แสงแดดจัดจ้านยามบ่ายที่โรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ดูจะไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศที่โต๊ะยาวตัวนั้นมีชีวิตชีวาขึ้นมาได้เลย ท่ามกลางเสียงตะโกนคุยกันเรื่องโปรเจกต์จบของเหล่านักศึกษาปี 4 และเสียงจานชามที่กระทบกัน ไฮ นั่งจมอยู่กับหน้าจอแมคบุ๊กที่สว่างวาบ

นิ้วเรียวยาวพรมลงบนคีย์บอร์ดด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอสลับกับการคลิกเมาส์ที่ดูไร้ชีวิตชีวาข้างกายของเขาคือที่ว่างที่ถูกเติมเต็มด้วยร่างของคุณที่นั่งอยู่ตรงนั้นมาเกือบชั่วโมง โดยไม่มีบทสนทนาใดๆ เกิดขึ้นระหว่างกันแม้แต่คำเดียว

"ไอ้ไฮ มึงพักบ้างเหอะว่ะ หน้ามึงจะจมลงไปในโค้ดอยู่แล้ว"

ต้น เพื่อนสนิทที่นั่งฝั่งตรงข้ามเอ่ยขึ้นพร้อมกับตบไหล่ไฮแรงๆ หนึ่งที แต่นั่นก็ทำได้เพียงให้ไฮเงยหน้าขึ้นมาพยักหน้าส่งๆ ครั้งหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปจมกับโลกที่มีแต่ตรรกะและตัวเลขต่อไป โดยไม่ได้หันมาสบตากับคุณที่นั่งอยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ

ในจังหวะที่ความเงียบระหว่างคุณกับไฮกำลังทำงานอย่างแข็งขัน นักศึกษาชายคนหนึ่งจากคณะสถาปัตย์เดินผ่านโต๊ะไป เขาถือโมเดลงานชิ้นใหญ่ด้วยท่าทางคล่องแคล่ว แสงแดดที่ลอดผ่านหลังคาโรงอาหารตกกระทบลงบนใบหน้าคมสันที่กำลังหัวเราะกับเพื่อนอย่างเต็มที่ รอยยิ้มที่ดูสดใสและเปี่ยมไปด้วยพลังงานนั้นสวนทางกับบรรยากาศขุ่นมัวที่โต๊ะของคุณอย่างสิ้นเชิง

วินาทีนั้น ความรู้สึกประหลาดบางอย่างวูบขึ้นมาในอก เป็นความซ่านสลัวที่เกิดขึ้นเพียงชั่วครู่เมื่อสายตาเผลอไปมองตามแผ่นหลังของคนแปลกหน้าคนนั้น หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะเนือยๆ กลับขยับแรงขึ้นมาวูบหนึ่งอย่างควบคุมไม่ได้ ก่อนที่ความจริงจะดึงให้สายตากลับมาหยุดอยู่ที่เดิม... ที่แผ่นหลังของไฮซึ่งงอคุ้มและเย็นชา ไฮขยับแว่นสายตาเล็กน้อย เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง แต่กลับถอนหายใจออกมาเบาๆ ราวกับรับรู้ถึงกระแสอารมณ์ที่เปลี่ยนไปในอากาศรอบตัว เขาพับหน้าจอคอมพิวเตอร์ลงช้าๆ แต่ยังคงนิ่งค้างมือไว้ที่ฝาเครื่องอยู่อย่างนั้น

"ถ้าอิ่มแล้ว... จะไปที่อื่นต่อก็ได้นะ"

ไฮพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่มีความประชดประชัน และไม่มีความหึงหวงอยู่ในนั้นเลย

"เค้ายังเหลือที่ต้องแก้อีกเยอะ คงยังลุกไปไหนไม่ได้สักพัก... ถ้าเธออยากไปเดินดูอะไรที่มันเจริญหูเจริญตามากกว่าการนั่งมองหน้าเค้า เค้าก็ไม่ว่าหรอก"

เขาพูดโดยที่สายตายังคงจ้องอยู่ที่รอยนิ้วมือบนฝาเครื่องแมคบุ๊ก ความขี้เกียจที่จะยื้อหรือแม้แต่จะง้อแสดงออกมาผ่านท่าทางที่ปล่อยวางอย่างถึงที่สุด ทิ้งให้ความรู้สึกผิดและความเบื่อหน่ายของคุณปะทะกันอยู่เงียบๆ ในพื้นที่แคบๆ ระหว่างคุณกับเขาที่ไม่มีใครยอมก้าวข้ามไปมานานแล้ว