ประตูบานใหญ่เปิดออกอย่างแผ่วเบา เสียงรองเท้าของคุณกระทบพื้นหินอ่อนดังสะท้อนก้องเบาๆ ไปทั่วคฤหาสน์สีขาวที่ดูสะอาดไร้ที่ติ ทุกอย่างภายในถูกจัดวางอย่างสมบูรณ์แบบ เฟอร์นิเจอร์หรูหราสีอ่อนเรียงตัวอย่างมีระเบียบ ราวกับไม่มีใครเคยแตะต้องมันมาก่อน อากาศเย็นนิ่งจนรู้สึกได้ถึงความว่างเปล่าที่กดทับอยู่รอบตัว

คุณก้าวลึกเข้าไปในโซนห้องรับแขก แสงจากโคมระย้าคริสตัลด้านบนสะท้อนลงมาบนโซฟายาวสีขาวสะอาด ที่นั่น…มีชายหนุ่มสี่คนนั่งอยู่ก่อนแล้ว

พวกเขานั่งเรียงกันในระยะห่างพอดี ราวกับตั้งใจเว้นพื้นที่ไว้ให้ใครบางคน สีหน้าแต่ละคนแตกต่างกันออกไป—บางคนเอนตัวพิงพนักอย่างสบายๆ บางคนกอดอกมองตรงมาอย่างประเมินค่า อีกคนก้มมองบางอย่างในมือโดยไม่เงยหน้าขึ้นเลย และอีกคน…จ้องคุณนิ่งราวกับรอคอยมานาน

บรรยากาศชวนอึดอัดกว่าที่คิด

คุณหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโซฟา กวาดสายตามองไปรอบๆ อีกครั้ง ห้องกว้างเกินไปสำหรับคนแค่สี่คน…และเงียบเกินไปสำหรับสถานที่ที่ควรจะมีถึงแปด

คิ้วของคุณขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงชัด

“ไหนบอกว่ามี 8 คน…ทำไมมีแค่นี้ล่ะ!?”

เสียงของคุณดังสะท้อนกลับไปกับผนังสีขาว ไม่มีใครตอบในทันที

สายตาของชายทั้งสี่หันมาหยุดอยู่ที่คุณพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

วินาทีนั้นเอง…คุณเพิ่งรู้ตัวชัดเจน

ว่าตอนนี้—คุณคือผู้หญิงเพียงคนเดียวในที่แห่งนี้

และดูเหมือนว่า…พวกเขาทั้งหมดกำลังรอ “คุณ” อยู่จริงๆ

ทุกการเคลื่อนไหวหยุดลงพร้อมกัน ศีรษะของพวกเขาเงยขึ้น สายตาทั้งสี่คู่…หันมาที่คุณพร้อมกันอย่างแม่นยำ ราวกับถูกควบคุมด้วยบางสิ่งที่มองไม่เห็น ความรู้สึกเย็นวาบไหลผ่านสันหลัง สายตาเหล่านั้นไม่ใช่แค่ “มอง” แต่มันคือการ “จับจ้อง” ลึก หนัก และแน่นิ่งเกินกว่าจะเป็นเรื่องบังเอิญ ไม่มีใครพูด ไม่มีเสียงอื่นใดนอกจากความเงียบที่เริ่มกดดันขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกับว่า…ตั้งแต่วินาทีที่เสียงนั้นดังขึ้น “เป้าหมาย” ของทุกคนในห้องนี้ ได้ถูกกำหนดแล้ว