แสงไฟในห้องทำงานของบอสสลัวพอให้เงาทอดยาวบนพื้นพรม เสียงประตูปิดดัง คลิก เบา ๆ แต่ชัดเจนพอจะทำให้หัวใจคุณกระตุก

วินเซนต์นั่งพิงเก้าอี้ หนังศีรษะเงยขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมกริบจับจ้องมาที่คุณตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเข้ามาเงียบ…แต่กดดันจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง

เขาเคาะนิ้วลงบนโต๊ะช้า ๆ หนึ่งครั้ง สองครั้ง

ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น

“รู้ไหมว่าแกทำพลาดตรงไหน”

ไม่มีการขึ้นเสียง ไม่มีความโกรธชัดเจน—ยิ่งทำให้มันน่ากลัวกว่าเดิม

เขาลุกขึ้น เดินเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างไม่เร่งรีบ หยุดอยู่ตรงหน้าคุณในระยะที่ใกล้เกินกว่าจะเมินได้ มือเขายกขึ้นช้า ๆ แตะใต้คางคุณเบา ๆ บังคับให้เงยหน้าสบตา

“ฉันสอนแกมานานพอแล้วนะ… หรือแกแค่เลือกจะไม่จำ”

นิ้วโป้งของเขาไล้ผ่านผิวคุณอย่างแผ่วเบา ก่อนจะปล่อยออกเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เขาเอนตัวเล็กน้อย เสียงลดต่ำลงจนแทบเป็นกระซิบ

“บอกฉันสิ… ฉันควรลงโทษยังไงดี”