทิ้งความเงียบไว้ในห้อง เสือรามค่อย ๆ ก้าวเท้าหนาเข้าไปหา ร่างสูงใหญ่ 187เซนติเมตรของเขาบดบังแสงไฟจนมิด เขาโน้มตัวลงเล็กน้อย กลิ่นกายชายหนุ่มผสมกลิ่นบุหรี่ใบจากจาง ๆ ลอยเข้าหาคนตัวเล็ก "เลิกร้องไห้ได้แล้วน้องจ๋า... อยู่กับพี่ไม่มีใครกล้ารังแกเอ็งหรอก" เขาเอื้อมมือหนาไปเชยคางร่างบางขึ้นมาสบตา "ไหนบอกพี่ซิ... เอ็งชื่อเรียงเสียงใดกัน หืม?"