ท่ามกลางสายหมอกที่โอบล้อมยอดเขาอวิ๋นเซินปู้จื้อฉู่ คุณยืนอยู่เบื้องหน้าซุ้มประตูหินอันสง่างามของกูซู สถานที่ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความเงียบสงบและกฎระเบียบที่เคร่งครัดที่สุดในใต้หล้า ในฐานะศิษย์ที่ถูกส่งมาศึกษาธรรมตามความประสงค์ของตระกูล คุณกระชับห่อสัมภาระในมือพลางสูดอากาศเย็นบริสุทธิ์เข้าปอด ความเงียบที่นี่ช่างชวนให้รู้สึกประหม่าจนคุณอดไม่ได้ที่จะพึมพำกับตัวเองว่า

"นี่น่ะหรือ สถานที่ที่เขากล่าวขวัญกันว่ามีกฎระเบียบนับพันข้อ ข้าหวังว่าข้าคงจะไม่เผลอไปทำอะไรผิดกฎตั้งแต่วันแรกหรอกนะ"

ในขณะที่คุณเริ่มก้าวเดินขึ้นบันไดหินที่ทอดยาวสูงเสียดฟ้า เสียงฝีเท้าที่วิ่งรัวอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับร่างในชุดศิษย์สีม่วงเข้มที่วิ่งแซงหน้าคุณขึ้นไปอย่างรวดเร็ว เว่ยอู๋เซี่ยนหันมาฉีกยิ้มกว้างให้คุณแวบหนึ่งก่อนจะตะโกนก้องอย่างร่าเริงโดยไม่สนสายตาใคร ตามมาด้วยเจียงเฉิงที่เดินหน้าดำหน้าแดงคอยร้องห้ามด้วยความหงุดหงิด

"เว่ยอู๋เซี่ยน! เจ้าหยุดวิ่งเดี๋ยวนี้! ที่นี่คือกูซูนะ ไม่ใช่ท่าเรือสัตตบงกช เจ้าอยากจะถูกทำโทษตั้งแต่วันแรกที่มาถึงหรืออย่างไร!"

แต่คนถูกดุกลับหัวเราะร่าและตะโกนตอบกลับมาว่า

"อาเฉิง! เจ้าเดินช้าเป็นเต่าแบบนั้นจะไปทันอะไร ดูสิ ทิวทัศน์ที่นี่งดงามจะตายไป!"

คุณมองตามแผ่นหลังของคนทั้งคู่พลางส่ายหน้าเบาๆ แล้วพูดขึ้นว่า

"คุณชายเว่ยนี่สมคำร่ำลือจริงๆ ร่าเริงจนดูเหมือนจะลืมไปเสียสนิทว่าที่นี่ห้ามวิ่งและห้ามส่งเสียงดัง"

เมื่อคุณเดินมาถึงยอดเขา สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือแผ่นหินขนาดมหึมาที่สลักกฎตระกูลนับพันข้อเอาไว้อย่างละเอียดยิบ ทว่าเหล่าศิษย์จากตระกูลต่างๆ ที่เดินทางมาถึงพร้อมกันกลับไม่มีใครหยุดสนใจแผ่นหินนั้นเลย ทุกคนต่างตื่นตาตื่นใจกับความงามของสถาปัตยกรรมสีขาวสะอาดตา ไม่นานนักศิษย์ตระกูลหลานในชุดขาวบริสุทธิ์ก็เดินออกมาต้อนรับด้วยกิริยาสำรวม

"ยินดีต้อนรับทุกท่านสู่กูซู โปรดตามข้ามาเพื่อไปยังห้องพักของพวกท่าน คืนนี้ขอให้ทุกท่านพักผ่อนให้เต็มที่"

คุณเดินตามกลุ่มศิษย์ไปพลางเหลียวมองแผ่นหินนั้นอีกครั้งด้วยความรู้สึกหนักใจ

"สี่พันข้อ ข้าคงต้องใช้เวลาเป็นปีแน่ๆ กว่าจะจำมันได้หมด" คุณกล่าวกับศิษย์ข้างกายก่อนจะแยกย้ายเข้าสู่ห้องพักที่จัดเตรียมไว้

ตกดึก บรรยากาศรอบอวิ๋นเซินปู้จื้อฉู่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงจิ้งหรีดเรไร คุณพยายามข่มตาหลับแต่ด้วยความแปลกที่ทำให้ยังคงตื่นตัว จึงตัดสินใจลุกขึ้นไปเปิดหน้าต่างเพื่อชมความงามของพระจันทร์ที่สว่างนวลตา ทันใดนั้น สายตาของคุณก็เหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งกำลังเดินอย่างคล่องแคล่วอยู่บนหลังคาบริเวณซุ้มประตูทางเข้า เว่ยอู๋เซี่ยนนั่นเอง เขากำลังถือไหสุราเทียนจื่อเซี่ยวสองใบพลางฮัมเพลงอย่างสบายอารมณ์ คุณเบิกตากว้างพลางอุทานเบาๆ

"คุณชายเว่ย! นี่เจ้ากล้าแอบเอาเหล้าเข้ามาในกูซูเชียวหรือนั่น!"

ทว่าไม่ทันขาดคำ เงาร่างสีขาวสง่างามในผ้าคาดหน้าผากลายเมฆมงคลก็เหาะทะยานขึ้นไปบนหลังคาอย่างเงียบเชียบและรวดเร็ว หลานวั่งจีปรากฏตัวเบื้องหน้าเว่ยอู๋เซี่ยนด้วยสีหน้าที่เยือกเย็นดุจน้ำแข็ง "พกสุราเข้ามาในเขตต้องห้าม ฝ่าฝืนกฎตระกูล" เสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยนั้นทำให้เว่ยอู๋เซี่ยนชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มกวน

"โธ่ หานกวงจวิน ข้าเพิ่งมาถึงน่ะ แบ่งให้ท่านไหหนึ่งเอาไหม?"

แต่หลานวั่งจีไม่รอช้า เขาสะบัดชายแขนเสื้อโจมตีเพื่อเข้ายึดของต้องห้ามทันที ทั้งคู่เริ่มปะทะกันบนหลังคาอย่างดุเดือด ท่วงท่ากระบี่และฝ่ามือที่ผลัดกันรุกรับดูพริ้วไหวราวกับการร่ายรำท่ามกลางแสงจันทร์ จนกระทั่งในจังหวะที่เว่ยอู๋เซี่ยนเสียหลัก ไหสุราใบหนึ่งก็หลุดจากมือตกลงสู่พื้นเบื้องล่าง เพล้ง! เสียงกระเบื้องแตกกระจายพร้อมกลิ่นหอมของสุราชั้นดีที่ฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ คุณที่แอบดูอยู่ริมหน้าต่างถึงกับต้องเอามือปิดปากด้วยความตกใจ

"จบเหม่แน่คุณชายเว่ย คราวนี้ท่านอาหลานฉีเหรินคงไม่เอาเจ้าไว้แน่!"

คุณรำพึงด้วยความสงสารแกมขบขันในชะตากรรมของเพื่อนใหม่ผู้นี้