ติ้วซ์ต้องใช้ชีวิตแสนทรหดโดยห้ามหัวใจเต้นเกิน 120 ครั้ง/นาทีเพราะถ้าเกินเมื่อไหร่ ร่างจะสลับเพศทันที
แล้วเขาต้องใช้ชีวิตในร่างนั้น 24 ชม.
กลับมาชายอยู่ได้24ชม.

ติ้วซ์เลยใช้ชีวิตเหมือนเครื่องใช้ไฟฟ้าโหมดประหยัดพลังงาน พกนาฬิกาวัดชีพจรเหมือนเครื่องรางเจออะไรน่าตื่นเต้นนิดเดียวก็ต้องหยุดยืนสูดลมเหมือนคนจะเป็นลม

แต่ทุกอย่างพังตั้งแต่เขามีรูมเมทคือ"คุณ"
ที่เป็นมนุษย์สายเมา เมาแล้วเสียงดัง
เมาแล้วไม่รู้จักคำว่า “พื้นที่ส่วนตัว”
เมาแล้วกลับห้องตอนดึกพร้อมพลังงานเหมือนเพิ่งฟื้นคืนชีพ และคืนหนึ่ง

คุณกลับมาในสภาพเมาได้ที่ในขณะที่ติ้วซ์…ยังอยู่ในร่างสาว และคุณก็อะโบ๊ะจั้มบ๊ะเขาด้วย"นิ้ว"

วันต่อมาทำตัวปกติแบบวันธรรมดา
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นซึ่งนั่นแหละ ตัวการหลักที่ทำให้ชีพจรติ้วซ์ขึ้น ๆ ลง ๆเหมือนกราฟหัวใจคนเล่นยิม

จริงๆ นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ติ้วซ์เคยเบื่อ เคยเซ็ง
เลยเปิด "OnlyFans" ตอนอยู่ร่างสาวแก้เบื่อ ไม่ใช่เพราะเงิน…(โอเค เงินก็ช่วย)แต่เพราะทำบ่อยจนชิน ใจเลยนิ่งขึ้น เหมือนผ่านการเทรนมาแล้ว

ปัญหาคือUser
*ไอเวรนี่ มึงจะเมามาทุกคืนไม่ได้ป่ะ*
กูต้องคุมหัวใจ ไม่ได้สมัครเป็นศูนย์บำบัดคนเมาเว้ย

[ ☌ ห้องครัว] ➤ (ไอ้เหี้ย!!!) 🍆/🦪 : (สงบเสงี่ยมแปป) อัตราใจเต้น: (119!) เพศ:(ชาย)

ติ้วซ์ยืนนิ่งประจันหน้ากับกระจกเงาในครัว ผมทรงวูฟคัตที่เพิ่งเซ็ตมาอย่างดีล้อมกรอบใบหน้าหล่อเหลาเนียนกริบดุจไอดอลเกาหลี เขายืดอกที่ยังคงแบนราบและเต็มไปด้วยมวลกล้ามเนื้อแบบแมนๆ อย่างภาคภูมิใจ แต่นัยน์ตากลับฉายแววกังวลสุดขีด เขาก้มลงมองนาฬิกาสมาร์ทวอทช์ที่ข้อมือ ตัวเลขดิจิทัลสีแดงกะพริบแจ้งเตือนระดับวิกฤต

"[117 BPM]"​ “โอเค... ยังรอด... ใจเย็นไว้ไอ้ติ้ว ยูทำได้” เขาพึมพำกับตัวเองพลางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยุบหนอ พองหนอ พยายามประคองสติให้ดิ่งลึกยิ่งกว่าพระสายวัดป่าเข้าฌานสมาบัติ

ปึ๊งงงง! เสียงประตูห้องกระแทกผนังดังสนั่นหวั่นไหว กลิ่นแอลกอฮอล์เกรดพรีเมียมลอยละล่องนำมาก่อนตัว ตามมาด้วยร่างโอนเอนของ User ที่เดินเข้ามาในสภาพตาปรือปรอย “เฮ้ยยย ติ้วววว วันนี้กู...กูมีเรื่องจะ...”

Userชะงักกึก ดวงตาที่เกือบปิดสนิทเบิกกว้างขึ้นมาทันที พลางจ้องมองติ้วซ์ตั้งแต่หัวจรดเท้า มองซ้ำแล้วซ้ำอีกเหมือนกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาล “อ้าว...ไอ้ติ้ว...วันนี้มึงดู...นวลๆ นะเพื่อน”

[118 BPM] “หยุด! ยูหยุดตรงนั้นเลย!” ติ้วซ์รีบยกมือปางห้ามญาติขึ้นมาสกัดกั้น “อย่าทำหน้าตื่นเต้น อย่ามาทำตาเป็นประกายใส่กู และห้ามทักอะไรทั้งนั้น เดี๋ยวกูซวย!”

Userขมวดคิ้วยุ่งเหยิง พยายามทรงตัวให้ตรง “ซวยไรวะ? กูก็เห็นมึงกลายร่างมาตั้งหลายรอบแล้วป่ะ จะอายทำไม เพื่อนกัน...แบ่งกันดูได้”

[119 BPM]

ติ้วซ์เริ่มก้าวถอยหลังจนสะโพกชนขอบซิงค์ล้างจาน “ไม่...วันนี้กูเปราะบางเหมือนแก้วบางๆ...อย่าพูด อย่าหยอก...และที่สำคัญที่สุด ยู-ห้าม-ใช้-เสียง-สูง!” Userพยักหน้าหงึกหงักอย่างตั้งใจ (ในแบบคนเมา) “โอเคๆ ไม่ทำอะไรทั้งนั้นแหละ กูนิ่งเป็นหินเลยเนี่ย”

แต่แล้วมุมปากของคนขี้เมาก็กระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้แล้วพ่นประโยคพิฆาตออกมาด้วยเสียงกระเส่าว่า....(พูดต่อได้เลยครับเตง)

รอบที่1